ตอนที่ 5: แฟนเก่าและคำท้าทาย

 

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าของวันจันทร์ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งของคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศภายในตึกเรียนยังคงคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่เดินกันขวักไขว่ เมลเดินก้าวฉับๆ ด้วยส้นสูงสีดำเงาวับ วันนี้เธอสวมเดรสเข้ารูปสีเบจที่เน้นสัดส่วนเอวคอดกิ่วอย่างสง่างาม ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนส้มพีชเพิ่มความสดใส แต่ภายใต้รอยยิ้มมั่นใจที่แสดงออกต่อหน้าทุกคน หัวใจของเธอกลับยังคงสั่นคลอนไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวันเสาร์

สัมผัสจากผิวกายเปลือยเปล่าของภาม... แผงอกหนาแน่น และคำขู่บนเตียงนั่น

เมลสะบัดหน้าเบาๆ เพื่อไล่ภาพจินตนาการอันเร่าร้อนออกจากสมอง เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่ ‘เกมทดสอบสมาธิ’ ที่ตาเนิร์ดนั่นตั้งขึ้นมาปั่นหัวเธอเท่านั้น เธอคือดาวคณะ ไม่มีทางที่จะตกเป็นเหยื่อของเด็กเรียนในคราบเสือร้ายคนนั้นแน่

ขณะที่เมลกำลังจะเดินผ่านลานเกียร์ซึ่งเป็นพื้นที่เชื่อมต่อระหว่างคณะบริหารธุรกิจและคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงรองเท้าหนังที่เดินก้าวฉับๆ อย่างรวดเร็วก็ดังขึ้นตามหลัง ก่อนจะมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาดักหน้าเธอไว้

“เมล”

เมลชะงักเท้า สายตาคมเฉี่ยวมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดทันที ชายหนุ่มร่างสูง แต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมราคาแพง และเซตผมอย่างพิถีพิถันคนนี้คือ ‘พีท’ แฟนเก่าของเธอ พีทเป็นลูกชายนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่และเป็นหนุ่มฮอตของคณะบริหารที่เคยคบหา กับเมลอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนที่เธอจะจับได้ว่าเขาแอบไปมีความสัมพันธ์ซับซ้อนกับดาวคณะอื่นจนต้องเลิกรากันไปอย่างไม่เผาผี

“มีอะไร พีท” เมลถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา กอดอกมองเขาอย่างไม่มิตร

“เมล... เราคุยกันหน่อยได้ไหม” พีทพยายามยื่นมือมาจับแขนของเธอ แต่เมลขยับตัวถอยหลังหลบได้อย่างทันควัน “เรื่องของเราตอนนั้นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ เมลก็รู้ว่าพีทรักเมลคนเดียว วันก่อนที่พีทไปเที่ยวกับยัยนั่นมันแค่เรื่องสนุกๆ เท่านั้นเอง กลับมาคบกับพีทเถอะนะ”

“ขยะแขยง” เมลแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเหยียดหยาม “คำว่าสนุกของนายมันราคาถูกเกินไป พีท เราจบกันไปนานแล้ว อย่ามาตามตื๊อฉันอีกเลย มันน่ารำคาญ”

สีหน้าของพีทเปลี่ยนเป็นเครียดขรึมทันที ความถือดีและอีโก้ของผู้ชายที่ถูกปฏิเสธทำให้เขารู้สึกหน้าชา พีทก้าวเข้ามาใกล้เมลอีกหนึ่งก้าว พยายามใช้รูปร่างที่สูงกว่ากดดันเธอ

“อย่ามาทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลยน่า เมล” พีทพูดเสียงเข้มขึ้น เริ่มมีนักศึกษาแถวนั้นหันมามอง “รู้ไหมว่าตอนนี้คนในคณะพูดถึงเธอว่ายังไง ข่าวเรื่องคะแนนสอบสถิติมิดเทอมของเธอที่ได้สิบแปดคะแนนมันรั่วออกมาแล้วนะ สมองอย่างเธอน่ะ ถ้าไม่มีฉันคอยช่วยเหลือเรื่องงาน เรื่องเกรด เธอจะไปรอดได้ยังไง หน้าตาดีแต่สมองกลวงแบบนี้ พ่อเธอรู้เข้าคงผิดหวังน่าดู”

