All Chapters of Cruel Engineering วิศวะทรงโจร: Chapter 51 - Chapter 60

กลิ่นของเครื่องเทศหอมๆ ปลุกปาเจราในช่วงสายของวันหยุดในวันถัดมา หลังจากกลับมาที่หอพักในตอนช่วงเช้าเธอก็หลับเป็นตายปาเจรางัวเงียตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าชเลกำลังทำกับข้าวอยู่บริเวณระเบียงห้อง จากนั้นก็เห็นเธอยกชามใบโตเข้ามาพร้อมกับเสียงจามฮัดเช้ยไปหลายทีเพราะกลิ่นฉุนของเครื่องแกงใต้ที่ตีขึ้นจมูกชเลหันมาเอ่ยกับปาเจราที่ตื่นมาพอดี“ขอโทษทีนะเจ พอดีเราทำคั่วกลิ้งหมูสับอยู่อะ รีบล้างหน้าแปรงฟันเร็วจะได้มากินกันน่ะ” ปาเจราตื่นมาก็เที่ยงพอดี ชเลวางชามคั่วกลิ้งลงบนโต๊ะญี่ปุ่น นอกจากนั้นก็ยังมีหมูทอด ไข่เจียวและมีแตงกวาหั่นเป็นผักเคียงข้างๆ กันนั้นมีกล่องทัปเปอร์แวร์ที่เธอตักแบ่งใส่กล่องไว้และวางถุงร้อนที่บรรจุแตงกวาหั่นเป็นชิ้นๆ ไว้บนฝากล่อง“ทำไมทำเยอะจังเนี่ย”“ทำเผื่อพี่ชายด้วย นี่ของโปรดพี่ชายเราเลย เดี๋ยวสักพักคงมาเอา” ปาเจราพยักหน้ารับพร้อมกับเก็บข้อมูล ว่าคั่วกลิ้งเป็นของโปรดของเตช ปาเจราลุกไปล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยก็มานั่งฝั่งตรงข้ามกับชเลและชิมฝีมือเพื่อน ปกติชเลทำอาหารค่อนข้างเก่งอยู่แล้ว ปาเจราก็พลอยได้ลาภปากอยู่เนืองๆ“ช่วงนี้เจไปค้างคอนโดเพื่อนบ่อยจัง เพื่อนคนไหนนะ ว่างๆแนะนำเพ

“ฉันว่าหนังดีอยู่นะ ให้7 เต็ม 10” ชเลเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสามคนเดินออกมาจากโรงภาพยนตร์“ใช่ๆ ดีมาก มีฉากซึ้งในตอนท้าย ทำให้หนังดูมีอะไรมากกว่าหนังผีหรือหนังตลกเพียงอย่างเดียว” จอมนรีร่วมผสมโรง ปาเจราพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนทั้งสองคนเป็นอย่างยิ่ง“อืม เดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกันก่อนกลับดีไหม”“โอเค” เพื่อนตอบรับเสียงใสก่อนที่จะไปจบที่ร้านสุกี้เจ้าดังที่มีคิวรอยาวเหยียดแต่พวกเธอก็มานะรอ เพราะอยากกินมาก รอไปราวหนึ่งชั่วโมงก็ได้กินสมใจอยาก เมื่อกินเสร็จก็พากันกลับ จอมนรีแวะไปส่งเพื่อนทั้งสองคนก่อนที่เธอจะกลับคอนโดฯของตัวเอง“จอมขับรถดีๆ นะ”“อื้อ บ๊ายบาย แล้วเจอกัน” ทั้งสามคนโบกมือร่ำลากัน ชเลกับปาเจราเดินขึ้นหอพัก จอมนรีก็เลี้ยวรถกลับออกมาเพื่อตรงไปยังคอนโดฯของตัวเองภายในคอนโดมิเนียมสไตล์โคซีของจอมนรี หลังจากที่จอมนรีอาบน้ำสระผมเสร็จแล้ว เธอก็ไม่ลืมที่จะเอาเรื่องของจรูญลองปรึกษากับพ่อและแม่แต่ก็ได้รับคำตอบว่าไม่รู้จักใครที่พอจะช่วยได้เลยขณะเดียวกันมีข้อความหนึ่งส่งเข้ามาพอดี เธออมยิ้มมุมปากเล็กน้อยกับข้อความบนหน้าจอสมาร์ตโฟน“จะยิ้มทำไมล่ะเนี่ยเรา” คนตัวเล็กโคลงศีรษะเล็กน้อยหุบยิ้มทั

