ตอนที่ 3: บทเรียนแรกในมุมอับ

แสงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้าทอดแสงสีส้มสลัวผ่านบานกระจกของชั้นสี่ในห้องสมุด ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศโชยปะทะผิวเนื้อจนเมลรู้สึกขนลุกซู่ เธอเดินก้าวฉับๆ ด้วยส้นสูงทรงแหลมคู่โปรด เสียง กึก... กึก... ดังกังวานไปทั่วโซนร้างผู้คน

วันนี้เมลพยายามแต่งกายให้มิดชิดกว่าเมื่อวานเล็กน้อย เพื่อลดโอกาสที่จะถูกสายตาหลังกรอบแว่นคู่นั้นกวาดมอง เธอสวมเสื้อไหมพรมแขนยาวคอเต่าสีชาเย็น แม้จะปิดมิดชิดถึงลำคอ แต่นั่นกลับยิ่งเน้นรูปร่างหน้าอกทรงสวยและเอวคอดกิ่วของเธอให้เด่นชัดขึ้นไปอีก จับคู่กับกางเกงสแล็กขายาวเอวสูงที่ช่วยขับเน้นช่วงขาเรียวยาว

แต่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะมุมเดิม... เมลกลับพบแต่ความว่างเปล่า

โต๊ะไม้เนื้อหนาตัวนั้นไม่มีโน้ตบุ๊ก ไม่มีชีทเอกสาร และไม่มีหนุ่มเนิร์ดในชุดฮู้ดดี้ตัวโคร่งนั่งอยู่

“หายไปไหนของเขานะ อย่าบอกนะว่าเบี้ยวนัด...” เมลพึมพำกับตัวเอง ขมวดคิ้วด้วยความขัดใจ ขณะที่กำลังจะยกไอแพดขึ้นมาเช็กเวลาก็มีเสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง

“ผมไม่ได้เบี้ยวนัด”

“กรี๊ด”

เมลสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบหมุนตัวกลับไปมอง ภามยืนอยู่ข้างหลังเธอในระยะห่างไม่ถึงครึ่งก้าว กลิ่นหอมสะอาดสไตล์วู้ดดี้อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยมาปะทะจมูกทันที วันนี้เขาสวมเสื้อฮู้ดดี้สีเทาเข้มตัวเดิม แว่นตากรอบหนาเตอะบังดวงตาคมกริบไว้ครึ่งหนึ่ง และผมหน้าม้าที่ยาวปรกหน้าผาก

“มาเงียบๆ ตกใจหมด” เมลยกมือขึ้นกุมอกที่หัวใจกำลังเต้นระส่ำ

“คุณมาสายไปสามนาที” ภามพูดโดยไม่สนใจคำโวยวายของเธอ เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนเก่าขึ้นดู “และผมไม่ได้อยู่ที่โต๊ะนี้”

“แล้วนายไปไหนมา แล้วจะติวกันตรงไหน” เมลขมวดคิ้วมองไปรอบๆ

ภามไม่ตอบ เขาเพียงแค่เบนสายตาไปทางด้านหลังของชั้นหนังสือหมวดคณิตศาสตร์ ซึ่งเป็นซอกมุมอับระหว่างชั้นหนังสือสองชั้นขนาดใหญ่ที่มีความกว้างเพียงพอให้คนสองคนยืนอยู่ใกล้กันได้เท่านั้น มันเป็นมุมที่แสงสว่างจากไฟเพดานส่องเข้ามาไม่ถึง และมองไม่เห็นจากทางเดินหลักของห้องสมุด

“เปลี่ยนสถานที่” ภามเอ่ยเสียงเรียบ เดินนำเข้าไปในซอกนั้น

เมลยืนอึ้ง มองตามหลังแผ่นหลังกว้างของเขาเข้าไปในมุมอับที่มืด “ตรงนั้นเนี่ยนะ มันทั้งแคบทั้งมืดจะตายไป นั่งติวที่โต๊ะกว้างๆ ไม่ดีกว่าหรือไง”