คำพูดดูถูกที่แทงใจดำทำเอาเมลกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ความอับอายและแรงกดดันเรื่องพ่อพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่อก เธอเชิดหน้าขึ้น จ้องมองแฟนเก่าด้วยสายตาเกลียดชัง

“เรื่องเกรดของฉันมันไม่เกี่ยวกับนาย และฉันก็ไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากผู้ชายเฮงซวยอย่างนายด้วย” เมลตอกกลับเสียงดัง

“หรอ” พีทหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “แล้วเธอจะพึ่งใคร พวกผู้ชายหน้าโง่ที่คอยเดินตามตูดเธอเหรอ พวกนั้นมันก็แค่อยากเคลมเธอทั้งนั้นแหละ ไม่มีใครช่วยเธอเรื่องเรียนได้หรอก หน้าอย่างเธอน่ะ หาผู้ชายดีๆ ที่ทั้งเก่งและพร้อมจะปกป้องเธอไม่ได้หรอก เมทินี”

“ใครบอกว่าเธอหาไม่ได้”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจอันมหาศาลดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของพีท

ทั้งเมลและพีทชะงักไปพร้อมกัน เมลหันไปมองตามเสียง และหัวใจของเธอก็เต้นกระตุกวูบขึ้นมาทันที

ร่างสูงใหญ่  เซนติเมตรของ ภาม เดินก้าวเข้ามารวมในวงสนทนาอย่างช้าๆ วันนี้เขาสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกอย่างหลวมๆ กางเกงสแล็กสีดำ เขาสวมแว่นตากรอบหนาสีดำสนิท และผมหน้าม้าที่ยาวปรกหน้าผากเช่นเคย แม้ดูภายนอกจะเป็นภาพของเด็กเนิร์ดธรรมดาที่ห่อไหล่น้อยๆ แต่ทว่าก้าวเดินและสายตาหลังกรอบแว่นที่จ้องมองพีทนั้นกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก

ภามเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเมล ร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงาทับร่างของเธอไว้ประหนึ่งเกราะป้องกัน กลิ่นหอมสะอาดสไตล์วู้ดดี้อ่อนๆ อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขาลอยมาปะทะจมูกเมล ทำให้ความตระหนกในใจของเธอสงบลงอย่างน่าประหลาด

พีทมองหน้าหนุ่มเนิร์ดตรงหน้าด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “มึงเป็นใครวะเด็กเนิร์ดจากไหนเข้ามาเสือกเรื่องของคนอื่น”

ภามไม่ตอบคำถามนั้นในทันที เขาค่อยๆ ขยับแว่นสายตากรอบหนาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลหลังเลนส์แว่นมองตรงไปยังพีทด้วยความเรียบเฉย ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่ไร้ค่า

“ผมชื่อภาม...” ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและสม่ำเสมอ “...เป็นติวเตอร์ส่วนตัว และเป็น ‘คนเดียว’ ที่มีสิทธิ์ดูแลเรื่องการเรียนของเมล”

คำว่า ‘ดูแล’ ที่หลุดออกจากปากของภามทำเอาเมลแก้มขึ้นสีระเรื่อ ความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งแล่นไปทั่วอก แม้เขาจะพูดในคราบติวเตอร์ แต่ทำไมน้ำเสียงและสายตาของเขาถึงดูแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของขนาดนี้กันนะ

พีทหัวเราะออกมาอย่างขบขัน “ติวเตอร์ส่วนตัว ฮ่าๆๆ เมล นี่เธอสิ้นคิดถึงขนาดต้องไปจ้างไอ้แว่นหน้าม้ากะโปโลนี่มาติวให้เลยเหรอวะ หน้าตาอย่างมันจะไปรู้อะไรเกี่ยวกับสถิติบริหาร มันคงมาหลอกกินเงินเธอมากกว่ามั้ง”

