Cruel Engineering วิศวะทรงโจร의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ปาเจรากวาดสายตาไปทั่วบริเวณอ่างล่างหน้า ที่นี่มีของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นของเธอวางไว้อย่างเป็นระเบียบเลยไม่ได้ลำบากขาดเหลืออะไร แทบจะเรียกได้ว่าที่นี่เป็นหอพักแห่งที่สองของเธอเลยก็ว่าได้เตชเดินไปหยิบชุดลำลองมาให้เธอเปลี่ยนแทนชุดนอนที่ใส่อยู่ตอนนี้และนำมายื่นให้เธอในห้องน้ำ เขากอดอกพิงผนังรอเธออยู่ตรงประตูห้องน้ำนั่นแหละ รอจนคนตัวเล็กที่สูงแค่อกของเขาเดินออกมา“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”“อื้อ”จากนั้นทั้งคู่ก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับตรงไปลานจอดรถ ปาเจราไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาก็ดูเป็นห่วงเธอ คือปกติเขาจะใช้รถบิ๊กไบค์ไปส่งเธอ แต่คราวนี้กลับเป็นรถยนต์อีกคัน หรือเพราะเขาเห็นว่าเธอเจ็บเลยอยากให้เธอนั่งสบายๆ...“ไปเถอะ” เขาเอ่ยขึ้นแล้วก็เปิดประตูรถฝั่งข้างคนขับให้ ปาเจราขึ้นไปนั่ง เมื่อผ่านร้านขายยาระหว่างทางเขาก็แวะซื้อยาแก้อักเสบกับยาลดไข้มาให้เธออีกด้วย“ขอบใจนะที่มาส่ง” ปาเจราเอ่ยกับเขาพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยออกเมื่อเขาขับเข้ามาจอดยังหน้าหอพักลานไพลินเรียบร้อยแล้วก๊อก ก๊อก ก๊อก ...แล้วก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น...เสียงเคาะกระจกรถฝั่งคนขับดังขึ้น ทั้งคู่หันขวับไปม

ครืด...ครืด...สมาร์ตโฟนของจอมนรีสั่นครืดคราด เธอเปิดข้อความในโปรแกรมสนทนามาอ่านพร้อมกับชูหน้าจอให้เพื่อนดูทันทีPooh : เดี๋ยวปู่พี่จะขึ้นมาที่กรุงเทพฯ วันมะรืน และคงมาอยู่ที่นี่สักพัก จะช่วยจนกว่าจะจบเรื่องนี้ ถ้ายังไงเราก็หาวันหยุดไปบ้านของจูกัน หรือว่า...สิ่งที่บนบานไว้จะมีคนมาช่วยให้เรื่องมันคลี่คลายจากร้ายกลายเป็นดี ทั้งสามคนพยักพเยิดหน้าให้กัน รู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันทีทันใด... เสียงเพลงดนตรีสดโฟล์คซองจังหวะสบายในบรรยากาศผ่อนคลายของร้านอาหารกึ่งผับใกล้มหา’ลัย ซึ่งใช้เป็นจุดรวมพลของเย็นวันนี้ จุดประสงค์เพื่อปรึกษาหารือกันเรื่องพ่อของจรูญ ซึ่งได้ภิภูเป็นตัวตั้งตัวตีนัดแนะบอกให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่เพราะนี่มันเรื่องวาระแห่งชาติและคอขาดบาดตาย...แก๊งเพื่อนซี้อัญมณีแห่งตะวันออกพ่วงด้วยปกรณัมมาพร้อมกัน ปกรณัมรับรู้ความทุกข์ใจของน้องเทคมาโดยตลอด เขาคอยให้กำลังใจจรูญ ไปไหนไปกันแถมยังตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ อาจเป็นเพราะเป็นพี่เทคน้องเทค และพ่วงด้วยตำแหน่งรูมเมทจึงทำให้ทั้งสองสนิทกันในเวลาอันรวดเร็ว วันที่จรูญกลับไปเยี่ยมพ่อที่บ้าน ปรกณัมก็อาสาขับรถไปส่งและแถมยังรอกลับมาพร้อม

JayP : กลับหรือยัง?จนข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว และรอเพียงอึดใจเดียวก็ได้รับคำตอบจากเขามาTech : สักพักพิมพ์ตอบกลับมาได้แสดงว่ายังมีสติอยู่และไม่เมามากJayP : อย่าดื่มเยอะ แล้วก็กลับดีๆ ล่ะเธอทิ้งท้ายประโยคเพียงเท่านี้ และก็มาท่องโซเซียลอัพเดตสถานการณ์ข่าวสารบ้านเมืองต่อ เผือกเฟซบุ๊กของคนนี้ที คนนี้ทีพอเป็นกระษัยเติมเข้าเส้นเลือด เรื่องของชาวบ้านก็คืองานของเราจะได้ทันทุกเหตุการณ์ไม่ตกขาว เอ้ยตกข่าวส่วนชเลก็นั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนของเธอต่อ เป็นเรื่องปกติประจำวันที่ต้องทำก่อนนอนทุกคืน ชเลขยันมากจริงๆ เธอเป็นหนอนหนังสือ ผิดกับปาเจราที่สันหลังยาวและขี้เกียจจนตัวเป็นขนปาเจราสะลึมสะลือในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น สะดุ้งเฮือกสุดตัวอีกครั้งตอนที่สมาร์ตโฟนสั่นครืดคราดอยู่บนหน้าท้อง ซึ่งเธอวางไว้ก่อนจะผล็อยหลับไป เมื่อหยิบขึ้นมาดูเป็นเวลาเกือบตีสองแล้วเปิดปากหาวหวอดง่วงเหงาหาวนอน แล้วก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู เป็นเตชนั่นเองที่ส่งข้อความสนทนามาหาเธอเมื่อครู่Tech : เจมาหาที่คอนโดหน่อยได้ไหม นอนไม่หลับว่ะ อยากเด้าเธอตามด้วยอิโมจิทะลึ่ง เป็นตัวการ์ตูนหน้ากลมสีเหลืองอ๋อยแลบลิ้นท

