Todos os capítulos de Cruel Engineering วิศวะทรงโจร: Capítulo 81 - Capítulo 90

ตอนประมาณหนึ่งทุ่มมีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาในบริเวณวัด เหล่าพระสงฆ์ต่างออกมารวมตัวกัน เด็กวัดชื่อช้างวิ่งเข้ามาในอุโบสถที่ทุกคนกำลังจัดเตรียมที่นอนหมอนมุ้งสำหรับคืนนี้โดยกางมุ้งสองหลัง พระจรูญนอนรูปเดียว ส่วนเพื่อนๆ ที่เหลือนอนอีกหลังหนึ่ง เด็กวัดที่ชื่อช้างวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในอุโบสถ“หลวงพี่ ครูบาให้มาตามครับ”“ตามไปไหนหรือช้าง?” พระจรูญเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยนี่มันก็ดึกดื่นแล้ว“ไปงานสวดศพ มีพระไม่ครบครับ” ได้ยินคำว่าสวดศพจรูญก็รู้สึกขนลุกซู่และเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที บวชวันแรกก็โดนรับน้องเลยเหรอเนี่ย“รีบๆ นะหลวงพี่” ช้างย้ำคำก่อนที่จะวิ่งออกไป“ได้ๆ เดี๋ยวรีบตามไป”“พระจูให้พวกเราไปเป็นเพื่อนไหม” ปกรณัมเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง “ไม่เป็นไรครับ โยมปอนด์อยู่ที่นี่เถอะ มันกิจของสงฆ์ คงสวดไม่นานหรอกครับ” จรูญเอ่ยตอบและก็เดินออกจากอุโบสถเพื่อไปขึ้นรถที่จอดรออยู่บริเวณกุฏิของครูบาวิเชียรที่เป็นเจ้าอาวาส“เอ้า นั่นพระจูมาแล้ว มาๆ ขึ้นรถ” ครูบาวิเชียรเจ้าอาวาสกวักมือเรียกหยอยๆ“ผมยังสวดมนต์ไม่คล่องเลยครับครูบา”“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องกังวลใจไป” จรูญพยักหน้ารับส่วนให

เสร็จจากบิณฑบาตก็ฉันอาหารเช้า เหล่าพระสงฆ์ก็ทำธุระส่วนตัว จากนั้นก็มาช่วยกันทำความสะอาด กวาดลานวัด ฟังธรรม นั่งสมาธิ เดินจงกลม และรอฉันเพล และในช่วงเพลครอบครัวของจรูญก็ได้นำอาหารมาถวายด้วย หลังฉันเพลทำความสะอาดเสนาสนะที่พักและกุฏิหลังจากที่พระต้นล่าสิกขาไปในช่วงบ่ายและรอทำวัตรเย็น กิจกรรมประจำก็จะเป็นเช่นนี้วนกันไปจนครบเจ็ดวัน หากไม่มีกิจนิมนต์ออกไปข้างนอกจวบจนเย็นวันเดียวกัน ที่ศาลาวัดมีศพหนึ่งมาวางบนเสื่อ และสัปเหร่อกำลังทำพิธีมัดตราสังข์ จรูญและเหล่าเพื่อนๆ ก็มาช่วยงานด้วย“เป็นศพไร้ญาติน่ะพระจรูญ” จรูญพยักหน้าหน้ารับและเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ต้องตกใจเพราะเป็นศพเดียวกันที่สบตากับเขาเมื่อวันก่อนที่เจอกับอุบัติเหตุ เหตุใดหลวงพ่อวิเชียรบอกว่าเป็นศพไร้ญาติไปได้“นี่มันศพที่เกิดอุบัติเหตุวันก่อนไม่ใช่เหรอครับครูบา”“ใช่ๆ ที่มีรถชนกันนั่นแหละ แต่ว่ามันไม่ได้มีแค่รถบรรทุกกับรถยนต์นะสิ รถบรรทุกดันเสียหลักไปชนเข้ากับศาลาริมทางแถวนั้น มันมีคนบ้านอนอยู่นะสิ โชคร้ายจริงๆ และก็ไม่มีโลงศพจะใส่คงต้องเรี่ยไรเงินญาติโยม” หลวงพ่อวิเชียรเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งจรูญและเพื

“แบบนี้ดีไหมพ่อวิชญ์ เด็กๆ มีอะไรก็จะได้ช่วยเหลือกัน”“ครับพี่” วิชญ์พยักหน้ารับยิ้มๆส่วนปาเจราก็ได้แต่ยิ้มแห้ง เพราะตอนนี้ก็ปั้นหน้าไม่ถูกกับสถานการณ์ ณ ตอนนี้เช่นกัน“แล้วน้องเจ กลับมาอยู่บ้านกี่วันครับ” หมอพร้อมเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง“คงจะอาทิตย์ สองอาทิตย์ค่ะ” เขาพยักหน้ารับรู้“เจ ขอคุยอะไรหน่อยได้ไหม?” เตชเอ่ยขึ้นบ้าง หลังจากทนฟังมานานสองนานแล้ว ปาเจราทำหน้าสงสัยว่าเขาจะคุยอะไรกับเธออีก เพราะตอนนี้สถานการณ์ก็ดูไม่ค่อยเป็นใจเลยสักนิด เธอกวาดสายตามองคนในวงสนทนา โดยเฉพาะวิชญ์ผู้เป็นบิดาสายตาที่มองลูกสาวมาราวกับกำลังตำหนิลูกสาวว่าให้รักษามารยาท และแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารู้สึกไม่ปลื้มเพื่อนลูกสาวคนนี้เป็นอย่างมาก“คุยอะไร?” หัวคิ้วเลิกสูงเป็นเชิงตั้งคำถาม“ออกไปคุยข้างนอกแป๊บนึง” เตชยังคงดื้อดึงและจะคุยให้ได้ เธอหันไปขออนุญาตพ่อเสียงอ่อย เมื่อพ่อพยักหน้าอนุญาตเธอจึงขอตัวเดินออกมาจากวงสนทนาที่ชวนอึดอัดนั้นทั้งคู่จะเดินออกไปคุยกันข้างนอกท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ต่างจับจ้องมาด้วยความสงสัยในความลับๆ ล่อๆ นั้น“ฉันได้ยินเรื่องที่เธอคุยกับแม่” เตชโพล่งคำขึ้นมาทันทีที่ทั้งคู่ในจุดที่ล

