LOGINShare
บทที่ 25 หลบฝน...
publish date:
2026-10-15 21:00:39หลังจากกลับจากบ้านยาย...
ชีวิตของพวกเราก็กลับมาเหมือนเดิม
ตื่นเช้า ไปโรงเรียน นั่งเ
Latest chapter
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 28 ครั้งแรกของฝน1...(NC)
ผมนอนอยู่บนเตียงรุ้งยังคงนั่งคร่อมตัวผมอยู่เธอยิ้มกว้างแล้วเริ่มเด้งตัวขึ้นลงเบา ๆ เหมือนกำลังขี่ม้าเล่น“นายจะนอนถึงเมื่อไรกัน?”รุ้งเอ่ยขึ้นพร้อมกับขย่มแรงขึ้นผมจึงเอื่อมมือทั้งสองไปจับเอวบาง ๆ ของเธอไว้ ทำให้เธอโยกเอวช้าลงรุ้งย้ายมือที่วางไว้ที่หน้าท้องของผม ไปไว้ที่ต้นขาของผมซึ่งอยู่ด้านหลังของเธอภาพที่ผมเห็นตอนนั้นคือ รุ้งนั่งคุกเข่า แหกขาคร่อมช่วงล่างของผมอยู่ เธอเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย มือทั้ง 2 ข้างของเธอท้าวต้นขาของผมไว้ข้างหลัง ทำให้หน้าอกของเธอรั้งไปกับเสื้อนักเรียนจนเห็นเป็นรูปทรงของหน้าอกได้อย่างชัดเจน มือสองข้างของผมจับเอวเธอไว้เธอโยกเอวผสมกับแรงต้านจากมือผมทำให้เอวเธอโยกเป็นวงกลมช้า ๆผมรู้สึกเจ้านั้นของผมถูกช่วงล่างของเธอบดเบา ๆผมไม่รู้ว่ารุ้งรู้ตัวหรือตั้งใจหรือเปล่า แต่มันไปกระตุกความตื่นเต้นของผมให้เริ่มตื่นขึ้นผมนิ่งไปครู่หนึ่ง มองดูรุ้งโยกเอวเป็นวงกลมช้า ๆ แบบนั้นเธอมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยขึ้น เหมือนกำลังสังเกตท่าทีของผ
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 27 ก่อนพายุจะมา...
ผมที่ได้ฟังเรื่องก็ก็รู้สึกว่า สมกับเป็นรุ้งจริง ๆส่วนผมกับฝน ตอนนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลยหลังออกจากบูธวิศวะคอมฯ เราเดินกลับไปยังจุดนัดหมาย และต้องผ่านบริเวณคณะนิเทศฯพอดี“น้องรุ้ง!”เสียงใครบางคนเรียกขึ้นผมกับฝนหยุดเดินรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งรีบเดินออกมาจากบูธ ก่อนยื่นแผ่นพับให้ฝน“เมื่อกี้พี่ลืมให้อันนี้ รายละเอียด Portfolio อยู่ด้านในนะ ลองกลับไปดู”ฝนรับมาอย่างงง ๆ“อ่อ...ค่ะ”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร รุ่นพี่ผู้ชายอีกคนก็โผล่มาจากด้านหลังเขามองฝนและมองผมตามแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ“โห แค่นี้ต้องพาแฟนมายืนยันเลยเหรอ?”“ครับ/คะ?”ผมกับฝนหันมามองหน้ากันสุดท้ายฝนก็รับเอกสารมาโดยไม่ได้อธิบายอะไร เพราะใกล้ถึงเวลานัดแล้วจนกระทั่งกลับมารวมกับรุ้ง ริษาและนกพวกเราจึงเดินทางกลับโรงเรียนพร้อมกันระหว่างทาง ฝนหยิบแผ่นพับออกจากกระเป๋า“เมื่อกี้มีรุ่นพี่คณะนิเทศฯฝากอันนี้มาให้”
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 26 งาน Open house...
หลังจากตกลงกันว่าจะไปงาน Open House วันนั้น...ปัญหาแรกที่พวกเราเพิ่งมานึกออกทีหลังก็คืองานมันจัดวันธรรมดา“แล้วพวกเราจะไปยังไง?”ผมถามขึ้นระหว่างนั่งอยู่ในห้องเรียน"โดดเรียนไง"รุ้งเสนอโชคดีที่พวกเราไม่ต้องทำแบบนั้นจริง ๆเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา อาจารย์ประจำชั้นก็แจ้งว่าโรงเรียนอนุญาตให้นักเรียน ม.6 ที่สนใจไปงาน Open House ได้ในช่วงเช้า ขอแค่ลงชื่อไว้และกลับมาเรียนช่วงบ่ายตามปกติเช้าวันต่อมา…พวกเราห้าคนจึงมารวมตัวกันหน้าโรงเรียนในชุดนักเรียนก่อนในตอนเช้า“เหมือนได้หยุดเรียนครึ่งวันเลย”รุ้งพูดอย่างอารมณ์ดี“เราไปดูมหาวิทยาลัยนะ ไม่ได้ไปเที่ยว”ฝนตอบ“มันก็คล้าย ๆ กันแหละ”“ไม่เหมือนสักหน่อย...”ทั้งคู่เถียงกันจนเป็นเรื่องปกติผมเดินตามสองคนนั้นไปเงียบ ๆ ส่วนริษากับนกเดินคุยกันอยู่ข้างหลังพอไปถึงมหาวิทยาลัย บรรยากาศต่างจากที่ผมคิดเอาไว้พอสมควรงานถูกจั
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 25 หลบฝน...