ถึงกับต้องเบิ่งตากว้างๆ ขยี้ตาดูอีกทีว่า วาสนาผู้ใด๋น้อ? อ๋อวาสนาของอีเจค่ะเมื่อนั้นก็กลายเป็นเรื่องทอล์ค ออฟ เดอะทาวน์ให้ซุบซิบและเป็นข่าวกอสซิปทันทีว่าสองคนนี้คบกันอยู่แน่ๆ มีคนเต้าข่าวกันไปต่างๆ นานาด้วยความอิจฉาและริษยาที่หนึ่งในแก๊งหนุ่มสุดฮ็อตคณะวิศวะมาชอบสาวในคณะประมงแถมนั่งซ้อนท้ายบิ๊กไบค์สีดำคันโก้ออกไปดึกๆ ดื่นๆ คงแอบไปกินตับและหม้อไฟแซ่บๆ กันอยู่เป็นแน่เมื่อมาถึงคอนโดเธอก็สวดเขาไปยกใหญ่ที่ชอบบังคับเอาแต่ใจตัวเอง ป่านนี้เธอคงเป็นขี้ปากชาวบ้าน เม้ามอยกันสนุกปากเป็นแน่ เพราะที่คณะมีคนเห็นเธอนั่งซ้อนท้ายรถบิ๊กไบค์ของเขาออกมากันหลายคนด้วย“ฉันจะทำยังไงดี จะทำยังไงดี” ปาเจราเดินวนไปเวียนมาจนเขาเวียนหัว ต้องจับกระชับไหล่กลมมนให้อยู่นิ่งๆ แถมเล่นเกมจ้องตาบ้องแบ๊วของเธอเป็นนัยให้เธอหยุดเดี๋ยวนี้!“มีสติหน่อยเจ!”“นายก็พูดได้ดิ นายไม่รู้หรอกว่าฉันจะต้องโดนอะไร” ปาเจราตาขวางใส่เขา“แล้วเป็นแฟนกับฉันแล้วมันไม่ดีตรงไหนวะ?” เตชถามกึ่งตะคอกถามเธอเสียงดัง จากนั้นก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาด้วยอารมณ์คุกรุ่นไม่พอใจ“พวกนั้นคงไม่คิดว่าฉันเป็นแฟน เผลอๆ ค

เตชเดินออกมาจากห้องน้ำ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดศีรษะที่เปียกชื้นน้ำ เห็นว่าน้ำเต้าหู้พร่องไปครึ่งแก้วกับปาท่องโก๋ที่กินไปแค่ซีกเดียวเท่านั้น ตอนนี้คนตัวเล็กนอนขดตัวอยู่บนเตียงเขาแตะที่ต้นแขนเธอเบาๆ เพื่อปลุก“ไปแช่น้ำอุ่นไป ฉันรองน้ำอุ่นไว้ให้เรียบร้อยแล้ว อาการจะได้ดีขึ้น”“อื้อ ยังง่วงอยู่เลย” เธองัวเงียและงอแงเป็นเด็กตัวเล็กๆ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงกลับพยุงคนตัวเล็กขึ้นมานั่ง แล้วปฏิบัติการที่เรียกว่าปอกเปลือกก็เริ่มขึ้น “นายจะทำอะไรปล่อยนะ อ๊าย” เธอขัดขืนจนเหนื่อย ทว่าก็สู้แรงเขาไม่ได้ ร่างกำยำถอดเสื้อผ้าเธอออกจนเปลือยเปล่าล่อนจ้อนแล้วก็ช้อนร่างงามขาวโพลน ที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงๆทั่วอณูเนื้อ จากฝีมือเขาเมื่อคืนนี้ขึ้นมา “ฉันทำเธอแรงขนาดนี้เลยเหรอ เจ็บมากหรือเปล่า?” ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยและรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อย“มะ ไม่เป็นอะไร” เธอตอบเสียงอ่อย จริงๆ ก็เป็นนั่นแหละ แต่เธอแค่โกหกว่าไม่เป็นอะไร เพราะเมื่อคืนคือหนักหน่วงจริงๆ จนเธอเกือบสลบเหมือดกลางอากาศเขากระหน่ำรัวสะโพกที่จุดเชื่อมต่อไม่ยั้ง ระบายความหงุดหงิดงุ่นง่านกับเรือนร่างของเธออย่างไร้ความปราณี กว่าจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอ

พอกินยาลดไข้ไป ฤทธิ์ยาก็พลอยทำให้ปาเจราง่วงเหงาหาวนอนบวกกับอาการไข้ก็เลยกลายเป็นหลับไม่ร้เรื่องรู้ราวไปในอ้อมแขนของเขาอีกคราจวบจนผ่านไปหลายชั่วโมง...ปาเจราที่ซุกใบหน้านวลที่อกแกร่ง ใช้แขนล่ำๆ ต่างหมอนจนเลือดแทบไม่เดินในส่วนที่ถูกกดทับ ทว่าเตชก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนตัวเพราะกลัวว่าจะรบกวนเธอจนรู้สึกตัวตื่น ขนตาเรียงสวยเป็นแพงามงอน ใบหน้านั้นก็นวลเนียนละเอียดเปล่งปลั่งไร้ใฝฝ้าช่างน่ารักทะนุถนอมเป็นบ้า เมื่อมองใบหน้าสวยที่เวลาหลับแล้วสิ้นฤทธิ์แบบนี้ก็ดูไร้เสียงสาไม่มีพิษมีภัยดี ช่างต่างกับยามตื่นลิบลับนิ้วแกร่งเอื้อมไปเกลี่ยแก้มนุ่มน่าฟัดหยอกเย้าคนขี้เซา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะจรดลงบนหน้าผากเนียนอย่างไม่อาจหักห้ามใจตัวเองไว้ คนตัวเล็กเริ่มรู้สึกตัวและงัวเงียขึ้นมา แต่ทว่าเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งยังไม่ถูกเปิดขึ้นปาเจราปรือตาขึ้นมาช้าๆ มือปาดมุมปากที่มีน้ำลายไหลย้อยออกมา เมื่อปรับม่านสายตาก็เห็นหน้าเขาลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเธอผงะเล็กน้อย ปาเจราขยับตัวออกห่างอย่างประดักประเดิดกับภาพตรงหน้า“โอ๊ะ โอ๊ย~” เตชหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด“นะ นาย เป็นอะไร!”“แขนชาน่ะสิ”ปาเจราลุกพรวดพราดขึ้นมานั่ง เ