Se connecterท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงยามค่ำคืนถูกฉาบด้วยสีน้ำเงินเข้ม เสียงสายฝนโปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างของห้องพักหมายเลข 304 ดังระงม ราวกับดนตรีสร้างบรรยากาศ ความเย็นเยือกของแอร์คอนดิชันเนอร์ภายในห้องตัดกับความร้อนรุ่มที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย
เมลยืนอยู่กลางห้องพักของภาม วันนี้เธอสวมเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงไวน์เว้าหลังที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าของทรวดทรงได้อย่างเด่นชัด ผิวขาวจัดตัดกับสีผ้าเข้มดูเจิดจรัส ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีต ในมือของเธอถือขวดไวน์รสเลิศและแก้วทรงสูงสองใบที่ซื้อติดมือมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต
“ฉลองให้คะแนนแปดสิบเก้าคะแนน...” เมลพูดขึ้นเสียงหวาน พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าที่พุ่งสูงขึ้นทุกครั้งที่อยู่กับเขาตามลำพัง “และถือเป็นคำขอบคุณสำหรับติวเตอร์สุดเคี่ยวด้วย”
ภามที่กำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด กางเกงสแล็กสีดำ ค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับมามองเธอ เขาสวมแว่นตากรอบหนาสีดำสนิทตามปกติ นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นมองเรือนร่างอรชรในชุดเดรสซาตินสีแดงอย่างพิจารณา สายตาคู่นั้นลุ่มลึกและเต็มไปด้วยกระแสบางอย่างที่ทำให้เมลรู้สึกเหมือนโดนไฟลวก
ภามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะหนักแน่น
“ไวน์งั้นเหรอ” ภามรับขวดไวน์จากมือเธอไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง “คุณดื่มเป็นด้วยเหรอ คุณเมทินี”
“อย่ามาดูถูกกันหน่อยเลยน่า” เมลเชิดหน้าขึ้น ตอบด้วยความดื้อรั้นตามฉบับดาวคณะ “ไวน์แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
ภามยิ้มมุมปากนิดๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาเมลหัวใจกระตุก เขารินน้ำสีแดงเข้มลงในแก้วทรงสูงทั้งสองใบ ยื่นใบหนึ่งให้เธอ แล้วยกแก้วของตัวเองขึ้นชนเบาๆ
กริ๊ง...
เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันดังวาน เมลยกแก้วขึ้นจิบ รสสัมผัสหวานซ่านปนฝาดเบาๆ ของแอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอลงสู่ท้อง ละอองความร้อนค่อยๆ ซึมซ่านไปทั่วร่าง แก้มเนียนขึ้นสีระเรื่ออย่างน่ามอง
ภามจิบไวน์ตาม สายตาคู่นั้นไม่ละไปจากใบหน้าของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว เมลรู้สึกประหม่าจนต้องรีบดื่มไวน์ในแก้วจนหมดอย่างรวดเร็ว ความอบอุ่นจากฤทธิ์เครื่องดื่มบวกกับบรรยากาศส่วนตัวในห้องพัก ทำให้กำแพงความอดทนและการยับยั้งชั่งใจของเธอเริ่มพังทลายลงทีละน้อย
“เอาละ...” เมลเอ่ยขึ้นเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย วางแก้วลงบนโต๊ะ “ฉลองเสร็จแล้ว... นายมีคำสั่งอะไรสำหรับคืนนี้ก็ว่ามาสิ”
ภามวางแก้วไวน์ของตัวเองลงข้างๆ กัน เขาก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างลดลงจนกลิ่นหอมสะอาดสไตล์วู้ดดี้ผสมกลิ่นไวน์ลอยปะทะจมูกของเมล
มือเรียวยาวของภามยกขึ้น ค่อยๆ ถอดแว่นสายตากรอบหนาสีดำของเขาออกอย่างช้าๆ
เมื่อไร้ซึ่งเลนส์แว่นและกรอบหนาบดบัง ใบหน้าคมสันระดับนายแบบและนัยน์ตาสีนิลคมกริบก็เผยออกมาให้เห็นเต็มตา สายตาของเขามันเร่าร้อน ดุดัน และเต็มไปด้วยความปรารถนาอันมหาศาลที่ซุกซ่อนไว้มานาน
“คำสั่งประจำคืนนี้...” ภามกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่า นัยน์ตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสุกใสที่ฉ่ำปรือของเธอ “ผมขอรับ ‘รางวัล’ สำหรับการทำให้คุณได้เกรด... เป็นตัวคุณทั้งหมดในคืนนี้”
