All Chapters of นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+): Chapter 21 - Chapter 30

 ระหว่างมื้อค่ำ “วันอาทิตน์นี้ อย่าพึ่งนัดใครไปไหนนะ” แม่ของผมเอ่ยขึ้นขณะที่ตักข้าวให้ทุกคน “ทำไมละครับ?” “ก็เพราะ เราจะไปบ้านยายกันนะสิ” แม่ผมบอกพร้อมร้อยยิ้มบาง ๆหลังจากที่เรากินข้าวเสร็จ ทุกคนก็แยกย้ายกันแม่และป๊า นั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่ห้องนั่งเล่นต่อสักพักผมเข้าไปนั่งเล่นต่อที่ห้องของรุ้งแล้วฝน ระหว่างที่รุ้งกำลังอาบน้ำอยู่ ผมกับฝนเราคุยเล่นกันเหมือนปกติ แต่ความรู้สึกบางอย่างของผม มันทำให้ผมอยากเข้าใกล้เธอมากขึ้น เธอยังคงใส่ชุดนักเรียนเรียบร้อยแม้จะอยู่ที่บ้านก็ตาม เรานั่งชิดกันมาก ก่อนที่ผมจะจูบเธอเบา ๆ จากนั้นผมก็จับเธอให้หันหลังมาพิงผม แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับที่ต้นขาของเธอ กางออกเล็กน้อยผมค่อย ๆ เอื่อมมือไปถกกระโปรงนักเรียนเธอขึ้น จนเห็นต้นขาขาวเนียนและกางเกงในสีขาวของเธอ ผมค่อย ๆ ใช้นิ้วถูไปที่ร่องตรงกลางอย่างนุ่มนวล จนฝนรีบเอามือขึ้นมาป

หลังจากที่รุ้งและฝนตื่นมาในอ้อมกอดของผม เราสบตากันเล็กน้อย แล้วยิ้มแบบเขิน ๆ เหมือนรู้ว่า เมื่อคืนเราทั้ง 3 คนพึ่งมีประสบการณ์รวมกันมาถึงแม้จะไม่ถึงขั้นมีอะไรกัน แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าเราทั้ง 3 คนรักกันแค่ไหน ผมรู้ได้เลยว่า เราทั้ง 3 คนใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันมาก หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวของตัวเอง ช่วงบ่ายวันนี้ เราใช้เวลาด้วยกัน อยู่ในห้องของผม เราสัมผัสตัวกันมากขึ้น โดยเฉพาะ รุ้ง ที่แทบจะกอดผมตลอดเวลาที่เราอยู่กันส่วนฝนก็ดูกล้าแสดงออกมากขึ้น เธอมานอนตักผมอ่านหนังสือตอนที่ผมนั่งอยู่ขอบเตียง ที่โรงเรียน…พวกเราก็ยังทำตัวปกติ โดยปกติ เราจะแยกย้ายไปตามกลุ่มเพื่อนของตัวเอง รุ้งก็ไปกับริษาและนก คุยเรื่องช่อง R2Bฝนไปกับกลุ่มเพื่อนของเธอที่ดูเป็นเด็กเรียบร้อยทั้งกลุ่มผมไปกับกลุ่มเพื่อนที่เล่นบาและเล่นดนตรีด้วยกันแต่หลังจากคืนที่เราทั้ง 3 คน ผ่านอะไรมาด้วยกัน เรามักจะไปด้วยกันเสมอ ๆ 

 หลังจากกินข้าวเสร็จพวกผู้ใหญ่ยังคงนั่งคุยกันต่อส่วนผม ถูกยายใช้ให้เข้าไปหยิบของในห้องเก็บของด้านในระหว่างค้นหา ผมเห็นกล่องกระดาษเก่า ๆ วางซ้อนกันอยู่บนกล่องหนึ่งมีอัลบั้มรูปหลายเล่มผมหยิบขึ้นมาเปิดดูเล่น ๆรูปแรก ๆ เป็นรูปครอบครัว รูปญาติ ๆ และรูปงานต่าง ๆ ที่ผมจำไม่ได้จนเจอรูปของตัวเองตอนเด็ก“นี่ฉันเหรอเนี่ย? …”ผมมองเด็กตัวเล็กผมสั้นเกรียนในรูปอยู่พักหนึ่ง“กร!”เสียงรุ้งดังขึ้นจากด้านหลังเธอกับฝนเดินเข้ามาพอดี“ทำไรอยู่อ่ะ?”“ดูนี่สิ”ผมยื่นรูปให้รุ้งมองไม่ถึงวินาทีก็หัวเราะออกมา“ทรงนี้เข้ากับนายดีนะ!”“เงียบไปเลย”ฝนรับรูปไปดูบ้างเธอยิ้มบาง ๆ“น่ารักดีออก”พวกเรานั่งเปิดรูปกันอยู่พักหนึ่ง จนฝนหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปผมตอนอายุประมาณสองสามขวบที่แม่กำลังอุ้มผมอยู่ในภาพมีแค่เราสองคน“ตอนนี้พวกเรายังไม่เจอกันสินะ”รุ้งพูดผมมองรูปนั้น“อืม…น่าจะก่อนเจอป๊าด้วยมั้ง?”

