หมอร้ายหวงรัก의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

“ผมขอนอนโรงพยาบาลสักคืนนะครับ จะได้เตรียมส่องกล้องทางเดินอาหารพรุ่งนี้ด้วย”แพทย์ผู้ตรวจและเจ้าหน้าที่พยาบาลในห้องฉุกเฉินรวมทั้งบัวบูชาถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำขอที่ดูคล้ายจะเป็นคำสั่งเสียมากกว่า แต่ก็นั่นแหละใครจะค้านเขาได้ ก็ในเมื่อเขาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี่“ได้ครับ เดี๋ยวผมจัดการให้นะครับ”คุณหมอแผนกฉุกเฉินรับคำสั่งคนไข้ที่สั่งหมอขอนอนโรงพยาบาลก็แล้วแต่เขา อยากนอนก็คงต้องได้นอน หลังจากแพทย์แผนกฉุกเฉินเขียนคำสั่งการรักษาให้ผู้บริหารนอนโรงพยาบาลด้วยความกริ่งเกรง เธอได้แต่ยืนสำรวมอยู่ปลายเตียงด้วยไม่อยากเกะกะการให้การพยาบาลของพี่ ๆ ที่แผนกฉุกเฉินซึ่งพากันตื่นตัวกันหนักที่เจอเขามาใช้บริการห้องฉุกเฉิน ในยามนี้ ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตนเองตอนนี้เกือบจะหนึ่งทุ่ม ดีที่ว่า ไล่อรวีร์ให้กลับไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมาขึ้นเวร เพราะไม่เช่นนั้นคงจะได้มาติดแหงกเพราะความเกรงใจยังไม่กล้าเอ่ยปากขออนุญาตกลับจนกระทั่งพี่พยาบาลเข็นรถฉีดยามาที่เตียงเพื่อให้การพยาบาล“ขออนุญาตให้น้ำเกลือและก็ฉีดยาแก้อาเจียนนะคะอาจารย์”ถอนหายใจอย่างโล่งอก เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตั้งใจจะใช้ช่วงจังหวะ

แต่แปลกมากเดือนนี้ เลือดประจำเดือนที่ออกกลับเป็นแบบกะปริบกะปรอย มาก่อนกำหนดประมาณสามวัน วินิจฉัยตนเองว่าอาจจะเกิดจากภาวะเครียดของตนเองในเดือนนี้ที่ทำให้ประจำเดือนมาไม่ปกติ นอนพลิกตัวไปมาหลายรอบ นอนลืมตาโพลงสังเกตอาการตนเองเงียบ ๆ ในความมืด ตอนนี้ผ่านไปเป็นชั่วโมงคนไข้บนเตียงนอนหลับสนิท ไปด้วยความเพลีย “อูย” แต่ยิ่งเคลื่อนไหวก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกปวดหน่วงท้องน้อยมากขึ้น ตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอนเงียบ ๆ ย่องออกจากห้องไปเพื่อขอยา แก้ปวดท้องประจำเดือนมากินสักเม็ดก่อนนอนก็ยังดี หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลในช่วงเวลาเที่ยงคืน “ท่านรองจะเอาอะไรเพิ่มหรือเปล่าน้องบุ๋ม” พี่ที่เคาน์เตอร์พยาบาลพอเห็นเธอเดินเข้ามาเกาะขอบเคาน์เตอร์พยาบาลพร้อมสีหน้ายุ่ง ๆ เหมือนยุงตีกันเข้าใจว่าคนเรื่องเยอะอยากได้อะไรเพิ่มเติมอีกตอนเที่ยงคืน “เปล่าค่ะ พอดีหนูจะมาถามพี่ ๆ ว่ามียาแก้ปวดท้องประจำเดือนไหมคะ” ต่างส่ายหน้ากัน ในหอผู้ป่วยมีเฉพาะยาที่เป็นของคนไข้แต่ละคน สต๊อกยากินยาฉีดไม่มี ยกเว้นยาฉุกเฉินที่ใช้ในการกู้ชีวิตคนไข้ “หนูจะกินเองใช่ไหมคะ” “ค่ะ หนูปวดท้องประจำเดือน ปกติไม่เคยปวดแบบนี้

ที่ห้องฉุกเฉิน ได้แตกตื่นกันอีกครั้งเช่นเดียวกับเมื่อตอนหัวค่ำ จากบทสนทนาโต้ตอบกันของคนทั้งคู่เมื่อตอนนั้นต่างก็วิเคราะห์กันไปต่าง ๆ นานาว่าสาวพยาบาลพิเศษร่างเล็กแลดูน่าจะมีความสำคัญกับท่านรองผู้อำนวยการไม่น้อย และภาพที่ได้เห็นคนไข้อุ้มพยาบาลลงมาตรวจรอบนี้ การันตีให้เข้าใจแล้วว่า สิ่งที่ทุกคนคิดนั้นมันน่าจะเป็นเรื่องจริงเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ปรมินทร์วางเธอลงบนเตียงคนไข้อย่างทะนุถนอม เขาทอดมองใบหน้าซีดเซียวด้วยประกายตาอ่อนโยน ในใจรู้สึกผิดไม่น้อยที่มีส่วนทำให้คนไม่สบายไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่“ไม่สบายทำไมไม่บอกผม หืม”“ก่อนหน้านี้ก็สบายดีค่ะ เพิ่งมามีอาการตอนเที่ยงคืนนี่เอง”คราวนี้ถึงคิวที่เขาจะต้องซักประวัติคนไข้เองในระหว่างที่รอ หมอสูติฯ เดินทางมาตรวจอาการ“คุณมีอาการแบบนี้ทุกเดือนหรือเปล่า”บัวบูชาส่ายหน้าปฏิเสธในทันที คนซักประวัติขบคิดอยู่พักใหญ่ แล้วนั่งหน้าเครียดตั้งใจซักประวัติเธอเสียยิ่งกว่าหมอสูติฯ“ประจำเดือนคุณมาปกติทุกเดือนหรือเปล่า”“ปกติค่ะ มีเดือนนี้ที่มากะปริบกะปรอยก่อนที่จะมาเยอะแบบนี้”ตัวหัวอัลตราซาวด์ถูกนำมาวางลงบนหน้าท้องแบนราบในทันที เขาไม่ได้ซักปร

