Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

จากผู้เขียนผมเขียนเรื่องราวนี้ขึ้นมา เพราะผมนึกถึงช่วงเวลาที่ผมเคยมีความสุขมาก ๆ ช่วงเวลาที่อาจจะเรียกได้ว่า เป็นหนึ่งในช่วงที่ดีที่สุดของผมเลยก็ว่าได้เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นตอนที่ผมยังอยู่ในช่วงมัธยมปลาย ราว ๆ ช่วงปี 2010 กว่า ๆ ตอนนั้นชีวิตของผมเต็มไปด้วยทั้งความอึดอัดและความสุขปะปนกันไป แต่เมื่อมองย้อนกลับไปจากวันนี้ วันที่ผมเติบโตขึ้นและกลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผมกลับอดคิดไม่ได้ว่า...‘นี่ฉันเคยทำอะไรแบบนั้นจริง ๆ เหรอเนี่ย?’ ความลับที่ผมกำลังจะเล่าต่อจากนี้ อาจจะไม่ได้หวือหวา ไม่ได้มีฉากบู๊แหลกลาน หรือเหตุการณ์ยิ่งใหญ่อย่างเรื่องราวของคนอื่น ๆ แต่มันคือเรื่องที่เกิดขึ้นกับผม และถึงแม้ผมจะไม่อยากทำแบบนั้นหรือไม่ก็ตาม...ผมก็จำเป็นต้องเก็บความลับนี้เอาไว้ จนกระทั่งถึงวันที่ผมตัดสินใจว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา...บทนำเคยเป็นไหมครับเวลาไปที่ไหน ฟังเพลงอะไร หรือกำลังทำอะไร เราจะนึกถึงสิ่งสิ่งหนึ่งขึ้นมา เป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตที่ผ่านมา พอนึกถึงทีไร เราก็จะแอบยิ้มมุมปากหรือหัวเราะออกมาแบบไม่มีเหตุผลทุกที สิ่งนั้นคือ ‘นอสทัลเจีย’ (Nostalgia) ผมมีเรื่องราวของผมกับฝาแฝดที่โตมาด้วยก

ช่วงม.3 ต้นเทอมแรกมีรุ่นพี่ม.ปลายมาจีบฝน อย่างเปิดเผย เขารุกหนักมาก ๆ มารอรับฝนที่หน้าโรงเรียน และ รอส่งฝนหลังเลิกเรียนที่หน้าห้อง รุ้งเคยปลอมตัวเป็นฝน โดยการใส่แว่นและปัดผมเป๋เพื่อไปปฏิเสธตรง ๆ แต่สุดท้าย รุ้งก็โดนจีบไปด้วย จนเธอต้องถอยห่างออกมา วันหนึ่ง รุ่นพี่คนนั้น ก็มารอรับฝนเหมือนเดิมที่หน้าห้องเรียน“เอายังไงดีพี่กร…พี่คนนั้นมาอีกแล้ว” เธอเกาะแขนผม “งั้นเดินผ่านไปโดนไม่ต้องสนใจพี่เขาดีไหม?” ผมเสนอขณะที่เด็กนักเรียนในห้องกำลังชุลมุนหลังเลิกเรียน ฝน เธอจับมือผมแน่ พร้อมกับเกาะขนผมไปด้วย จนตัวเราชิดกันมาก ๆ รุ้งเองก็เกาะแขนฝน ตามมาติด ๆ เราใช้ช่วงนั้น หลบสายตาของรุ่นพี่คนนั้นมาได้ เราทำกับแบบนี้อยู่หลายวัน จนรุ่นพี่คนนั้นล้มเลิกที่จะตามจีบฝน แต่สิ่งหนึ่งที่มันรู้สึกติดค้างอยู่ในใจผม คือ ความรู้สึกที่ฝนจับมือแล้วกอดแขนแน่แบบนั้น ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ถึ

