หมอร้ายหวงรัก의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ไม่ใช่ไม่เป็นห่วงลูก แต่เมื่อไรที่ตรวจทุกอย่างมั่นใจแล้วว่าไม่มีภาวะนี้อีก เขาก็ยินดีจะให้ภรรยาทำงานที่เธอรักต่อ แต่จะเป็นงานที่ถูกคนถูกงาน ไม่หักโหมเกินกำลังจนเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดปัญหาได้อีกยังเชื่อว่า คนท้องไม่ใช่คนป่วยเอาไว้อีกสักสองเดือนรอตรวจอัลตราซาวด์อีกรอบและถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาจะยอมให้แม่ของลูกกลับไปทำงานที่ตึกศัลยกรรมทางเดินอาหารและตับที่เดิมในกรุงเทพฯในขณะที่เขากำลังคิดใคร่ครวญอยู่สักพัก คนซึ่งกลัวตัวเองจะต้องโดดเดี่ยวเป็นแม่บ้านแม่เรือนไม่ได้ทำงานพยาบาลถึงกับร้อนรนทนไม่ไหวตอนนี้จะโป๊เปลือยยังไงไม่สนใจ ร่างอวบอิ่มของว่าที่คุณแม่วาดเรียวแขน โอบรัดรอบร่างคนตัวโต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งสายตาหวานเชื่อมออดอ้อนเขา“นะคะ อาจารย์นะ ให้หนูทำงานนะ”เสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ไม่ใช่ว่าหงุดหงิดเรื่องที่เธออยากทำงาน แต่ว่าเป็นเพราะอะไรบางอย่างนุ่มนิ่มที่กำลังบดเบียดอยู่กับเป้ากางเกงเขาเสียมากกว่า จากที่คิดว่าอยากแกล้งคนอ้อนกลายเป็นคนอ้อน ที่กำลังทำให้เขาทรมานโดยไม่รู้ตัวหรือว่ารู้ตัวแต่ตั้งใจทำให้เขาคลั่งมากกว่านี้ก็ไม่รู้“เรียกใหม่ก่อนเดี๋ยวจะพิจารณาอีกที”“อาจารย์ปรา

ทีแรกเธอก็ตั้งใจว่าจะบ่นความหลายสิ่งอันของว่าที่คุณพ่อมือใหม่ แต่ทว่าพอเอาเข้าจริงก็อดขำปนเอ็นดูสีหน้าท่าทีเอาจริงอย่างเสียมิได้“เป็นไงคะ ได้ยินเสียงอะไรไหม”“ได้ยิน”เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอแล้วยิ้มกริ่ม เธอก็ได้แต่มองด้วยความขบขัน“เก่งขนาดนั้นเชียวเหรอคะคุณพ่อ” สามเดือนตามทฤษฎีตัวเธอเองยังแทบจะไม่รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำว่าลูกดิ้น ความรู้สึกที่ว่าเหมือนปลาตอดปรารถนาอยากสัมผัสได้ในเร็ววัน ได้แต่รอว่าหากเริ่มเข้าสู่เดือนที่สี่เธอจะได้สัมผัสสายใยรักสื่อถึงกันระหว่างแม่ลูกได้ แต่สามีเธอเกินเบอร์ไปมาก ไม่รู้ว่ามโนไปเองหรืออย่างไร แต่คำตอบของเขาก็ทำเอาคนทั้งห้องทำงานพยาบาลถึงกับหัวเราะขำความเห่อลูกคลั่งเมียของท่านรองผู้อำนวยการ“ได้ยินเต็ม ๆ เลยล่ะ เสียงท้องร้องของคุณแม่”พอจัดยาเสร็จก็เลยถูกบรรดาแฟนคลับของว่าที่คุณพ่อสุดหล่อ ไล่เธอลงพักก่อนใครเพื่อน“วันนี้คุณแม่คุณลูกอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”เดินประคองเธอออกมากินข้าวที่โรงอาหารของทางโรงพยาบาลด้วยกันที่ชั้นห้า“กินหัวคุณพ่อก่อนได้ไหมคะ วันนี้วุ่นวายพายเรือมาก”“ได้เลย เที่ยงนี้ให้แม่กินหัวพ่อก่อน เอาไว้เย็นนี้พ่อค่อยกินแม่ สล

