All Chapters of Cruel Engineering วิศวะทรงโจร: Chapter 91 - Chapter 99

แถมเธอยังไม่บอกเขาสักคำว่าแอบไประริกระรี้กับมัน คงจะปิดไว้เป็นความลับ คิดว่าเขาคงยอมเป็นควายหน้าโง่ให้เธอหลอกสวมเขาสินะ มันก็น่าโมโหนัก!เขาจะไม่โทรไปหาเธอตอนนี้หรอกนะ และสุดท้ายก็มาหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่คนเดียว เฝ้ารอเธอกลับมาที่คอนโดฯ ผ่านไปราวสองชั่วโมงปาเจราก็กลับมาถึงห้อง“ฉันกลับมาแล้ว” ปาเจราร้องทักทายเขาทันทีเมื่อมาถึง ไม่เห็นเขาอยู่ภายในห้อง เมื่อมองไปด้านบนชั้นลอย จึงเห็นว่าเขานั่งทำงานอยู่ข้างบนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ปาเจรากินข้าวมาจากข้างนอกแล้วและเธอก็ส่งข้อความมาบอกเขาแล้วว่าวันนี้จะกลับดึกเล็กน้อย“นายกินข้าวหรือยัง ฉันซื้อข้าวมาฝากด้วยจะกินเลยไหม”“ไม่อะ ไม่ค่อยหิว” เตชตอบเธอเสียงห้าวและห้วน“เค งั้นฉันเก็บไว้ในตู้เย็นนะ พรุ่งนี้นายก็ค่อยเอามาอุ่นกินล่ะ” เขาไม่ตอบอะไรเธออีกหลังจากนั้น เธอคิดว่าเขาก็คงจะเครียดเรื่องโปรเจกต์จบของเขานั่นแหละปาเจราก็เลยไม่อยากกวนใจเขา เธอเข้าไปอาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้วก็กระโดดขึ้นเตียงนอน เธอไม่ได้ปิดไฟเพราะรอเขามานอนด้วยกันเธอเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่รู้สึกถึงฝ่ามือหนาเกาะกุมอยู่ที่หน้าอกอวบและบีบขยี้ขยำอย่างร

นี่ขนาดเธอแต่งหน้าปกปิดมาแล้วนะ แต่เพื่อนก็ยังจับพิรุธได้ สุดท้ายปาเจราก็ยอมเล่าให้ฟังจนหมดเปลือกทั้งหมดว่าเลิกกับเตชแล้ว เพื่อนๆ ก็ต่างเข้ามาปลอบใจเพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น“จะเลิกกันจริงๆ เหรอมึง มีอะไรค่อยๆ คุยกันไม่ดีกว่าเหรอ” จรูญถามเพื่อนเสียงอ่อยไม่เต็มเสียงนัก“แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วล่ะ ฮื่อ~”แน่ใจนะว่าดีเพื่อนทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ส่วนเพื่อนสาวที่เพิ่งบอกเลิกผู้ชายไปหยกๆ แต่ตัวเองกลับร้องไห้สะอึกสะอื้นเป็นบ้าเป็นหลังยังกับคนอกหัก ทั้งที่มันเพิ่งจะหักอกผู้ชายมาเนี่ยนะ!เพื่อนส่งทิชชูให้จนมือเป็นระวิง พอสงบสติอารมณ์กันได้แล้วจึงแยกย้ายกันไปเรียนต่อ ส่วนปาเจรากลับหอพัก เพื่อไปจัดการกับปลาทับทิมที่ซื้อมาตั้งแต่เช้าก่อนที่จะกลับหอพักนั่นแหละ ทำได้ถึงแค่ขั้นตอนการเลาะเนื้อปลาออกมา ก็ต้องไปเรียนคาบบ่ายต่ออีก จนเรียนเสร็จตอนสองทุ่มจึงกลับมาทำต่อส่วนที่เหลือปาเจราแทบไม่ได้นอนมันลนลานไปหมด ถ้าไม่เสร็จคืนนี้เธอคงต้องขออาจารย์เลทส่งอีกวันเป็นแน่ แล้วพรุ่งนี้ก็เรียนเช้าอีก หรือเธอจะโดดเรียนดีโธ่เอ้ย ไม่ได้สิ พรุ่งนี้มีสอบเก็บคะแนน เธอแทบอยากจะทึ้งหัวตัวเอง...เช้าวันต่อมา...“

“ใครเศร้าวะ ไม่มี๊” เตชสวนเพื่อนทันควันเสียงสูง?“ทำไมเลิกกันวะ ก็เห็นไปกันได้ดีแท้ๆ” วายุซักฟอกเพื่อนตัวดี ไปทำวีรกรรมดีๆ อะไรอีกล่ะ หญิงถึงได้ทิ้ง“กูก็แค่เอาเบื่อแล้ว ปล่อยแม่งไปหาผัวใหม่เหอะถ้ามันคิดว่าจะหาได้ มันโดนกูตอกจนโบ๋ขนาดนั้น หึ” เขาแค่นเสียงในลำคอในใจยังมีความกรุ่นโกรธปาเจราอยู่ไม่น้อย “เพราะปากมึงเป็นงี้ไง ดีแล้วที่น้องเขาไปมีคนใหม่น่ะ ให้เขาเจอคนดีๆ เหอะ สมน้ำหน้ามึงแล้ว” ภิภูแดกดันเพื่อน สำหรับภิภูมองว่าปาเจราเป็นคนดีคนหนึ่งเลย ไอ้เพื่อนเหี้ยมันพลาดแล้วที่ปล่อยให้น้องหลุดมือไป“ไอ้สัส ปั่นเก่งนะมึง กูคิดว่าเครื่องซักผ้า ไอ้ห่า”“เออ อย่างมึงต้องโดนแบบนี้จะได้สำนึก อย่าร้องไห้เป็นหมาร้องหาเจ้าของล่ะ” ภิภูสัพยอกหยอกเย้าขำๆ ไม่ได้จริงจังนัก“สัส! คนอย่างกูนี่นะจะร้องให้คนอย่างมัน เหอะ ไม่มีทาง”หลังจากเหล้าหมดไปหนึ่งกลม...“ฮือ~ ทำมายเจต้องบอกเลิกกูด้วยว่ะ ฮือ~” เตชที่เมาแอ๋ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ที่ถูกสาวบอกเลิก จนภิภูต้องถ่ายคลิปเอาไว้เป็นหลักฐาน เอาไว้ล้อมันหลังจากสร่างเมา ไหนคนที่บอกว่าไม่เศร้าไปอยู่ที่ไหนแล้ว“เฮ้ย มึงเมาแล้ว กลับๆ” วายุเข้ามาหิ้วปีก ภิภูก