“มองหาใครหรือเจ”“เหมือนว่าเจเห็นคนรู้จักค่ะ” ทว่าพอเธอหันกลับไปดูอีกครั้ง เขาคนนั้นก็ดันกลืนหายไปกับฝูงชนแล้วจนเธอมองไม่เห็นอีกต่อไปแล้ว “อืม แต่ตอนนี้ไม่เห็นแล้ว อาจจะตาฝาดก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยยิ้มๆ บอกกับเขา“งั้นเข้าไปที่โรงเถอะ เหลืออีกห้านาที”“ค่ะ” เธอยิ้มแป้นแล้นให้เขาอย่างน่าเอ็นดู หมอพร้อมกลับมาเจอปาเจราอีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกว่าเธอโตขึ้นแถมสวยสมกับสาววัยสะพรั่งไม่เหมือนเด็กกะโปโลที่เขารู้จักเมื่อวันวานเลยสักนิด ทั้งคู่เดินเคียงกันเข้าโรงหนัง...การดูหนังวันนี้ไม่ค่อยจะราบรื่นนักเพราะคนที่นั่งแถวด้านหลังเธอ เหมือนว่าเขาจะกำลังก่อกวนและปั่นประสาท เธอรู้สึกว่าพนักเก้าอี้ของเธอโดนเข่าหรือไม่ก็ขาของเขาที่กระทุ้งเข้ามาที่หลังเบาะเธอดังปึกๆ มาเป็นระยะปาเจราได้แต่กัดกรามกรอดนึกเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ แต่ไม่ได้หันกลับไปอาละวาดใส่เขาหรอกนะ เขาอาจจะเป็นคนแขนขายาว และช่องว่างที่พักขาค่อนข้างแคบ มันก็อาจจะเกิดอุบัติเหตุชนกันได้ ปาเจราได้แต่ท่องพุทโธในใจให้จิตใจสงบและภาวนาให้หนังจบเร็วๆ เพราะเธอรู้สึกไม่จอยแล้วน่ะสิกอรปกับหนังวันนี้ค่อยข้างน่าเบื่อจนเธอเผลอหลับไปหลายครั้งหลายครา

“เป็นพี่ที่รู้จัก และเป็นลูกชายของเพื่อนแม่”“แล้วทำไมต้องโกหก” เตชตะคอกกลับเสียงดัง“ก็เป็นเพื่อนจริงๆ นี่ ฉันไปโกหกอะไรนาย” ปาเจราเถียงกลับทันควัน“สายตาที่เธอมองมัน มากกว่าเพื่อน” เขาจ้องเข้ามาในดวงตาเธอเพื่อค้นหาคำตอบ ปาเจราเสหลบเพราะเธอก็แอบปกปิดบางเรื่องเอาไว้จริงๆ นั่นแหละ“ว่าไง”“ก็ ...พี่พร้อมเป็นรักแรกของฉัน ฉันชอบเขา และตอนนี้เขาก็โสด” ปาเจรากอดอกละล่ำละลักพูดด้วยความกระอักกระอ่วนใจ“ฉันไม่อนุญาตให้เธอชอบใครและไปเอากับใครทั้งนั้น และจะไปจากฉันได้ก็ต่อเมื่อฉันเบื่อไง จำไม่ได้เหรอ” เขาฮึดฮัดขึ้นมา จริงๆ แต่เขาเก่งในการทำให้เธอเจ็บช้ำน้ำใจและด้อยค่าด้วยคำพูดหมาๆ และอยากเป็นคนที่ควบคุมเธอ“แล้วเมื่อไร นายจะเบื่อฉัน เมื่อไรจะปล่อยฉันไปสักที” ปาเจราตวาดเขาดังลั่น เธอก็เบื่อที่เขามาคอยบงการชีวิตของเธอแบบนี้เช่นกัน“ยังเอาไม่คุ้มเลย ฉันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก”“ไอ้บ้า ไอ้เลว ไอ้...อ๊ะ”“เธอต้องกลับกับฉันเดี๋ยวนี้” เขามีสีหน้าถมึงทึง พร้อมกับกระชากแขนเธอให้เดินตามเขามาต้อยๆ“ปล่อย!” เธอแหวเสียงขึ้นมาดังลั่น“ไม่!” เขาเองก็ตวาดกลับอย่างไม่ลดราวาศอกเช่นกัน เตชลากเธอไปจนถึ