Cruel Engineering วิศวะทรงโจร의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

น้ำหวานกลางกายถูกเข้ารีดเค้นออกมาและถูกดูดกลืนลงท้องของเขาไปจนหมด ร่างบางเกร็งกระตุกจนเกือบลืมหายใจรู้สึกเบาหวิวเหมือนกำลังล่องลอยด้วยปลายลิ้นร้อนของเขาทว่าครานี้กลับต้องสะดุ้งเฮือกสุดตัวเพราะสิ่งที่เสียบเสยเข้ามารวดเดียวในครั้งนี้ไม่ใช่ลิ้นแล้ว“อ๊า~” ร่างบางแอ่นอกสะท้านเยือก ปลายนิ้วกำขยำผ้าปูที่นอนจนแทบจะฉีกขาดติดมือออกมา สัมผัสได้ถึงท่อนลำใหญ่แบบเนื้อแนบเนื้อไม่มีปราการป้องกันแต่อย่างใดเธอนึกก่นด่าเขาในใจที่ไม่ป้องกัน แต่พอเขาขยับกายเท่านั้นแหละเธอก็ยอมศิโรราบ เตชกระทั้นสะโพกตอกเข้ามาแต่ละทีหนักหน่วงจนเธอตาเหลือกลอย นิ้วมือเลื่อนมาจิกเกร็งที่ต้นแขนแกร่งที่เส้นเลือดปูดนูนเพราะเขาเองก็เกร็งไปทั้งตัวเช่นกันเตชกดกำปั้นที่ข้างลำตัว แยกเหยียดขาออกจากกันเล็กน้อย ส่วนเรียวขาสวยแยกออกจากกันกว้างเพื่อให้ลำตัวเขาดันส่วนนั้นเข้าไปได้แนบสนิทแทบไม่มีอากาศกางกั้นคล้ายกันอยู่ในท่าวิดพื้นเสียงกระทบกระแทกที่จุดเชื่อมต่อดังสนั่น เขาโหย่งสะโพกจนท่อนลำออกมาจนเกือบสุดปลายความยาวแล้วก็กระแทกส่งเจ้าลูกชายเข้าไปเต็มเหนี่ยว เสียงกระแทกสลับกับเสียงครางกระเส่าเร้าใจ เขาเพียรทำอยู่แบบนั้นซ้ำๆ จนร่างเ

อาจารย์บุญเดินเข้าไปดูจุรินทร์ซึ่งเป็นบิดาของจรูญที่ห้องนอนที่ชั้นล่างเขามีอาการซูบผอมผิวแห้งกร้านจนหนังหุ้มกระดูก หน้าหมองคล้ำ ตาลึกโหลเหมือนคนอดนอนมาแรมเดือน อาจารย์บุญหลับตาลงบริกรรมคาถา แล้วก็เป่าลงบนกระหม่อม จู่ๆ จุรินทร์ที่นอนหลับอยู่ก็ลืมตาเบิกโพลงขึ้นมา“ใครส่งมึงมา” อาจารย์บุญเอ่ยถาม“กูไม่บอกหรอก ไอ้พวกโง่” ทว่าจุรินทร์กลับมีน้ำเสียงแข็งกร้าวและไม่ใช่เสียงของเขา ทุกคนที่ยืนห้อมล้อมอยู่ต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อาจารย์บุญสั่งเหล่าผู้ชายให้รีบมัดมือมัดเท้าประกบกันด้วยด้ายสายสิญจน์ที่ลงอาคมปลุกเสกในท่านอนเหมือนมัดตราสังข์จากนั้นอาจารย์บุญก็เริ่มหลับตาลงอีกครั้ง แล้วจับยามสามตาดู ตาที่สามที่อยู่กลางหน้าผากถูกเปิดออก ทว่าไม่มีใครเห็น เขาใช้สัมผัสพิเศษกับสิ่งลี้ลับเหนือธรรมชาติอาจารย์บุญเห็นภาพเบื้องหน้าในร่างจุรินทร์มีร่างดำทะมึนนอนสวมร่างอยู่ มันเป็นผีตายโหงที่ยังไม่ได้ไปผุดไปเกิดเพราะถูกเลี้ยงเอาไว้ใช้งาน “จับตัวเอาไว้แน่นๆ” เหล่าผู้ชายช่วยกันจับตัวจุรินทร์กดเอาไว้กับเตียงเพราะเขาเริ่มดิ้นทุรนทุราย อาจารย์หยิบกริชประจำตระกูลที่ลงอาคมดึงออกจากฝักสำริดที่ฉลุลวดลาย