“งั้นก็เอาปิ่นโตไปให้พี่ชายเราที อยู่ที่บ้านสวนนั่นแหละ” ชเลพยักหน้ารับ ปาเจราตอนนี้กำลังเล่นอยู่กับเจ้ายูมี ที่อ้วนพีเปลี่ยนจากแมวกลายเป็นหมู มันคงสุขสบายดี มันร้องเหมียว เหมียว มันจำเธอได้ เธอเกาคางให้มัน มันก็หลับตาพริ้มทำหน้าฟินอย่างมีความสุข“แกอยู่นี่สบายดีใช่ไหม ยูมี”“เมี๊ยว~ เมี๊ยว~”ธารทิพย์ยื่นปิ่นโตหนึ่งเถามาให้ชเล เธอยื่นมือไปรับพร้อมกับร้องเรียกปาเจรา“เจ ไปกันเถอะ” ปาเจราพยักหน้ารับแล้วก็เดินตามชเลมาทั้งสองคนขับมอเตอร์ไซด์กันออกมาโดยปาเจราเป็นคนซ้อนด้านหลัง สวนอยู่ไม่ไกลจากบ้านนักชเลเอารถเล็กมาจะสะดวกกว่า“พี่ชายเราน่าจะอยู่ที่บ้านสวน” เมื่อมาถึงยังบริเวณบ้านสวน ชเลก็ชี้มือไปยังตำแหน่งบ้านหลังที่อยู่ไม่ไกลนัก “เจ เดินเอาปิ่นโตเข้าไปในบ้านได้เลย พี่ชายเราน่าจะอยู่ที่นั้นล่ะ”“อื้อ” ปาเจราพยักหน้ารับ กะจากสายตาจากตรงนี้ไปที่บ้านหลังนั้นคงขับมอเตอร์ไซด์เข้าไปต่อไม่ได้แล้ว เพราะค่อนข้างจรุขระจากเนินดินบรื้นนนน....“อ้าว!”พอปาเจราหันไปดูอีกที ก็เห็นว่าชเลเขารถมอเตอร์ไซด์ออกไปแล้วและทิ้งเธอไว้ที่นี่ ยัยเลนะยัยเล...ปาเจราจึงเดินเข้าไปในบ้านที่ดูจะเงียบเชียบเหมือนว่

“จะทำทุกที่เลย ห้องครัว รับแขก ห้องนอน แล้วก็จะพาไปล่อที่สวนยางด้วย” คนตัวโตแกล้งเย้าพลางยิ้มกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์“นายจะบ้าหรือไง เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก” เขาคงไม่บ้าทำแบบที่พูดจริงๆ ใช่ไหม?“ที่นี่ตอนนี้ไม่มีใครนอกจากเรา คนงานจะมากรีดยางก็เช้ามืดนู้น อย่าห่วงไปเลยน่า ทำใจให้สบาย อ้าขากว้างๆ ให้ฉันก็พอ คิดถึงตรงนี้เธอเป็นบ้าเลยรู้ไหม?” ว่าแล้วเตชก็กดปลายนิ้วขยี้ตรงเป้ากางเกงของเธอแรงๆ อย่างหื่นกระหาย จากนั้นเขาก็ถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออก ตามด้วยถอดกางเกงยีนของเธอออกไปรวดเดียวพร้อมกับกางเกงชั้นในตัวบางแนบเนื้อลำแข็งใหญ่เท่าข้อมือเด็กผงาดง้ำแถมหัวบานแดงโร่มีน้ำเยิ้มๆ ปริ่มออกมาด้วย เขาจับปลายหัวมนไร้เครื่องป้องกันจรดที่ปากทางรักสีชมพูสดถูไถไปมาทันทีแบบไม่ให้เธอตั้งตัว “อื้อ นะ นาย” เธอเรียกเขาเสียงสั่นพร่า จากนั้นเตชก็ใช้หัวเห็ดแดงๆ งัดขึ้นลงกับจงอยสีหวานเหนือเนินสวาท น้ำหวานตามธรรมชาติหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายจนช่องทางรักเริ่มเปียกลื่น เขากดหัวมนทู่จ่อมจมลงไปที่ปากทางช้าๆ“อ๊า~ ฟิตกว่าเดิมอีกเจ” เตชแหงนหน้าเชิดขึ้นสูดปากระบายความเสียดเสียวที่ได้รับ แน่ล่ะที่แน่นขนาดนี้เพราะไม