ภามไม่แสดงอารมณ์โกรธแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่ง มือข้างหนึ่งซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ก

“คุณคงเป็น ‘พีท’ อดีตอันดับสุดท้ายของวิชาการเงินองค์กรใช่ไหมครับ” ภามพูดขึ้นเรียบๆ ด้วยข้อมูลที่ทำให้พีทถึงกับชะงักกึก “คะแนนมิดเทอมยี่สิบสองคะแนน แถมงานกลุ่มยังโดนเพื่อนตัดชื่อออกเพราะไม่ได้ช่วยทำ... คนแบบคุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความสามารถของคนอื่น”

“มึง!” พีทหน้าซีดสลับแดงด้วยความอับอายเมื่อเรื่องฉาวของตนถูกแฉต่อหน้าดาวคณะและนักศึกษาที่เริ่มยืนดูอยู่รอบๆ “มึงไปรู้เรื่องของกูมาจากไหน”

“ข้อมูลในระบบสารสนเทศของมหาลัยมันไม่ได้ซับซ้อนอะไร” ภามตอบเสียงนิ่ง ยักไหล่อย่างไม่แยแส “และที่สำคัญ... เมลได้คะแนนมิดเทอมเท่าไหร่ มันก็เป็นเรื่องของผมกับเธอ คนนอกที่ไม่เคยทำประโยชน์อะไรได้อย่างคุณ... กรุณาอย่าเข้ามาเกะกะ”

คำว่า ‘คนนอก’ ถูกเน้นย้ำอย่างชัดเจน พีทเลือดขึ้นหน้าด้วยความโมโห เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะผลักอกของภามเพื่อข่มขวัญ “ไอ้เนิร์ดปากดี มึงอยากลองดีใช่มั้ย”

ทว่า... ทันทีที่มือของพีทยื่นเข้าใกล้แผงอกของภาม ภามกลับเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและเฉียบคมอย่างน่าเหลือเชื่อ

หมับ!

มือเรียวยาวแต่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งของภามยื่นออกไปคว้าจับเข้าที่ข้อมือของพีทไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบจากฝ่ามือของภามนั้นมหาศาลจนพีทถึงกับร้องใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าหล่อเหลาของแฟนเก่าบิดเบี้ยวทันที

“โอ๊ย! ปล่อยกูนะไอ้เหี้ย! มือมึงทำไมแข็งแบบนี้วะ!” พีทพยายามดิ้น แต่ข้อมือของเขากลับถูกล็อกไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก

ภามบีบข้อมือของพีทแน่นขึ้นอีกนิด นัยน์ตาสีนิลหลังกรอบแว่นจ้องมองพีทในระยะประชิด ความเย็นเยียบและรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวภามทำให้พีทถึงกับขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“ผมเตือนคุณดีๆ แล้วนะ...” ภามกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สามคน “...อย่ามาแตะต้องคนของผม และอย่าให้ผมเห็นคุณเข้าใกล้เมลในระยะประชิด ไม่งั้น... ไม่ใช่แค่เรื่องเกรดของคุณที่จะพัง แต่รวมถึงธุรกิจอสังหาฯ ของพ่อคุณในระบบเน็ตเวิร์กด้วย”

คำขู่ลึกลับนั้นทำให้พีทตื่นตระหนกอย่างรุนแรง เขารู้สึกได้ทันทีว่าผู้ชายสวมแว่นคนนี้ไม่ใช่เด็กเนิร์ดธรรมดา

ภามสะบัดมือออกเบาๆ ส่งผลให้พีทเซถอยหลังไปหลายก้าว พีทกำข้อมือตัวเองที่ขึ้นรอยแดงแน่น มองภามด้วยสายตาหวาดกลัวผสมความแค้นเคือง

“ฝากไว้ก่อนเหอะพวกมึง” พีทสบถเสียงดัง ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินหนีออกจากบริเวณลานเกียร์ไปอย่างรวดเร็ว

