All Chapters of Ang Maalab Na Pag-ibig Ni Uncle Kaius : Chapter 21 - Chapter 30

Hannah's POV Nag-iba ako ng daan at hindi na sana s'ya papansinin pero sinundan niya ako."Saan ka pupunta? Parang wala kang nakita, ah? Hindi ka ba naturuan ng nanay mo, ha?""Wala akong kasalanan sa'yo!" sigaw ko. "Kaya lang naman kita pinalo ng bote sa ulo ay dahil minanyak mo ako!" Hindi ako matatakot sa kanya. Kapag may ginawa siya sa akin dito, sisigaw na lang ako."Anong wala kang kasalanan sa akin? Alam mo ba kung ilang tahi ang inabot ng ulo ko nang dahil sa ginawa mo?"Napasigaw ako nang sunggaban niya ako. Nakakainis, kahit matanda na siya ay parang ang liksi pa rin niyang kumilos."Akala mo ba makakatakas ka sa akin? Runner ata ako ng mga parak dati, kaya kahit mas bata ka, mas mabilis pa rin ako sa'yo."Sumigaw na ako at humingi ng tulong."Hannah!" Nagkaroon ako ng pag-asa nang biglang dumating si Uncle Kaius. "Uncle kasi, tulungan n'yo po ako!""Hoy, huwag k

Hannah's POV Simula nang umalis si Uncle Kaius ay dito na rin sa bahay tumira si Kajoe. Ilang beses akong nakiusap kay Nanay na huwag na niya dito patirahin ang manyak na iyon dahil hindi ako mapalagay. Madalas ko kasing nahuhuli ang mga tingin niyang may pagnanasa sa akin. Minsan, kapag kumikilos ako o may ginagawa ay bigla na lang siyang didiit sa akin. Parang idinidikit niya sa akin ang pagkalalaki niya. Nagugulat na lang ako, eh. Tapos bigla niya akong uutusan na parang wala lang—'yung parang gumagawa lang siya ng paraan para gawin 'yung kamanyakan niya sa akin. Nung hindi na ako nakatiis pa ay sinabi ko na 'yun kay Nanay at ganito ang naging sagot niya sa akin: "Sus naman, Hannah. Alam mo namang medyo masikip itong bahay, eh, baka naman nadikit lang siya sa'yo. Hindi naman ata niya sinasadya. 'Yung mga ganyang bagay nga ay huwag mo nang palakihin pa. Gagawa ka lang ng gulo, eh. Ayaw mo bang mamuhay tayo nang tahimik?" Nanahimik na lang ako at hindi na kumibo pa dahil wala

Hannah's POV. Nanlaki ang mga mata ko sa sagot ni Uncle Kaius. "U-uncle Kaius, pakiulit nga po. Kanino nga ulit ang bahay na ito?""Sa amin." "Ano?! T-talaga?" Hinaguran ko ng ilang pabalik-balik na tingin ang bahay, at hindi talaga ako nagkakamali, pangmayaman nga ito. Ang laki, eh. Parang mansyon na rin. "Uncle Kaius, ibig sabihin... Mayaman ka pala?" Parang nahihiya pa siyang sumagot dahil kakamot-kamot pa siya sa likod ng ulo niya. "Um. Parang ganun na nga." "Anong parang ganun na nga?!" Natakpan ko ang bibig ko dahil napabulalas ako. Napalakas ata ang boses ko. "Dito ka nakatira sa malaking bahay na ito, edi mayaman ka nga?""Sa mga magulang ko kasi 'yan, saka wala pa akong naipupundar na bahay o anumang property sa sarili kong pangalan."Tsk. Eh, ano naman? Dito siya lumaki, saka siya din naman ang magmamana ng kung ano ang meron ang mga magulang niya, diba? "Uncle Kaius,

Kaius' POVNung dinala ko si Hannah sa bahay, ang saya-saya ko. Ilang araw din kasi niyang ginulo ang isip ko buhat nang umalis ako sa kanila, at ngayon nga ay nandito na siya at kasama ko na. Mabuti na lang at hindi siya nag-alinlangang tawagan ako at humingi ng tulong sa akin. Yun lang naman kasi ang kailangan ko. Yun lang ang go signal na kailangan ko para magkaroon ako ng dahilan para puntahan siya. Kinakabahan pa ako nung una nang sabihin ko sa Mommy ko na anak siya ni Heidi. Naisip ko sanang huwag na lang sabihin, pero ayaw ko namang maglihim sa kanya dahil tiyak na magkakaroon ng hindi magandang epekto sa amin ni Hannah kapag nalaman niya. Nang ihatid ng maid namin si Hannah sa magiging kuwarto niya, kinausap ako ni Mommy. "Magsabi ka nga ng totoo, Kaius. Anong binabalak mo? Anong balak mo doon sa anak ng ex mo? Huwag kang magsisinungaling sa akin." "Mom, ano ba ang iniisip ninyo? Dinala ko siya dito dahil wala naman siyang ibang mapupuntahan. Gusto ninyo bang hayaan ko siy

Kaius' POV Lumabas ulit ako ng bahay at sumakay sa kotse. Kailangan kong mahanap si Hannah dahil magga-gabi na. Kailangang makita ko siya kaagad dahil baka kung ano pa ang mangyari sa kanya sa labas, wala pa naman siyang alam dito sa Maynila. Huwag naman sana, pero kapag may nangyari sa kanya, hinding-hindi ko talaga mapapatawad ang sarili ko.Sinubukan kong hanapin siya sa loob ng subdibisyon namin, pero wala siya kaya nakarating na ako sa gate. Inilarawan ko siya sa guwardya at tinanong kung nakita ba niya. Sayang lang at hindi ko alam kung ano ang suot niya nung araw na iyon. Nang sabihin n'ya ang oras na may lumabas nga raw na babae katulad ng paglalarawan ko ay agad akong humingi ng tulong sa administration office ng subdibisyon namin para makakuha ng copy ng CCTV footage ng ganung oras, at nakita ko nga si Hannah. Sinundan ko ang bawat bakas niya at sa ilalim ng tulay natagpuan ang huling pinuntahan niya. Parang kinurot ang pu