ใกล้จะปิดภาคเรียนเทอมแรกแล้ว เหลือสอบแค่อีกไม่กี่วิชาเพียงเท่านั้น ปาเจราเป็นประเภทอ่านหนังสือทบทวนเพียงไม่กี่วันก่อนสอบเพราะความจำสั้นทว่าเธอก็ทำออกมาได้ดีทุกครั้ง เกรดเฉลี่ยตอนที่เรียนช่วงมัธยมที่ผ่านๆ มาก็ไม่ได้แย่ ส่วนความสัมพันธ์ปาเจรากับเตชก็ยังอยู่ในระยะระหองระแหงและไม่ค่อยจะอยู่กับร่องกับรอยนักเดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย...และพอกลับมาจากบ้านของจรูญก็เป็นช่วงอ่านหนังสือสอบ เธอก็เลยใช้เหตุผลนี้เลี่ยงที่จะเจอเขาอีก เตชไม่พอใจมาก พอคิดไปถึงคำพูดของวายุก็ยิ่งทำให้เขาอยู่ไม่สุข หรือว่าเธอกำลังจะตีตัวออกหากจากเขาไปจริงๆเมื่อวิชาสอบตัวสุดท้ายเสร็จสิ้นไป ปาเจรารู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอเตรียมเก็บกระเป๋ากลับระยอง แต่ก่อนที่จะกลับบ้าน เธอต้องไปร่วมงานบวชของจรูญเสียก่อน เพราะจรูญเองก็ต้องกลับไปโกนหัวบวชแก้บนที่วัดป่าในจันทบุรีให้พ่อที่หายจากอาการโดนของเหมือนกันและเธอก็ทราบภายหลังจากจรูญว่าคนที่มาทำของใส่ เป็นคนในหมู่บ้านที่มาขอกู้เงินจากพ่อและเมื่อถึงกำหนดระยะเวลาสัญญาเขาไม่มีเงินมาไถ่คืน ทางจุรินทร์เลยต้องยึดที่ดินไปตามสัญญาที่ระบุไว้ เขาคนนั้นคงแค้นใจเลยทำของใส่จุรินทร์ และต

พวกนั้นถึงจะมากันหลายคนแต่ก็ขับมอเตอร์ไซด์มา ส่วนพวกเธอนั่งรถยนต์ พวกมันก็คงจะตามมาไม่ทันหรอก และอีกอย่างเตชก็ใกล้จะมาถึงแล้วด้วย และไอ้เบียร์คงไม่กล้าทำอะไรอุกอาจอีก เพราะครั้งนั้นมันถูกเตชซ้อมจนน่วมคงไม่กล้าหือกล้าอืออีกแน่ ถ้าไม่อยากไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มน่ะดังนั้นทุกคนลงความเห็นกันว่าจะกลับเลย เพราะไม่รู้ว่าเตชกับเพื่อนจะมาถึงเมื่อไร คิดได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งออกไปขึ้นรถ จากนั้นปกรณัมก็ขับรถออกไปขับออกมาสักพักเมื่อไม่เห็นใครตามมา ปาเจราก็รู้สึกโล่งใจและคงจะคิดมากไปเอง ว่าพวกนั้นจะทำอะไรที่เธอไม่คาดคิด ปาเจราพรูหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่ายังหายใจไม่ทั่วท้องดี ปกรณัมก็สังเกตเห็นไฟที่หน้ารถมอเตอร์ไซด์คันหลังที่สาดส่องมาผ่านทางกระจกมองหลัง เขาหรี่ตามองแล้วเพ่งดู“นั่นใช่พวกมันไหม?” ปกรณัมเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย คนที่เหลือต่างหันขวับไปดูที่กระจกท้ายรถปาเจราคงประเมินพวกมันต่ำไป...“พวกมันแน่เลย” จอมนรีเอ่ยขึ้นสีหน้าหวาดกลัว “พวกมันตามเรามาแน่ๆ” ขบวนรถมอเตอร์ไซด์ขับตามหลังมาเป็นโขยงเห็นดังนั้นจรูญรีบส่งข้อความไปในช่องแชตกลุ่มว่ามีคนตามมา ปาเจราก็รัวนิ้วพิมพ์บอกเช่นกันว่าพวกมันเป็นคนข

“ชะ ช่วยเจด้วยนะคะ เจยังอยู่ในทุ่งหญ้านั่นค่ะ” จอมนรีเอ่ยเสียงอู้อี้ซบที่อกเขา ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงกับสถานการณ์ตรงนี้ดี ทั้งดีใจทั้งตะขิดตะขวงใจแปลกๆ จอมนรีตัวแข็งทื่อเป็นหินไปเสียดื้อๆ“เข้าใจแล้ว ไอ้เตช เจยังอยู่ในทุ่งนั่น” เขาหันไปบอกกรบเตช“เรียกคนของมึงออกมา ถ้าไม่อยากเป็นผีไร้ญาติอยู่ที่นี่ แล้วถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก คราวหน้ามึงได้กินลูกตะกั่วจริงๆ แน่ กูให้โอกาสมาหลายครั้งแล้ว” เตชขู่เสียงกร้าวด้วยใบหน้าถมึงทึง“ขะเข้าใจแล้วพี่ ผมไม่กล้าทำแล้ว ไม่กล้าแล้วจริงๆ พี่ เชื่อผมอีกสักครั้งเถอะนะ นะพี่” ไอ้เบียร์ยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอน“ใครเป็นตัวต้นเรื่อง มึงเหรอ?” ผลัวะ!เตชใช้กระบอกปืนทุบไปที่ท้ายทอยของมันเต็มแรงจนมันล้มลงหน้าแนบที่พื้นถนน ก่อนจะกระเสือกกระสนคลานมาเกาะขาแล้วส่ายหน้าปฏิเสธด้วยความกลัว“ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่ผม” “หรือพวกมึง?” เตชหันปลายกระบอกปืนถามไล่ไปที่ลูกสมุนของมันสองคนและผู้หญิงสามคนที่ยกมือขึ้นเหนือศีรษะทีละคน แอนมีสีหน้าเลิ่กลั่กกว่าใครอย่างเห็นได้ชัด“กูถามว่าใคร! กูนับ 1 ถึง 3 ถ้าไม่มีใครบอก กูยิงแม่งทุกคนนี่แหละ” เตชบ้าระห่ำตอนนี้เลือดขึ้นหน้า ไม่รู้ว่า