ภามหยุดก้าวขา หันกลับมามองเธอผ่านกรอบแว่น สายตาคู่นั้นนิ่งสงบแต่วาววับด้วยอำนาจบางอย่าง

“คำสั่งประจำวันนี้ข้อที่หนึ่ง...” ภามเน้นเสียงต่ำ “เดินเข้ามาข้างในนี้ แล้วห้ามก้าวออกจากซอกนี้จนกว่าผมจะอนุญาต”

เมลสูดหายใจเข้าลึกด้วยความขัดใจ รู้สึกได้ถึงความดันโลหิตที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไอ้ตาเนิร์ดนี่เริ่มเล่นแง่อีกแล้ว แต่เมื่อนึกถึงเกรดสถิติที่พังพินาศและความคาดหวังของพ่อ เธอก็จำต้องข่มอารมณ์ดื้อรั้นลงไป เมลยกกระเป๋าขึ้นถือแน่น แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในซอกอับระหว่างชั้นหนังสืออย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

กึก...

ทันทีที่เมลเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างตัวเขา ภามก็ยกมือขึ้นเอื้อมไปดันชั้นหนังสือด้านหลังเธอเบาๆ ตัวของเขาขยับเข้ามาใกล้จนช่องว่างระหว่างทั้งคู่เหลือไม่ถึงนิ้วเดียว ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดลงบนหน้าผากของเมล เมลต้องเอียงคอถอยหลังหนีเล็กน้อยจนแผ่นหลังเนียนนุ่มชิดติดกับแผ่นไม้ของชั้นหนังสือ

“นายนี่มัน... แคบขนาดนี้จะเรียนยังไง” เมลกระซิบเสียงเขินอายปนหงุดหงิด

“เรียนได้สิ” ภามพูดเสียงราบเรียบ เขายกไอแพดของเขาขึ้นมา ถือไว้ในระดับสายตา “สูตรสถิติของวันนี้อยู่นี่”

กิริยาที่เขายื่นไอแพดมาตรงกลาง ทำให้แขนหนาของเขาทาบทับอยู่ข้างลำตัวของเมล แขนของภามเฉียดผ่านเอวคอดกิ่วของเธอไปอย่างอ้อมๆ ราวกับเขากำลังกอดเธอไว้จากทางด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ เมลรู้สึกได้ถึงความร้อนจากท่อนแขนแข็งแรงใต้ผ้าฮู้ดดี้หนาๆ มันแน่นและแข็งแกร่งเกินกว่าจะเป็นแขนของเด็กเนิร์ดธรรมดา

“เอ่อ... นายช่วยขยับออกไปหน่อยได้ไหม มันชิดเกินไปแล้ว” เมลพยายามดันอกกว้างของเขาออกเบาๆ

แต่ภามกลับยืนนิ่งราวกับตึกสูง เขาไม่ยอมเขยื้อนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว นัยน์ตาสีนิลหลังกรอบแว่นจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างจับผิด

“ผมบอกแล้วไงว่าการติวของผมคือการฝึกสมาธิขั้นสูง” ภามกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย “ถ้านั่งสบายๆ ในห้องแอร์กว้างๆ คุณก็จะเผลอวูบละสายตาไปมองสิ่งอื่น แต่ในพื้นที่จำกัดแบบนี้... คุณจะมีสมาธิอยู่แค่กับเนื้อหา และ ‘ตัวผม’ เท่านั้น”

“ตาบ้า... อ้างไปเรื่อย!” เมลพึมพำ แก้มแดงด้วยความอาย

“คำสั่งข้อที่สองของวันนี้...” ภามขยับริมฝีปากเข้ามาใกล้ใบหูของเธอมากขึ้น จนลมหายใจร้อนๆ ทำเอาผิวคอของเมลลุกซาบซ่าน “ระหว่างที่ผมอธิบายสูตร ให้คุณจับข้อมือของผมไว้... และถ้ามือของคุณหลุดออกจากข้อมือผมเมื่อไหร่ ถือว่าการติววันนี้ล้มเหลว”