“นี่นายหลอกฉันใช่ไหมว่ายูมีป่วยน่ะ!” เธอหันขวับกลับมาหาเขาปรากฏว่าตอนนี้ใบหน้าคมคร้ามของเขาและเธอห่างกันแค่คืบ ตาเธอเบิกกว้างร่างงามผงะจะขยับตัวหนี ทว่าก็ถูกแขนแกร่งเลื้อยมารัดเอวเอาไว้อีก“ปล่อยฉันนะ!”“เจ”“อะไร!”“ฉันว่าฉันคง...รักเธอแน่เลย”“...” ปาเจราเธออึ้งไปชั่วขณะกับคำพูดของเขา เตชคิดทบทวนมาหลายตลบไอ้อาการของเขาที่ไม่ใช่แค่อยากจะมีเซ็กซ์กับเธอ แต่เขาอยากใช้ชีวิตกับเธอและคิดไปจนถึงกระทั่งการสร้างครอบครัวกับเธอด้วย แบบนี้เรียกว่ารักหรือเปล่า?ถ้าเขายังจะวางฟอร์มเล่นตัวชักช้าร่ำรี้ร่ำไรอยู่ คงเหมือนที่เพื่อนๆว่า ม.ค.ป.ด. ที่แปลว่า หมาคาบไปแดกคือถ้าไม่รีบระวังหมาจะคาบไปแดก และยิ่งเธอไปกับหมอพร้อมที่แสนจะเฟอร์เฟคขนาดนั้น เขาก็ยิ่งหวั่นใจถ้าไม่ทำอะไรอาจจะเสียเธอไปก็ได้“นะ นาย รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมาเนี่ย” ปาเจราทำโมโหกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง“รู้” เขาซุกไซ้ที่ข้างพวงแก้มนุ่มสีชมพูระเรื่อลมหายใจอุ่นๆ ราดรดต้นคอขาวเนียนจนขุนลุกซู่“ฉันบอกว่า ฉัน รัก เธอ... ได้ยินชัดยังครับที่รัก” เขาย้ำทีละคำ “อยากเอาเธอคนเดียว” แล้วก็มีเสียงกลั้วหัวเราะในลำคอตามหลังหลังจาก

“แล้วก็มีของจะให้อีกอย่าง” เขาทำท่าจะหยิบบางสิ่งบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อชอป ปาเจรามองตามแววตาซุกซนเต็มไปด้วยความสงสัย“ท๊าดา” เตชยกนิ้วของเขาที่ทำเป็นมินิฮาร์ตออกมาจากกระเป๋าเสื้อส่งให้เธอ มุกโคตรเสี่ยว ปาเจรากลั้นขำเอาไว้จนหน้าแดงฝ่ามือหนากระชับที่ไหล่กลมมนทั้งสองข้างแล้วโน้มตัวลงมากระซิบกระซาบชิดใบหู“ฉันรักเธอ”“อะไรของนายเนี่ย” ปาเจราตีแขนเขาด้วยความเขินอายสายตาหลุกหลิกกวาดมองไปรอบๆ ว่ามีสายตาใครจับจ้องมาที่ทั้งคู่หรือไม่“รักเธอ รักเธอ รักเธอ” เขาพูดย้ำๆ ซ้ำๆ อยู่แบบนั้น เฮ่อจะอ้อนเอาอะไรอีกนะ“รู้แล้ว พอแล้ว” ปาเจรายื่นมือมาปิดปากเอาเขาไว้ฉับพลัน เธออายจนทำตัวไม่ถูกแล้วถัดจากงานสถาปนามหาวิทยาลัย ก็เข้าสู่ช่วงเทศกาลตรุษจีนมีการประดับประดาโคมไฟและจัดร้านในตีมตรุษจีนและสีแดงเป็นสีมงคลทั่วทั้งกรุงเทพฯ ห้างร้าน บ้านเรือนต่างๆ ผู้คนแต่งตัวด้วยชุดกี่เพ้าสีแดงเดินกันขวักไขว่อัคนีกับธารทิพย์พ่อกับแม่ของเตชและชเลก็ขึ้นมาหาลูกๆ ในช่วงเทศกาลและถือโอกาสนี้นัดปาเจรามากินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งด้วยกันด้วย เตชถือโอกาสนี้แนะนำเธอให้พ่อกับแม่รู้จักอีกครั้งในฐานะแฟนอย่างเป็นทางการ เ