หลังจากนั้น ฝนและผม เราแอบคบกันมาเรื่อย ๆ เราคบกันแบบใส ๆ มีแอบจับมือหรือจุงมือกันบ้าง แต่มันก็เหมือนเป็นปกติของพวกเราตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วพอเข้าช่วงม.ปลาย รุ้งและฝนดูโดดเด่นยิ่งกว่าแต่ก่อนมาก ชุดนักเรียนม.ปลายทำให้พวกเธอดูน่ารักและมีเสน่ห์เสื้อนักเรียนขนาดพอดีตัวสวมไว้ในกระโปรงสีกรมท่า ทำให้เห็นรอบเอวบาง ๆ รับกับสะโพกของเด็กวัยรุ่นที่กำลังเติบโตเป็นสาวผมเองก็เช่นกัน ตัวผมเริ่มสูงขึ้น จนหัวของสองสาวฝาแฝดอยู่แค่ระดับคางของผมเท่านั้นแต่พฤติกรรมของพวกเราทั้งสองคนก็ไม่ค่อยแตกต่างจากเดิมนัก เพราะพวกเราทั้ง 3 คนก็ใกล้ชิดกันมาตลอดอยู่แล้ว มีเพียงสายตาที่ฝนและผมมองกันเท่านั้น ที่ดูลึกซึ่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนช่วงเวลานั้น ถ้าผมทำอะไรให้ฝน ผมต้องทำให้รุ้งด้วยเช่นกัน ซึ่งฝนก็เต็มใจและไม่มีท่าทีน้อยใจหรือหึงหวงเลยเราเดินจุงมือกันบ้าง เดินขวงแขนกันบ้าง หรือบ้างครั้ง ผมก็ต้องเดินจุงมือรุ้งเหมือนกันถ้าวันไหน เรานอนด้วยกันทั้ง 3 คน ผมมักจะถูกให้นอนตรงกลางเสมอ รุ้งและฝนจะนอนหันหน้ามาซุกที่ไหล่ของผม ซ

 ฝนค่อย ๆ ปล่อยมือออก จนผมสามารถถอดกางเกงในเธอออกมาได้เผยให้เห็นจุดลับของเธอ เนินโหนกขาวเนียนที่ไร้ขน ร่องตรงกลางที่ยังไม่เคยผ่านการใช้งาน ปิดสนิท แต่เริ่มเปียกชื้นขึ้นเล็กน้อย“มัน…สวยมาก” ผมพืมพำเบา ๆ ฝนพยายามหุบขาด้วยความเขินอาย แต่ผมกดขาเธอไว้เบา ๆ เธอเลยยกแขนข้างทั้งสองข้างบังหน้าตัวเองไว้แทน แล้วปล่อยด้านล่างของเธอให้แบออกอย่างเปิดเผย“นะ…นู๋ อายจัง”ผมค่อย ๆ โน้มตัวลงมาระหว่างขาของเธอกลิ่นหญิงสาวเข้าไปในจมูกผม มันทำให้ผมตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกมือทั้งสองข้างของผมจับต้นขาของเธอไว้ก่อนที่ผมจะค่อย ๆ จูบลงที่กลีบเนื้อขาว ๆ ของเธอเบา ๆ ทันทีที่ริมฝีปากของผมสัมผัสผิวบาง ๆ ของเธอฝนก็สะดุ้งตัวทันทีเธอแอ่นสะโพกขึ้นเล็กน้อยฝนยังคงเอาแขนทั้งสองข้างก่ายปิดหน้าอยู่ เธอหลับตาปี๋ ก่อนใบหน้าจะเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่กำลังถาโถมเข้ามา “อืม~” ฝนเม้มปาก กลั้นเสียงครางไว้ 

 หลังจากที่บรรยากาศ ในห้องเริ่มดีขึ้นฝนก็เลยเอ่ยถามขึ้นมา“แล้วเรา...จะเอายังไงต่อกันดี?” ทั้งสามคนเงียบอีกครั้ง ก่อนฝนจะเสนอขึ้นมา“งั้น…เราคบกันแบบสามคนเลยดีไหม?”ผมและรุ้งหันไปมองเธอพร้อมกัน ฝนกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อย แต่สายตายังมั่นคง“ฉันไม่อยากทิ้งรุ้งไว้คนเดียว...”เธอมองผมและพูดต่อ “...และ…นู๋ก็ชอบพี่กรมาก ๆ เหมือนกัน”รุ้งมองน้องสาวครู่หนึ่ง แล้วหันมาทางผม“นายล่ะ…คิดว่ายังไง?”ผมหายเข้าเฮือกใหญ่ “ฉัน…อยากให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแบบนี้…”ผมมองฝนและรุ้ง“...ถ้าพวกเธอโอเค…ฉันก็โอเค”รุ้งพยักหน้าช้า ๆ“งั้น…ตกลง”ฝนก็พยักหน้าตาม"ฉันไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงดี...ที่มีแฟนพร้อม ๆ กันทั้ง 2 คนแบบนี้"ผมพูดแทรงขึ้นมา"ก็ทำเหมือนที่นายเป็นนั้นแหละ" "เป็นพี่กรเหมือนเดิมล่ะคะ"ทั้งสองคนพูดพร้อม ๆ กัน "ละ...แล้วพวกเธอล่ะ?"ผมเอ่ยถามต่อ"ถ้าเป็นรุ้ง นู๋เต็มใจค่ะ..."&