หลังจากกลับจากบ้านยาย...ชีวิตของพวกเราก็กลับมาเหมือนเดิมตื่นเช้า ไปโรงเรียน นั่งเรียนห้องเดิม เจอเพื่อนกลุ่มเดิม แล้วกลับบ้านพร้อมกันเหมือนที่ทำมาตลอดหลายปีเรื่องรูปถ่ายเก่า ๆ ของแม่ ถึงจะยังติดใจอยู่บ้างว่าเด็กผู้ชายที่ยืนข้างแม่ในรูปคือใคร แต่สุดท้ายเรื่องตรงหน้าของเด็ก ม.6 อย่างพวกเราตอนนั้น ยังมีอะไรให้คิดอีกมากโดยเฉพาะเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย...ช่วงนี้อาจารย์เริ่มพูดเรื่อง GPA คะแนนสอบ เรื่องคณะ แล้วก็อนาคตหลังเรียนจบบ่อยขึ้นเรื่อย ๆฝนดูจะเป็นคนที่จริงจังที่สุดเหมือนเดิมส่วนผมก็พยายามอ่านหนังสือให้มากขึ้นสำหรับรุ้ง...ดูเหมือนเธอกำลังมีเรื่องอื่นให้สนใจเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง“พี่รุ้งใช่ไหมคะ?”เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นระหว่างที่พวกเรากำลังเดินกลับห้องหลังพักกลางวันผมหยุดเดินพร้อมรุ้งแต่คนที่เด็กคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็น...ฝน“เอ่อ...”ฝนขยับแว่นเล็กน้อย“ฝนค่ะ”เด็กผู้หญิงคนนั้นทำหน้าตกใจ ก่อนหันมามองรุ้งที่ยืนอยู่ข้างผม“ขอโทษค่ะ! หน
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บทที่ 24 รูปถ่ายใบนั้น...
หลังจากกินข้าวเสร็จพวกผู้ใหญ่ยังคงนั่งคุยกันต่อส่วนผม ถูกยายใช้ให้เข้าไปหยิบของในห้องเก็บของด้านในระหว่างค้นหา ผมเห็นกล่องกระดาษเก่า ๆ วางซ้อนกันอยู่บนกล่องหนึ่งมีอัลบั้มรูปหลายเล่มผมหยิบขึ้นมาเปิดดูเล่น ๆรูปแรก ๆ เป็นรูปครอบครัว รูปญาติ ๆ และรูปงานต่าง ๆ ที่ผมจำไม่ได้จนเจอรูปของตัวเองตอนเด็ก“นี่ฉันเหรอเนี่ย? …”ผมมองเด็กตัวเล็กผมสั้นเกรียนในรูปอยู่พักหนึ่ง“กร!”เสียงรุ้งดังขึ้นจากด้านหลังเธอกับฝนเดินเข้ามาพอดี“ทำไรอยู่อ่ะ?”“ดูนี่สิ”ผมยื่นรูปให้รุ้งมองไม่ถึงวินาทีก็หัวเราะออกมา“ทรงนี้เข้ากับนายดีนะ!”“เงียบไปเลย”ฝนรับรูปไปดูบ้างเธอยิ้มบาง ๆ“น่ารักดีออก”พวกเรานั่งเปิดรูปกันอยู่พักหนึ่ง จนฝนหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปผมตอนอายุประมาณสองสามขวบที่แม่กำลังอุ้มผมอยู่ในภาพมีแค่เราสองคน“ตอนนี้พวกเรายังไม่เจอกันสินะ”รุ้งพูดผมมองรูปนั้น“อืม…น่าจะก่อนเจอป๊าด้วยมั้ง?”
นอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+) บาทที่ 23 รวมญาติ...
วันอาทิตย์…ผมถูกแม่ปลุกตั้งแต่เช้าซึ่งรุ้งและฝนตื่นไปก่อนแล้ว“กร ตื่นได้แล้ว วันนี้ต้องไปบ้านยายนะ”เสียงแม่ดังมาจากหน้าประตู“ครับ…”ผมตอบทั้งที่ยังไม่ลืมตาก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวแล้วนอนต่อไม่ถึงห้านาที…ประตูห้องผมก็ถูกเปิดออก“ตื่นได้แล้ว!”ผมสะดุ้งขึ้นมาทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร“ม๊าให้มาตาม”เธอตอบหน้าตาเฉย“แล้วฝนล่ะ?”“เสร็จแล้ว”วันนี้ญาติฝั่งแม่จะมารวมตัวกันที่บ้านยาย เพราะน้าคนหนึ่งที่ไปทำงานต่างจังหวัดกลับมากรุงเทพฯ พอดี แม่เลยถือโอกาสชวนทุกคนมากินข้าวด้วยกันจริง ๆ ก็ไม่ได้มีงานอะไรเป็นพิเศษบางครั้งแค่มีใครสักคนกลับมา ก็กลายเป็นเหตุผลให้ทุกคนมารวมตัวกันได้แล้วพวกเราออกจากบ้านช่วงสายแม่กับป๊านั่งข้างหน้า ส่วนผม รุ้ง และฝนนั่งกันอยู่ด้านหลังรุ้งนั่งตรงกลางเพราะเธอบอกว่า ถ้านั่งริมแล้วแดดส่องหน้าแต่ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เธอก็เริ่มบ่นว่าตรงกลางนั่งไม่สบายผมกับรุ้งเถียงกันเล็กน้อย“งั้นนายมานั่งตรง
You May Also Like
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.8K viewsคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว293.3K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย727.7K viewsเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง174.2K viewsนางร้ายขัดดอก
เลดี้พิ้งค์52 viewsเหนือเจ้าขา
ศรีอักษรรินทร์71 viewsพอใจจะรัก
กาแฟหอมกรุ่น262 viewsเสน่หาแฟนเก่า
อิแย้ม256 views