หลังจากตกลงกันว่าจะไปงาน Open House วันนั้น...ปัญหาแรกที่พวกเราเพิ่งมานึกออกทีหลังก็คืองานมันจัดวันธรรมดา“แล้วพวกเราจะไปยังไง?”ผมถามขึ้นระหว่างนั่งอยู่ในห้องเรียน"โดดเรียนไง" รุ้งเสนอโชคดีที่พวกเราไม่ต้องทำแบบนั้นจริง ๆเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา อาจารย์ประจำชั้นก็แจ้งว่าโรงเรียนอนุญาตให้นักเรียน ม.6 ที่สนใจไปงาน Open House ได้ในช่วงเช้า ขอแค่ลงชื่อไว้และกลับมาเรียนช่วงบ่ายตามปกติเช้าวันต่อมา…พวกเราห้าคนจึงมารวมตัวกันหน้าโรงเรียนในชุดนักเรียนก่อนในตอนเช้า “เหมือนได้หยุดเรียนครึ่งวันเลย”รุ้งพูดอย่างอารมณ์ดี“เราไปดูมหาวิทยาลัยนะ ไม่ได้ไปเที่ยว”ฝนตอบ“มันก็คล้าย ๆ กันแหละ”“ไม่เหมือนสักหน่อย...”ทั้งคู่เถียงกันจนเป็นเรื่องปกติผมเดินตามสองคนนั้นไปเงียบ ๆ ส่วนริษากับนกเดินคุยกันอยู่ข้างหลังพอไปถึงมหาวิทยาลัย บรรยากาศต่างจากที่ผมคิดเอาไว้พอสมควรงานถูกจั

ผมนอนอยู่บนเตียงรุ้งยังคงนั่งคร่อมตัวผมอยู่ เธอยิ้มกว้างแล้วเริ่มเด้งตัวขึ้นลงเบา ๆ เหมือนกำลังขี่ม้าเล่น“นายจะนอนถึงเมื่อไรกัน?”รุ้งเอ่ยขึ้นพร้อมกับขย่มแรงขึ้นผมจึงเอื่อมมือทั้งสองไปจับเอวบาง ๆ ของเธอไว้ ทำให้เธอโยกเอวช้าลง รุ้งย้ายมือที่วางไว้ที่หน้าท้องของผม ไปไว้ที่ต้นขาของผมซึ่งอยู่ด้านหลังของเธอภาพที่ผมเห็นตอนนั้น คือ รุ้งนั่งคุกเข่า แหกขาคร่อมช่วงล่างของผมอยู่ เธอเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย มือทั้ง 2 ข้างของเธอท้าวต้นขาของผมไว้ข้างหลัง ทำให้หน้าอกของเธอรั้งไปกับเสื้อนักเรียนจนเห็นเป็นรูปทรงของหน้าอกได้อย่างชัดเจน มือสองข้างของผมจับเอวเธอไว้ เธอโยกเอวผสมกับแรงต้านจากมือผมทำให้เอวเธอโยกเป็นวงกลมช้า ๆ ผมรู้สึกเจ้านั้นของผมถูกช่วงล่างของเธอบดเบา ๆ ผมไม่รู้ว่ารุ้งรู้ตัวหรือตั้งใจหรือเปล่า แต่มันไปกระตุกความตื่นเต้นของผมให้เริ่มตื่นขึ้นผมนิ่งไปครู่หนึ่ง มองดูรุ้งโยกเอวเป็นวงกลมช้า ๆ แบบนั้นเธอมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยขึ้น เหมือนกำลังสังเกตท่าทีของผ