เธอเข้าใจดี ไม่มีใครเกิดมาสมบูรณ์แบบเสียหมด ทุกคนต่างมีมุมที่น่ารักและไม่น่ารักของตนเอง แต่การพูดคุยกันมากขึ้น พยายามปรับตัว เข้าหากัน ไม่ตึงเกินไป และไม่หย่อนจนเกินไป มีความยืดหยุ่นในชีวิตบ้าง ทำให้ชีวิตคู่จะมีความสุขมากขึ้น“แต่หนูไม่ได้เป็นไฮโซ ไม่ได้เป็นคนสวย ไม่ได้เป็นคนรวย ไม่ได้เป็นคนที่ฐานะเท่าเทียมกับอาจารย์เลยนะคะ”ปรมินทร์ยิ้มอ่อน ๆ กับคำแทนตัวเองที่หวนกลับคืนมาอีกครั้ง ก่อนจะโน้มใบหน้าขึ้นไปจูบลงตรงหน้าผากกลมกลึงเบา ๆ กระซิบบอกคนบูลลี่ตนเองให้เข้าใจชัดเจนว่า“ผมไม่ได้ต้องการไฮโซ แต่ผมต้องการผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งซึ่งเป็นคนที่ผมรัก”“หืม”เธอเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตากับเขาทันทีเมื่อได้ยินคำว่ารัก จากปากของอีกฝ่าย“อาจารย์รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ เหรอคะ”“ถ้าไม่เชื่อตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ต่อจากนี้ไปผมจะพิสูจน์ด้วยการกระทำของผมเอง แต่ตอนนี้ฟังผมให้จบก่อน”“ค่ะ”“อย่าบูลลี่ว่าตัวเองไม่สวย เพราะคุณคือคนเดียวที่สวยที่สุดในสายตาผม”พอได้ยินคำชมเดินขบวนกันมาแบบไม่พัก คนป่วยอึ้งไปสักพัก ทั้งเขินทั้งขำ ไม่เคยได้ยินคำพูดคำจาจากผู้ชายแข็งทื่อแต่สามารถสื่อความรู้สึกจากใจของเขาถึง

“สัญญาอีกละ”ทำเสียงจิ๊จ๊ะแล้วประชดประชันว่าที่พี่เขย ทำเอาทั้งพ่อแม่และพี่สาวถึงกับส่งสายตาดุปราม“งั้นพ่อกับแม่กลับนะลูก ดูแลตัวเองและก็ดูแลหลานแม่ด้วย ฝากยายบุ๋มด้วยนะคะคุณหมอ”ฝากฝังกันเรียบร้อย พอจะเดินจากห้องไปแต่คนที่กวนประสาทก็ยังไม่วายกล่าวทิ้งท้าย“บีมไปนะพี่บุ๋ม ถ้ามีใครทำให้เสียใจหรือว่ามีใครทำให้รู้สึกไม่โอเค บอกบีมได้นะ บีมพร้อมบวก”เหลือบมองคู่กรณีของตนอีกหนก่อนจะถูกมารดาดึงรั้งแขนออก จากห้องไป เหลือเพียงสองสามีภรรยาที่หันกลับมาจ้องตากันด้วยอารมณ์ ที่แตกต่าง“ร้ายมากเลยนะคะ”“ก็คงสมฉายาที่คุณเคยว่าผมเอาไว้นั่นแหละ”“เคยว่าตอนไหนกัน”“หมอร้ายหวงรักไง”ว่าพลางเดินเข้ามานั่งข้างเตียง ลูบหน้าลูบตาลูบผมคนป่วยด้วยความรักใคร่ ในขณะที่คนเพิ่งจะนึกได้ ได้แต่ทำหน้าหมั่นไส้คนหวงรักเต็มที่“แต่ตอนนี้คงไม่ใช่แล้วล่ะ”“ทำไมคะ”“ตอนนี้ผมเปลี่ยนตัวเองเป็นหมอร้ายคลั่งรักเมียแล้ว”ตั้งแต่รู้ใจตัวเองมาขยันหยอดเสียจริง ใบหน้าใสเห่อร้อนขึ้นมา เมื่อปะทะกับสายตาวาววับของเขา วูบ ๆ วาบ ๆ ลามไล้ไปทั่วเรือนร่าง จนต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง สุดท้ายก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งขอ