คำสั่งนั้นทำเอาเมลเบิ่งตากว้าง หัวใจเต้นระส่ำรุนแรงราวกับกลอง ความกลัว ความเขินอาย และความโหยหาตีรวนกันอยู่ในอกอย่างดุเดือด
“ภะ... ภาม” เมลเค้นเสียงแผ่วเบา ร่างกายเกร็งอัตโนมัติเมื่อเขายื่นมือมาจับที่เอวคอดกิ่วของเธอ
“ห้ามปฏิเสธคำสั่ง...” ภามรั้งร่างบางของเมลเข้ามาเบียดชิดกับอกกว้างของเขาทันที “คุณสัญญาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ คุณเมทินี”
สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่แนบลงบนแผ่นหลังเว้าเปลือยเปล่าผ่านผ้าซาตินนุ่มลื่น ทำให้เมลขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไอความร้อนจากผิวกายของเขาส่งผ่านผ้าซาตินเข้ามาเผาผลาญสติของเธอ เมลมองเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในดวงตาคมกริบคู่นั้น... ดวงตาของผู้ชายที่กำลังจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว
“ฉัน... ฉันไม่เคย” เมลสารภาพเสียงแผ่วเบา รอยแดงระเรื่อซึมผ่านพวงแก้มลงสู่ลำคอระหง
ภามชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาสีนิลฉายแววอ่อนโยนวูบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำซาบซ่าน เขายกมือขวาขึ้นไล้เกลี่ยปอยผมออกจากใบหน้าเนียนละเอียดของเธออย่างนุ่มนวล
“ไม่ต้องกลัว...” ภามกระซิบข้างริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ “...ผมจะถนอมคุณเอง”
จบคำพูด ทิฐิและความดื้อรั้นของดาวคณะก็พังทลายลงโดยสิ้นเชิง ภามทาบริมฝีปากหยักสวยของเขาลงมาประทับจูบบนริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชของเมลทันที
อื้อ...
รสสัมผัสแรกอันแสนนุ่มนวลแต่หนักแน่นทำเอาเมลเรียวขาอ่อนแรง ภามขยับริมฝีปากดูดดื่มความหวานจากปากเนียนอย่างช่ำชอง เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาแทะเล็มและพัวพันกับลิ้นเล็กของเธอ เมลเผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ยื่นสองมือขึ้นโอบรอบลำคอหนาของเขาเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไว้ไม่ให้ร่วงลงไปกับพื้น
จูบอันแสนเร่าร้อนและซาบซ่านดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ภามรวบเอวคอดของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางให้แนบชิดไปกับแผงอกหนาแน่นและซิกแพ็กของเขา เมลสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของร่างกายชายหนุ่มใต้เสื้อเชิ้ตขาว
ภามผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหอบหายใจ เขายกตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายด้วยท่อนแขนแข็งแรง แล้วก้าวฉับๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้อง
ภามวางร่างบางของเมลลงบนฟูกนุ่มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นมากอดและทับร่างของเธอไว้ เมลนอนมองชายหนุ่มรูปร่างสมบูรณ์แบบที่กำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ดอย่างใจสั่น
เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกถอดเหวี่ยงไปข้างเตียง เผยให้เห็นแผงอกแกร่งซิกแพ็กแน่นเป็นลอนสวยงามและผิวกายสีน้ำผึ้งเนียนละเอียด เมลกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือเรียวยาวของภามเอื้อมลงมาดึงสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงออกจากไหล่เนียนของเธอทั้งสองข้าง...
ซิปด้านหลังถูกดึงลงเบาๆ ชุดเดรสสีแดงไวน์หลุดร่วงลงไปกองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นรอยส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามและผิวเนื้อเนียนละเอียดไร้ที่ติของดาวคณะ
ภามมองภาพความงดงามตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนา เขาก้มหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ลิ้นร้อนลากผ่านผิวเนียน นุ่มนวลและดูดดึงเบาๆ จนเมลต้องแหงนหน้าขึ้น ส่งเสียงร้องครางหวานออกมาอย่างขัดไม่ได้
“อ๊ะ... ภาม...”