“อะไรนะ จับข้อมือเนี่ยนะ” เมลตาโตแทบไม่เชื่อหูตัวเอง “ทำไมฉันต้องจับข้อมือนายด้วย”

“เพื่อให้ผมแน่ใจว่ามือของคุณไม่ได้ไปกดโทรศัพท์ หรือเสียสติไปกับสิ่งอื่น” ภามพูดเหตุผลมั่วซั่วขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งเฉยอย่างกวนประสาท “จะทำหรือไม่ทำ ถ้าไม่ทำ ผมก้าวออกจากซอกนี้ทันที”

เมลมองหน้าเขาอย่างแค้นเคือง แต่เมื่อโดนขู่ด้วยการยกเลิกการติว เธอก็ทำได้เพียงส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ยื่นมือเรียวสวยที่ทาเล็บสีแดงเบอร์กันดีไปจับเข้าที่ข้อมือซ้ายของเขา

ทันทีที่ฝ่ามือเล็กของเธอสัมผัสลงบนข้อมือของภาม... เมลก็ต้องชะงัก

ข้อมือของเขาใหญ่และแข็งแรงมาก ผิวเนื้ออบอุ่นและมีเส้นชีพจรเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ และใต้แขนเสื้อฮู้ดดี้ที่ร่นขึ้นมาเล็กน้อย เมลสังเกตเห็นรอยสักขนาดเล็กเป็นตัวเลขโค้ดไบนารีฝังอยู่บนผิวหนังของเขา มันดูเท่และลึกลับเกินกว่าจะเป็นของเด็กเรียนเรียบร้อย

“สัมผัสชีพจรผมไว้ แล้วฟังที่ผมจะพูด” ภามสั่งเสียงนิ่ง เขากดเปิดหน้าจอไอแพดที่มีภาพสูตรการวิเคราะห์ความแปรปรวน และสมการการถดถอยเชิงซ้อนขึ้นมา

การเรียนการสอนในซอกอับเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนและอึดอัด...

ภามเริ่มอธิบายเนื้อหาสถิติด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นจังหวะจะโคน สมองระดับอัจฉริยะของเขาสามารถย่อยเนื้อหาที่ยากที่สุดให้กลายเป็นความเข้าใจที่ง่ายดายได้อย่างน่าอัศจรรย์ เขาสอนเทคนิคการมองโจทย์ การตัดตัวเลือก และการใช้สูตรลัดที่ไม่มีในตำราเล่มไหน เมลรับรู้ได้ทันทีว่าเนื้อหาที่เขาพูดมันคมคายและตรงประเด็นกว่าอาจารย์สอนในห้องเรียนเสียอีก

แต่ปัญหาก็คือ... สภาพแวดล้อมรอบตัวมันไม่เอื้ออำนวยให้เธอมีสมาธิแบบปกติเลยสักนิด

พื้นที่ซอกระหว่างชั้นหนังสือมันแคบมาก แผ่นหลังของเมลแนบติดกับชั้นหนังสือไม้ ความเย็นของชั้นไม้วาดผ่านแผ่นหลัง แต่ด้านหน้าของเธอ... กลับเป็นอกกว้างอบอุ่นของภามที่เบียดชิดเข้ามา ทุกครั้งที่ภามหายใจเข้าออก อกหนาของเขาจะกระแทกชิดกับหน้าอกทรงสวยของเธอเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าไหมพรมคอเต่า

เมลต้องข่มความรู้สึกวาบหวามที่วิ่งแล่นไปทั่วท้องน้อย นิ้วมือเรียวเล็กของเธอที่กำข้อมือเขาไว้เริ่มเกร็งแน่นขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มรับรู้ถึงแรงบีบจากมือเล็ก เขามุมปากยกขึ้นนิดๆ อย่างพึงพอใจ

“ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระกับตัวแปรตามในสูตรนี้...” ภามกระซิบอธิบาย ใบหน้าของเขาเอียงเข้ามาใกล้จนแก้มสากของเขาแทบจะสีไปกับแก้มเนียนของเมล “...มันเปรียบเหมือนแรงดึงดูด ยิ่งเข้าใกล้ ตัวแปรยิ่งมีอิทธิพลต่อกันมากขึ้น”

“นะ... นายก็พูดไปตามสูตรสิ จะมาเปรียบเทียบอะไรแบบนี้ทำไม” เมลพูดเสียงแผ่วเบา ร่างกายเกร็งจนแทบไม่กล้าหายใจแรง

“ผมกำลังอธิบายให้คุณเห็นภาพชัดๆ ต่างหาก” ภามก้มหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาหลังเลนส์แว่นหนาจ้องมองลงมาที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชของเธอที่กำลังเผยอออกน้อยๆ “ดูตรงนี้... ถ้าระดับความเชื่อมั่นลดลง ค่าความคลาดเคลื่อนจะพุ่งสูงขึ้นทันที”

ภามใช้นิ้วชี้มือขวาที่จับไอแพดอยู่ เลื่อนขึ้นมาเตะเบาๆ ที่มุมปากของเมล เพื่อให้เธอหันหน้ามามองสูตรบนจอไอแพดในมุมที่ถูกต้อง

สัมผัสจากนิ้วเรียวยาวของเขาที่แตะลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม... มันทำเอาเมลสะดุ้งสุดตัว กระแสความร้อนสายหนึ่งพุ่งวาบจากริมฝีปากลงไปถึงจุดซ่อนเร้นกลางลำตัว เมลเผลอบีบข้อมือของภามแน่นขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

“ทะ... ทำอะไรของนาย” เมลกระซิบเสียงหลอน ดวงตากลมโตสุกใสจ้องมองเขาด้วยความสับสนและงุนงง

“ปรับมุมหน้า” ภามตอบด้วยสีหน้านิ่งสนิท ราวกับสิ่งที่เขาเพิ่งทำไปเมื่อครู่เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “คุณเอาแต่เอียงหน้าหนีผม มันทำให้มุมสายตาของคุณมองจอไม่ชัด”

“แต่นายแตะปากฉัน”

“ผมแตะเพื่อจัดตำแหน่ง” ภามขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนบัดนี้ไม่มีช่องว่างใดๆ เหลืออยู่ระหว่างร่างของทั้งคู่อีกแล้ว ขากางเกงของเขาเบียดชิดกับขาเรียวของเธอใต้กางเกงสแล็ก เมลรู้สึกได้ถึงความยาวและความแข็งแกร่งของท่อนขาชายหนุ่มที่แนบชิด “และถ้านักเรียนยังคงโวยวายขัดจังหวะอาจารย์แบบนี้... อาจารย์จะคิดค่าปรับเพิ่มนะ”

“ค่าปรับอะไร”

“คำสั่งเพิ่มอีกหนึ่งข้อ” ภามตอบเสียงต่ำ นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นสะท้อนแสงสลัวดูดุดันและทรงอำนาจจนเมลไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากเถียง

เมลได้แต่นิ่งอึ้ง หัวใจเต้นตึกตักราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นกับไฟ และไฟดวงนี้ก็คือหนุ่มเนิร์ดสวมแว่นหน้าม้ากะโปโลคนที่เธอมองข้ามมาตลอด ใต้คราบเด็กเรียนนี้... เขามีความอันตรายและเสน่ห์ลึกลับที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้เป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อ

การติวในซอกอับดำเนินต่อไปอีกครึ่งชั่วโมงที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเมล ภามถ่ายทอดความรู้สถิติเข้าสมองเธออย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันก็ใช้เรือนร่างและสัมผัสควบคุมเธอไว้จนหมดทางสู้ เมลต้องใช้สมาธิอย่างหนักในการแยกแยะระหว่าง ‘ตัวเลขสูตรคำนวณ’ บนหน้าจอ กับ ‘สัมผัสอันแสนเร่าร้อน’ จากชายหนุ่มที่ยืนเบียดเธออยู่

จนกระทั่งภามกดปิดหน้าจอไอแพดลง

“จบเนื้อหาของวันนี้” ภามเอ่ยขึ้น น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติ

เมลแทบจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เธอรีบปล่อยมือออกจากข้อมือของเขาอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน ขาเรียวสั่นน้อยๆ ขณะที่พยายามยืดตัวขึ้นตั้งหลัก

“ปล่อยฉันออกไปได้หรือยัง” เมลเอ่ยถามเสียงเบา หันหน้าหนีสายตาของเขา

ภามมองท่าทางของดาวคณะสุดมั่นที่บัดนี้กลายเป็นสาวน้อยขี้อายและประหม่า เขายกมือขึ้นขยับแว่นสายตากรอบหนาเล็กน้อย ยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างพอใจในผลงาน

“ก้าวออกมาสิ” ภามถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้เธอเดินออกจากซอกอับ

เมลไม่รอช้า เธอรีบก้าวเท้าเดินออกจากซอกอับระหว่างชั้นหนังสือทันที ราวกับนักโทษที่พ้นจากการถูกกักขัง เธอเดินตรงไปที่โต๊ะไม้ตัวเดิมเพื่อหยิบกระเป๋าถือและข้าวของขึ้นมา สูดอากาศโปร่งบริสุทธิ์ของห้องสมุดเข้าปอดลึกๆ เพื่อดึงสติกลับคืนมา

ภามเดินตามออกมาอย่างช้าๆ สะพายกระเป๋าเป้ขึ้นไหล่ ท่าทางของเขากลับไปดูเป็นเด็กเนิร์ดเชยๆ ห่อไหล่ ไร้ตัวตนเหมือนเดิมอีกครั้งอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับเสือร้ายเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เมลคิดไปเอง

“ผลการติววันนี้ถือว่าใช้ได้” ภามเปรยขึ้นเรียบๆ ขณะยืนอยู่ข้างโต๊ะ “คุณจำสูตรลัดได้ดีกว่าที่ผมคิดไว้”

“เพราะฉันฉลาดต่างหากล่ะ” เมลเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยความดื้อรั้นที่เริ่มกลับคืนมา แม้แก้มจะยังคงมีรอยแดงระเรื่ออยู่ก็ตาม “ไม่ใช่เพราะวิธีการสอนแปลกๆ ของนายหรอก”

ภามมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่พยายามเก๊กมั่นใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้เธออีกหนึ่งก้าว โน้มใบหน้าลงมาหาเธอเล็กน้อยจนเมลต้องหยุดชะงัก

“ฉลาดงั้นเหรอ” ภามกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาหลังเลนส์แว่นมองจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ “งั้นก็จำบทเรียนวันนี้ไว้ให้ดีๆ ล่ะ... เพราะครั้งหน้า มันจะไม่ใช่แค่การติวในซอกอับแบบนี้แน่”

“หมายความว่ายังไง” เมลขมวดคิ้วสงสัย

ภามไม่ตอบคำถาม เขาเพียงยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเป็นปริศนา ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลัง ก้าวฉับๆ ออกไปจากชั้นสี่ของห้องสมุด ละทิ้งให้เมลยืนอยู่กลางความเงียบสงบเพียงลำพัง

เมลยืนมองตามหลังแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อฮู้ดดี้สีเทาของเขาจนลับสายตา เรียวนิ้วสวยยกขึ้นแตะริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเองเบาๆ... สัมผัสจากนิ้วมือของภามที่แตะลงตรงนี้ยังคงร้อนผ่าวและแจ่มชัดอยู่ในความรู้สึก

“ตาเนิร์ดบ้า...” เมลพึมพำกับตัวเองด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นระสั่งไม่หยุด “นายเป็นใครกันแน่เนี่ย...”