เสียงหายใจหอบแฮ่กของภรรยาตัวน้อยที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดทำเอาปรมินทร์นึกเอ็นดูคนใจสู้ ได้แต่หัวเราะหึในลำคอ จากแรกเดิมทีตั้งใจจะให้คนตัวเล็ก On Top แต่ประเมินรูปการณ์ตอนนี้แล้วแค่นั่งตัวตรงคง ไม่น่าจะไหว “ไปที่เตียงดีกว่านะ ถ้าทำในนี้พี่ว่าหนูคงไม่น่าจะไหว” คนหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ส่งยิ้มหวานนัยน์ตาชวนอึ๊บมาให้ ยิ่งปลุกไฟพิศวาสในกายเขาให้ปวดหนึบหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น ใครบอกว่าคนท้องมองแล้วไร้อารมณ์ เขานี่ขอเถียงขาดใจ ทุกสัดส่วนตารางนิ้วบนเรือนร่างอรชรนุ่มนิ่มของว่าที่คุณแม่ลูกหนึ่ง ของเขา เพียงแค่มองสบตาก็ทำให้เขาแทบจะเป็นจะตายเพราะอยากรักเมียจวนเจียนคลั่ง “ไหวค่ะ แต่อยากกิน MK พี่ปราบก่อน” น้อยหน้าเขาเสียที่ไหน เจอแบบนี้แล้วเขาจะทานทนไหวได้เช่นไร แต่ในน้ำที่ฟองสบู่เต็มร่างแบบนี้คงจะไม่เป็นผลดีต่อภรรยาเขามากนัก ดึงคนเก่งมารับจูบหวานซาบซ่านจากเขาอีกครั้งก่อนจะกระซิบบอกแนบชิดริมฝีปาก “ไปกิน MK ในห้องนอนกันดีกว่า เชื่อพี่” ขยิบตาให้คนอยากกิน MK พร้อมส่งยิ้มยั่วใจให้ คนอยากกินจะทำอย่างไรได้ ทันทีที่เขาเช็ดเนื้อเช็ดตัวช่วยเธอเสร็จ ผ้าเช็ดตัวที่ห่

1 ปีต่อมา“อื๊อ…”เสียงอืออาจากตุ๊กตาตัวน้อยของพ่อปราบกับแม่บุ๋มดังขึ้นพร้อมอาการส่ายศีรษะไปมาให้คนเป็นแม่รู้ว่าเด็กน้อยวัย 7 เดือนไม่ปรารถนาอยากใส่ที่คาดผมสีชมพูซึ่งมารดาเป็นคนเลือกให้“นะคะคนสวย วันนี้แต่งตัวสวย ๆ ไปเที่ยวกันนะคะ”พยายามอย่างยิ่งยวดในการอ้อนลูกเพื่อจะให้เด็กรู้ความเกินวัยยอมใส่ที่คาดผมเพื่อจะได้แต่งองค์ทรงเครื่องเป็นตุ๊กตาคิตตี้สีชมพูครบชุด แต่ทุกอย่างมันไม่ง่ายเลยสักนิด“อื๊อ”ปฏิเสธคุณแม่ท่าเดียว พร้อมส่ายหน้าไปมาทำหน้าประหนึ่งว่าหากบังคับอีกนิดจะร้องไห้ฟ้องคุณพ่อแล้วนะ ในขณะที่คนเป็นพ่อผู้ที่เพิ่งจะออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นสงครามกลางห้องนอนได้หัวเราะขำคุณแม่ยังสาว“มา ๆ เดี๋ยวพ่อช่วยเองน้า”ทำเสียงสองแล้วเดินเข้าหาลูกสาวที่ติดพ่อแจ เพียงแค่เห็นหน้าพ่อทุกอย่างก็ดูง่ายไปเสียหมดเข้าใจนั่นแหละว่าคุณพ่อปราบเขามีวิธีหลอกล่อให้ลูกสาวยอม“เราใส่เหมือนกันเลย โอเคไหมคะ”มีอีกอันที่เป็นผ้าคาดผมเข้าชุดกับของเธอ แต่คุณพ่อคนเทคนิคเยอะคว้าไปใส่เป็นตัวอย่างให้ลูกสาว และก็ได้ผลเสียด้วยสิ ลูกสาวเธอยอมใส่ตามคุณพ่อของเขาเห็นแล้วก็หมั่นไส้ความแท็กทีมกันทั้งคุณพ่อคุณลูกเสีย

ย้อนกลับไปในวันที่เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์เดิมทีเธอให้นิยามว่านี่คือปฐมบทแห่งสัญญาทาส แต่ทุกวันนี้กลายมาเป็นปฐมบทแห่งสัญญาใจเป็นที่เรียบร้อยเธอถูกท่านรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกพบว่าด้วยเรื่องที่พาตนเองเข้าร่วมการชุมนุมแสดงจุดยืนทางระบอบประชาธิปไตย แต่สุดท้ายทุกอย่างกลับตาลปัตรเพียงเพราะว่าคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่คาดฝัน วันโลกาวินาศของเธอวันนั้นก็คือท่านรองผู้อำนวยการที่กลายมาเป็นสามีเธอในวันนี้“ก๊อก ๆ”“ใคร”เสียงเข้มดังลอยมาจากในห้องทำงานของเขา ตอนนี้ที่ตึกอำนวยการบรรยากาศเงียบเชียบยิ่งพอเย็นย่ำอาการขนลุกทั้งจากความวังเวงและ ทั้งจากคาดคิดไปถึงสถานการณ์ที่กำลังจะเจอเล่นงานเธออย่างหนักหน่วง“เอ่อ... พยาบาลบัวบูชาค่ะอาจารย์”ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยรอคอยให้คนข้างในอนุญาต เขาตอบกลับเธอมาเพียงสั้น ๆ“เชิญ”บัวบูชาเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง สิ่งแรกที่เจอคือสายตาคมของคนหน้าเข้มที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องมองสบตาเธอนิ่ง ริมฝีปากปากเม้มเข้าหากันอีกครั้ง สิบนิ้วน้อย ๆ ยกขึ้นมาพนมไหว้ นอบน้อมที่สุดเท่าที่จะมากได้“ขออนุญาตค่ะอาจารย์”“อืม… มานั่งสิ”“ขอบคุณค่ะ”พ