جميع فصول : الفصل -الفصل 5

  เสียงเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ภายในห้องสมุดศูนย์กลางของมหาวิทยาลัยดังก้องด้วยเสียงฮัมเบาๆ ราวกับจะตอกย้ำความเงียบสงบที่ครอบคลุมไปทั่วทุกพื้นที่ กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ผสมผสานกับความเย็นเยือกของอากาศ เป็นบรรยากาศที่นักศึกษาหลายคนชื่นชอบเพราะชวนให้ผ่อนคลายและมีสมาธิทว่าสำหรับ ‘เมล’ หรือ เมทินี ดาวคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สาม บรรยากาศแบบนี้กลับเปรียบเสมือนห้องประหารชีวิตเรียวนิ้วยาวสวยที่สวมแหวนเงินวงเล็กกำลังเคาะลงบนโต๊ะไม้เนื้อหนาเป็นจังหวะถี่รัว ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มมั่นใจอยู่เสมอบัดนี้เคร่งเครียด ดวงตากลมโตสุกใสมองจ้องหน้าจอกระดานข่าวสารสารสนเทศของมหาวิทยาลัยบนหน้าจอไอแพดอย่างไม่วางตา ราวกับหวังให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นและเปลี่ยนตัวเลขที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าให้ กลายเป็นตัวเลขอื่นผลการสอบกลางภาค วิชา Advanced Business Statistics (สถิติธุรกิจขั้นสูง)ชื่อ-นามสกุล: นางสาวเมทินี วรโชติเมธี

 แสงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้าทอดแสงสีส้มสลัวผ่านบานกระจกของชั้นสี่ในห้องสมุด ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศโชยปะทะผิวเนื้อจนเมลรู้สึกขนลุกซู่ เธอเดินก้าวฉับๆ ด้วยส้นสูงทรงแหลมคู่โปรด เสียง กึก... กึก... ดังกังวานไปทั่วโซนร้างผู้คนวันนี้เมลพยายามแต่งกายให้มิดชิดกว่าเมื่อวานเล็กน้อย เพื่อลดโอกาสที่จะถูกสายตาหลังกรอบแว่นคู่นั้นกวาดมอง เธอสวมเสื้อไหมพรมแขนยาวคอเต่าสีชาเย็น แม้จะปิดมิดชิดถึงลำคอ แต่นั่นกลับยิ่งเน้นรูปร่างหน้าอกทรงสวยและเอวคอดกิ่วของเธอให้เด่นชัดขึ้นไปอีก จับคู่กับกางเกงสแล็กขายาวเอวสูงที่ช่วยขับเน้นช่วงขาเรียวยาวแต่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะมุมเดิม... เมลกลับพบแต่ความว่างเปล่าโต๊ะไม้เนื้อหนาตัวนั้นไม่มีโน้ตบุ๊ก ไม่มีชีทเอกสาร และไม่มีหนุ่มเนิร์ดในชุดฮู้ดดี้ตัวโคร่งนั่งอยู่“หายไปไหนของเขานะ อย่าบอกนะว่าเบี้ยวนัด...” เมลพึมพำกับตัวเอง ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ ขณะที่กำลังจะยกไอแพดขึ้นมาเช็กเวลาก็มีเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง“ผมไม่ได้เบี้ยวนัด”“กรี๊ด”เมลสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบหมุนตัวกลับไปมอง ภามยืนอย

 แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันจันทร์ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งของคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศภายในตึกเรียนยังคงคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่เดินกันขวักไขว่ เมลเดินก้าวฉับๆ ด้วยส้นสูงสีดำเงาวับ วันนี้เธอสวมเดรสเข้ารูปสีเบจที่เน้นสัดส่วนเอวคอดกิ่วอย่างสง่างาม ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนส้มพีชเพิ่มความสดใส แต่ภายใต้รอยยิ้มมั่นใจที่แสดงออกต่อหน้าทุกคน หัวใจของเธอกลับยังคงสั่นคลอนไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันเสาร์สัมผัสจากผิวกายเปลือยเปล่าของภาม... แผงอกหนาแน่น และคำขู่บนเตียงนั่นเมลสะบัดหน้าเบาๆ เพื่อไล่ภาพจินตนาการอันเร่าร้อนออกจากสมอง เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ ‘เกมทดสอบสมาธิ’ ที่ตาเนิร์ดนั่นตั้งขึ้นมาปั่นหัวเธอเท่านั้น เธอคือดาวคณะ ไม่มีทางที่จะตกเป็นเหยื่อของเด็กเรียนในคราบเสือร้ายคนนั้นแน่ขณะที่เมลกำลังจะเดินผ่านลานเกียร์ซึ่งเป็นพื้นที่เชื่อมต่อระหว่างคณะบริหารธุรกิจและคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงรองเท้าหนังที่เดินก้าวฉับๆ อย่างรวดเร็วก็ดังขึ้นตามหลัง ก่อนจะมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าม