ฝ่ามืออุ่นหนาของภามเลื่อนขึ้นมากุมเต้าทรวงอิ่มคู่สวยที่กำลังชูชัน เขานวดเฟ้นและบีบกระชับอย่างเบามือสลับกับความหนักแน่น สร้างกระแสความวาบหวามให้วิ่งแล่นไปทั่วท้องน้อยของเมล ร่างบางสั่นสะท้าน เกร็งเรียวขาทั้งสองข้างเข้าหากันด้วยความซาบซ่านที่ไม่เคยพบเจอ
ภามเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมาเรื่อยๆ ขบเบาๆ บนยอดอกชูชันสีหวาน ลิ้นร้อนปัดป่ายและดูดดึงอย่างหิวกระหาย เมลใช้สองมือกำผมสีดำสนิทของเขาไว้แน่น เกร็งหน้าท้องแอ่นอกรับสัมผัสอันแสนอันตรายที่เขามอบให้
“ภาม... มัน... อื้อ...” เมลครวญคราง เสียงหวานพร่าสั่นสะท้านไปทั้งห้อง
ภามละสายตาขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาสีนิลเต็มไปด้วยความรักและความต้องการอย่างเปี่ยมล้น เขาถอดกางเกงสแล็กและปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก เผยให้เห็นเรือนร่างแกร่งและส่วนแข็งขืนใหญ่โตที่พร้อมสำหรับบทเรียนบทใหม่
ภามใช้ฝ่ามือหนาแยกเรียวขาเนียนสวยของเมลให้อ้าออกช้าๆ นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้ผ่านต้นขาอ่อนขึ้นสู่จุดซ่อนเร้นกลางลำตัวที่บัดนี้เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความโหยหา ภามใช้นิ้วสัมผัสสะกิดเบาๆ บนจุดไวต่อความรู้สึก ทำเอาเมลสะดุ้งตัวโยน ส่งเสียงร้องครางหวานลั่นห้อง
“พร้อมนะ... เด็กดีของผม” ภามกระซิบเสียงต่ำนุ่มนวล
ภามค่อยๆ ขยับแกนกายใหญ่โตเข้าหากัน แทรกตัวผ่านความเปียกชื้นเข้าสู่ความแคบงดงามของเธออย่างช้าๆ...
“อื้อ!... เจ็บ!” เมลขมวดคิ้วแน่น นิ้วมือเรียวเกร็งจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของภามจนขึ้นรอยแดง ร่างกายเกร็งรับความใหญ่โตที่ไม่คุ้นเคย
ภามหยุดชะงักตัวไว้ทันที เขาก้มลงจูบประทับริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างนุ่มนวล ลิ้นร้อนไล่เลียดูดดื่มความหวานเพื่อผ่อนคลายความตื่นตระหนกให้เธอ ฝ่ามือหนานวดเฟ้นสะโพกงามและเอวคอดกิ่วอย่างเบามือ
“ชูว์... ไม่เป็นไรนะ ผ่อนคลายครับ” ภามกระซิบปลอบขวัญข้างหู “ผ่านตรงนี้ไป... มันจะไม่เจ็บแล้ว”
เมื่อรับรู้ได้ว่าเมลเริ่มผ่อนคลายลงและช่องทางนุ่มเริ่มปรับตัวรับความใหญ่นี้ได้ ภามก็ค่อยๆ ดันแกนกายสอดลึกเข้าไปจนสุดความยาว
“อ๊ะ!... ภาม!” เมลแหงนหน้าครางหวาน ความเจ็บปวดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความแน่นอึดอัดและกระแสความซาบซ่านอันมหาศาลที่พุ่งแล่นไปทั่วร่าง
ภามเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ นุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและลึกซึ้ง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความพิถีพิถัน เสียงผิวกายกระทบกันดัง ตับ... ตับ... สอดประสานกับเสียงสายฝนภายนอกห้องพัก
“อื้อ... อ๊ะ... ภาม...” เมลสั่นสะท้านไปทั้งตัว สองมือไขว่คว้าแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าของเขาไว้แน่น ร่างกายตอบสนองต่อแรงกระแทกเบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อเห็นว่าเมลเริ่มอินไปกับบทรัก ภามก็เริ่มเร่งจังหวะสะโพกขึ้นทีละน้อย แรงกระแทกหนักแน่นและเร็วขึ้น สร้างความเสียวซ่านจนสมองของเมลขาวโพน เธอไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้อีกแล้ว นอกจากชายหนุ่มที่กำลังครอบครองเธออยู่ตรงหน้า
ภามจับเรียวขาเนียนสวยข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดไว้บนไหล่หนาของเขา ทำให้แกนกายของเขาสอดลึกเข้าไปเน้นย้ำจุดกระสันภายในได้อย่างตรงจุด
“อ๊ะ! อ๊ะ! ตรงนั้น... ภาม! อื้อ!” เมลร้องครางเสียงหลง ร่างบางเกร็งกระตุกด้วยความเสียวซ่าน
ภามมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่บัดนี้หวานหยดย้อย นัยน์ตาฉ่ำปรือ และริมฝีปากที่เผยอออกส่งเสียงร้องครางชื่อเขาไม่หยุด เขาก้มลงมากระหน่ำจูบซุกไซ้ซอกคอเนียน ขณะที่สะโพกสอบซอยกระแทกเข้าออกอย่างรวดเร็วและดุดัน
“เมล... เมลครับ...” ภามคำรามเสียงต่ำในลำคอ ใบหน้าคมสันฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด “คุณสวยเหลือเกิน... เป็นของผมคนเดียวเท่านั้นนะ”
แรงอารมณ์พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ภามกระหน่ำสะโพกเข้าใส่อย่างถี่รัวและดุดัน เมลแอ่นอกรับความเร่าร้อนนั้น ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ช่องทางนุ่มบีบรัดแกนกายของเขาแน่นยิบรวดเร็ว
“ภาม! ไม่ไหวแล้ว... อ๊ะ! อ๊าง!” เมลกรีดร้องครางหวานออกมาอย่างสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานแห่งความสุขสมออกมาล้นทะลัก ปลายทางแห่งความฟินส่งให้สมองของเธอสว่างวาบ
ภามกระแทกเน้นย้ำอีกสามสี่ครั้งหนักๆ ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอบอุ่นพุ่งฉีดสเปรย์เข้าสู่ส่วนลึกภายในกายของเธอจนหมดสิ้นทุกหยด
ภามฟุบใบหน้าลงบนตัวของเธอ ซุกซอกคอหอมกรุ่นของเธอ หอบหายใจรวยระริน แขนหนากอดรัดร่างบางของเมลไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ช่องทางนุ่มของเธอยังคงบีบรัดแกนกายของเขาเบาๆ เป็นจังหวะ
ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องพักอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งสองและเสียงฝนตกด้านนอก
ภามค่อยๆ ถอนแกนกายออกช้าๆ หยดน้ำรักสีขาวขุ่นไหลซึมออกมาจากช่องทางหวาน เมลนอนหมดแรงบนฟูกนุ่ม ผิวกายซับเลือดฝาดแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู
ภามดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างของทั้งคู่ไว้ เขานอนตะแคงข้าง ดึงร่างบางของเมลเข้ามาสวมกอดไว้ในอ้อมอกอบอุ่น นิ้วเรียวยาวขยับเกลี่ยปอยผมออกจากใบหน้าสวยของเธออย่างนุ่มนวล
เมลซุกใบหน้าลงกับแผงอกเปลือยเปล่าของเขา สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นหนักแน่นของภาม เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาไร้เลนส์แว่นของเขาด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ
ภามก้มลงประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากของเธอ
“ขอบคุณนะ...” ภามกระซิบเสียงนุ่ม นัยน์ตาสีนิลมองจ้องสบตาเธอ “สำหรับรางวัลชิ้นนี้”
เมลยิ้มหวานเบาๆ โอบกอดลำตัวหนาของเขาไว้แน่น ค่ำคืนแรกอันยาวนานและแสนเร่าร้อนใต้เงื่อนไขของนายฮอตเนิร์ด... ได้ผูกพันหัวใจของคนทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แล้ว
แดดยามบ่ายแก่ๆ ทอดเงายาวผ่านแนวต้นหางนกยูงฝรั่งที่กำลังผลิดอกสีส้มสด ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าตัดใหม่และกลิ่นไอแม่น้ำเจ้าพระยามาแตะจมูก คฤหาสน์เก่าทรงโคโลเนียลสีขาวงาช้างของตระกูลวรโชติเมธีที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำนนทบุรีในวันนี้ ดูมีชีวิตชีวาและปลอดโปร่งผิดหูผิดตาจากเมื่อหลายเดือนก่อนรั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่เคยปิดทึบแน่นหนาเปิดกว้างต้อนรับรถยนต์เพียงไม่กี่คัน บรรดาการ์ดและพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ได้ยืนหน้าตึงถือปืนสแกนตรวจวัตถุระเบิดเหมือนช่วงที่เกิดศึกไซเบอร์อีกแล้ว มีเพียงเสียงเพลงแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ยุคเก่าที่ลอยแว่วออกมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณในเรือนรับรองริมน้ำ คลอไปกับเสียงกระทบของถ้วยชามกระเบื้องเคลือบวันนี้ไม่มีการจัดโต๊ะประชุมบอร์ด ไม่มีตัวเลขราคาหุ้นบนจอมอนิเตอร์ และไม่มีการร่างสัญญาร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้นมันเป็นเพียง ‘งานเลี้ยงครอบครัวมื้อค่ำ’ เรียบง่ายที่ประวิทย์เป็นคนเอ่ยปากนัดหมายด้วยตัวเองหลังจากคดีความของ
ความเงียบสงัดเข้าครอบงำตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านเพลินจิตเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วแสงนีออนจากถนนเบื้องล่างส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นห้าสิบของอาคาร AEGIS CyberSecurity Corp. ทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามราตรีทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งทะเลดวงดาวระยิบระยับ ทว่าภายในห้องทำงานกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและไม้โรสวูด กลับมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งพื้นตรงมุมห้อง และไอเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่พัดผ่านแผ่วเบาศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานนับสัปดาห์จบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ข่าวการจับกุมตัวดร.อาธรณ์ หรือ CIPHER และแดเนียล คาร์เตอร์ โดยตำรวจสากลและกองปราบปราม กลายเป็นข่าวช็อกโลกที่ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งของทุกสื่อ หุ้นกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS พุ่งทะยานขึ้นสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ขณะที่เครือข่ายมืดในดาร์กเว็บถูกกวาดล้างจนราบคาบบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่งทำพิเศษขนาดยักษ์กลางห้อง... เอกสารสรุปคดีควา
ไอฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีเก่าผุพังจนเกิดเสียงเปาะแปะสะท้อนก้องกังวานไปทั่วซากโกดังขนาดมหึมาที่นี่คืออดีตศูนย์สำรองข้อมูลโทรคมนาคมร้างแถบชานเมืองสมุทรปราการ สิ่งปลูกสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปี ตัวอาคารถูกโอบล้อมด้วยดงกกและบึงน้ำกร่อย ตัดขาดจากสายตาของโลกภายนอก ภายนอกดูเหมือนซากปรักหักพังไร้ค่า ทว่าลึกลงไปในห้องใต้ดินที่เคยเป็นชั้นความมั่นคงสูงสุด กลับมีสายไฟเบอร์ออปติกเส้นหนาต่อตรงเข้าสู่ตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์เรียงรายนับสิบตู้ เสียงพัดลมระบายความร้อนตัวใหญ่หมุนติ้วตัดอากาศชื้นแฉะจนเกิดลมกรรโชกเย็นเยียบร่างสูงใหญ่ของ ภาม ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้องโถงใต้ดินคืนนี้เขาไม่ได้สวมสูทหรูหราของประธานพันล้าน แต่กลับคืนสู่ตัวตนดั้งเดิมในชุดเสื้อฮู้ดดี้สีดำสนิทเนื้อหนา กางเกงคาร์โก้สีเข้ม และรองเท้าคอมแบท บาดแผลที่ต้นแขนขวาถูกพันผ้าก๊อซยืดไว้อย่างแน่นหนา ข้อมือซ้ายเผยให้เห็นรอยสักสีดำทึบเด่นชัด บนใบหน้าคมสันไร้แว่นสายตาบดบัง นัยน์ตาสีน
บรรยากาศหน้าห้องประชุมใหญ่แกรนด์ออดิทอเรียม ชั้นสี่สิบห้าของอาคารวรโชติเมธีทาวเวอร์เวลานี้ หนาแน่นไปด้วยผู้ถือหุ้นรายย่อย กองทุนสถาบัน และกองทัพผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจนับสิบสำนัก แสงแฟลชสาดส่องกระทบป้ายตัวอักษรโลหะสีทองข้อความ 'การประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี (EGM)' เสียงอื้ออึงพูดคุยถึงศึกสงครามราคาหุ้นเมื่อช่วงเช้าดังระงมไม่ขาดสายแม้กราฟราคาหุ้นของกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS จะดีดกลับขึ้นมาชนเพดานซิลลิ่งบวกเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์อย่างปาฏิหาริย์ แต่กระแสข่าวลือเรื่องหนอนบ่อนไส้และข้อขัดแย้งภายในบอร์ดบริหาร ยังคงเป็นระเบิดเวลาที่ทุกคนรอคอยว่าจะปะทุขึ้นมาอย่างไรในการประชุมครั้งนี้ภายในห้องประชุมรูปครึ่งวงกลมขนาดห้าร้อยที่นั่ง แอร์เย็นฉ่ำทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่ากรรมการบริหารระดับสูงนั่งเรียงรายอยู่บนโพเดียมแถวยาวด้านหน้า‘พิชัย’ กรรมการอาวุโสนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งซ้าย ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายวัยหกส
แปดโมงสี่สิบห้านาที เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนเปิดระบบซื้อขายล่วงหน้าของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยยังไม่ทันดัง แต่บรรยากาศบนชั้นสี่สิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลวรโชติเมธีก็แทบจะลุกเป็นไฟบนจอวอลล์ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ผนังเกือบทั้งแถบ กราฟแท่งเทียนสีแดงดิ่งวูบลงอย่างน่าสะพรึงกลัว ดัชนีหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีและการเงินกระตุกวูบลงไปกว่าเจ็ดเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ก่อนเคาะระฆังเปิดตลาดจริง ข่าวลือสะพัดว่อนสำนักข่าวการเงินนอกประเทศตั้งแต่ตีห้าว่า ระบบเคลียริ่งเฮาส์ของธนาคารพาณิชย์สามแห่งที่เชื่อมต่อกับระบบชำระเงินของวรโชติเมธีกำลังเป็นอัมพาต และกำลังเกิดช่องโหว่เงินรั่วไหลระดับหมื่นล้าน“คุณเมลครับ! บัญชีมาร์จิ้นของกลุ่มทุนยุโรปทิ้งออร์เดอร์ขาย ATO ลงมาหมวดพลังงานและโทรคมนาคมพร้อมกันเกือบสามพันล้านบาท!”“สายจากผู้ว่าการแบงก์ชาติต่อเข้ามาที่โต๊ะประธานครับ บอกว่าระบบโอนเงินข้ามธนาคารเริ่มค้างที่เกตเวย์แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!”เสียงตะโกนข้ามโต๊ะเทรดเดอ
สายลมหนาวพัดกรูผ่านช่องไม้สนยอดสูงจนกิ่งก้านเสียดสีดังครืดคราดยามเช้าตรู่ ละอองหมอกสีเทาจางยังคงลอยเรี่ยผืนหญ้าชื้นน้ำค้างรอบเซฟเฮาส์กลางป่าเขาใหญ่ แสงตะวันสีส้มซีดเพิ่งจะแตะขอบฟ้า ทอดเงายาวพาดผ่านห้องโถงชั้นล่างเมลตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวยาวโดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมทับอยู่ถึงอก เธอขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ความปวดร้าวแล่นริ้วไปตามสะโพกและต้นขา บ่งบอกถึงบทรักอันหนักหน่วงและยาวนานเมื่อกลางดึก แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องสะดุ้งสุดตัวและรีบกวาดตามองรอบห้อง ไม่ใช่ความเจ็บแปลบบนเรือนร่างทว่าคือพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย"ภาม..."ไร้เสียงขานรับ มีเพียงเสียงใบพัดดูดอากาศของห้องครัวที่ส่งเสียงหึ่งๆ แผ่วเบา เมลรีบดึงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำตัวโคร่งของภามที่วางพาดอยู่บนพนักมาสวม กลัดกระดุมจนถึงคอหอย ปล่อยชายเสื้อยาวลงมาคลุมเลยหัวเข่า ก่อนจะก้าวลงจากโซฟาด้วยเท้าเปล่ารอยเท้าจางๆ บนพื้นไม้ปาร์เกต์นำเธอเดินเลี้ยวลึกเข้าไปยังปีกตะวันตกของบ้านพัก จุดที่ดูภายนอกเหมือนตู้เก็บอุป