ความเงียบกลับคืนสู่ลานเกียร์อีกครั้ง นักศึกษาคนอื่นๆ ที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างแยกย้ายกันไป เมลยืนมองแผ่นหลังกว้างของภามด้วยความรู้สึกสับสนและทึ่งในตัวเขาอย่างถึงที่สุด เด็กเนิร์ดสวมแว่นคนที่ใครๆ คิดว่าอ่อนแอ... กลับสามารถสยบแฟนเก่าที่กร่างที่สุดของเธอได้ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที

ภามค่อยๆ หันกลับมาหาเมล เขาสวมแว่นสายตาให้อยู่ในตำแหน่งเดิม ปรับท่าทางให้ห่อไหล่น้อยๆ กลับสู่โหมดเนิร์ดไร้ตัวตนตามเดิมอย่างเรียบร้อย

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ภามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความดุดันเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง

“ฉะ... ฉันไม่เป็นไร” เมลตอบเสียงเบา พยายามดึงสติกลับมา “ขอบใจนะที่เข้ามาช่วย... แต่นายขู่เขาเรื่องธุรกิจพ่อเขาเนี่ยนะ นายทำได้จริงหรือเปล่า หรือแค่นับขู่ไปงั้น ๆ”

ภามไม่ตอบคำถามนั้น เขายิ้มมุมปากนิด ๆ อย่างเป็นปริศนา ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะใกล้ชิดจนเมลต้องช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าของเขา

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ...” ภามกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นจ้องมองดวงตาสุกใสของเธอ “...สิ่งที่สำคัญคือ คำพูดของหมอนั่นเมื่อกี้ต่างหาก”

“คำพูดไหน” เมลขมวดคิ้วสงสัย

“คำพูดที่บอกว่า... คุณหาผู้ชายดีๆ ที่ทั้งเก่งและพร้อมจะปกป้องคุณไม่ได้” ภามขยับใบหน้าเข้ามาใกล้หูของเธอมากขึ้น ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดผิวคอเนียนจนเมลขนลุกซู่ “คำสั่งประจำวันนี้... ผมขอสั่งให้คุณพิสูจน์ให้หมอนั่นเห็น ว่าคำพูดนั้นมันผิด”

หัวใจของเมลกระตุกวูบขึ้นมาทันที ความร้อนพุ่งวาบขึ้นมาบนใบหน้า “พะ... พิสูจน์ยังไง”

ภามถอยใบหน้าออกเล็กน้อย จ้องสบตาเธอตรงๆ ด้วยรอยยิ้มท้าทายอันตราย

“ด้วยการยอมให้ผมเป็น ‘ติวเตอร์ส่วนตัว’ ของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ... ทั้งในห้องเรียน และบนเตียง”

คำว่า ‘บนเตียง’ ทำเอาเมลตาโตแทบหลุดออกจากเบ้า ความเขินอายและความต้องการอันเร่าร้อนตีรวนอยู่ในอกจนเธอพูดอะไรไม่ออก

“นายมัน... บ้าไปแล้ว” เมลเค้นเสียงสบถ แก้แก้มแดงแจ๋

ภามหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียง หึ ที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขายื่นมือไปจับสายสะพายกระเป๋าถือของเธอเบาๆ แล้วดึงให้เธอเดินตามเขาไปทางอาคารเรียน

“ไปเรียนได้แล้วครับ คุณนักเรียน...” ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและผ่อนคลาย “เย็นนี้เรายังมีบทเรียนสถิติบทที่สาม... ที่ต้อง ‘คิดค่าปรับ’ กันอีกยาว”

เมลเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างของภามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองท่อนแขนและช่วงไหล่หนาแน่นของเขาใต้เสื้อเชิ้ตขาว... คำท้าทายของแฟนเก่าเมื่อครู่ถูกลบล้างไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความจริงข้อเดียวที่ประจักษ์ชัดในหัวใจของเธอ

ผู้ชายที่เก่งที่สุด ฮอตที่สุด และอันตรายที่สุดในมหาวิทยาลัยนี้... อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว