Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“โอ้ก”เสียงอาเจียนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องน้ำหญิงที่เงียบสงัด แพรไหมทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่หน้าชักโครก มือบางทั้งสองข้างกำขอบกระเบื้องเคลือบไว้แน่นจนข้อขาว ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไปทุกสัดส่วนตามแรงขย้อนที่ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ หยาดน้ำตาแห่งความทรมานรื้นขึ้นเกาะกุมขอบตา ความขมปร่าของน้ำย่อยตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ทำให้เธอต้องโก่งคออาเจียนระลอกแล้วระลอกเล่าจนแทบหมดเรี่ยวแรง“แพร ไหวไหม ดื่มน้ำอุ่นล้างปากก่อนนะ”กานต์ลูบแผ่นหลังที่กำลังสั่นเทาของเพื่อนสนิทอย่างร้อนใจ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย พร้อมกับยื่นขวดน้ำอุ่นที่เพิ่งวิ่งไปกดมาจากแพนทรีให้ แพรไหมรับขวดน้ำมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาหญิงสาวกลั้วคอบ้วนปากทิ้ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งแปะกับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ อาการอ่อนเพลียเล่นงานอย่างหนักหน่วงจนเธอต้องพิงศีรษะเข้ากับผนังห้องน้ำอย่างหมดสภาพ“ขอบใจนะกานต์ แต่แพรไม่ไหวเลย รสชาติขม ๆ มันตีขึ้นมาตลอดเวลาเลย”แพรไหมตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่สวยที่เคยเปล่งประกายบัดนี้หม่นหมองและอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดกานต์ทอดสายตามองเพื่อนรักด้วยความสงสารจับใจ หญิงสาวหยิบกระดาษทิชชูมาซับรอย

“แพร พี่ได้ยินแว่ว ๆ มาจากฝ่ายบุคคลว่าแพรจะลาออก จริงเหรอจ๊ะ”พี่เกดกระซิบถามเสียงเบา หันซ้ายหันขวากลัวใครจะได้ยิน“จริงค่ะพี่เกด แพรเพิ่งเอาใบลาออกไปให้หัวหน้าเซ็นรับทราบ เมื่อกี้เองค่ะ แพรส่งอีเมลแจ้งทางฝ่ายบุคคลไปแล้วด้วย” แพรไหมตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่โล่งใจอย่างแท้จริง“ทำไมล่ะแพร แพรทำงานที่นี่มากำลังรุ่งเลยนะ ผลงานก็โดดเด่น หรือว่าทนทำงานร่วมกับหัวหน้าธันวาไม่ไหวแล้ว พี่เข้าใจนะว่ามันอึดอัดที่ต้องมาร่วมงานกับแฟนเก่า ยิ่งหัวหน้าเพิ่งจะเปิดตัวสนิทสนมกับน้องมิลินด้วย แพรคงปวดใจน่าดู”พี่เกดคาดเดาไปต่าง ๆ นานาตามประสาคนชอบซุบซิบ“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะพี่เกด เรื่องส่วนตัวแพรแยกแยะได้ค่ะ แต่ที่แพรลาออกเพราะแพรต้องกลับไปช่วยงานที่บ้านค่ะ พ่อแพรบ่นมาหลายเดือนแล้วว่าสุขภาพไม่ค่อยดี อยากให้ลูกสาวไปช่วยดูแลกิจการเสียที พอดีจังหวะมันได้ แพรเลยตัดสินใจกลับบ้านค่ะ แพรอยากใช้เวลาอยู่กับครอบครัวให้มากขึ้นด้วย”“เสียดายจังเลย แพรทำงานเก่งมาก พี่คงคิดถึงแพรแย่เลยนะเนี่ย แผนกเราขาดเสาหลักไปแบบนี้ พี่คงหัวหมุนแน่ ๆ”พี่เกดตัดพ้อด้วยความเสียดาย“แพรก็คิดถึงพี่เกดค่ะ แพรยังอยู่ทำงานจนถ

คำพูดประโยคนั้นฟังดูเหมือนบทสนทนาทั่วไป ทว่ามันกลับกลายเป็นคมมีดที่แทงลึกเข้าไปในอกธันวา ใช่... แพรไหมเป็นคนเก่ง เธอเคยเป็นทั้งคนรัก เป็นเพื่อนร่วมงาน และเป็นผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเขาในวันที่เขาเหนื่อยล้าที่สุด แต่เขากลับเลือกที่จะมองข้ามความดีทุกอย่าง เพียงเพราะหลงคิดไปเองว่าความรักของเธอคือของตาย เป็นสิ่งที่มีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องทะนุถนอมรักษา และไม่มีวันสูญหายไปไหนก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นกระหน่ำรุนแรงขึ้นทุกขณะ เขาปรารถนาจะก้าวเข้าไปหา อยากเอ่ยคำว่าโชคดี อยากกล่าวคำขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เธอต้องเจ็บช้ำ ทว่าขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกหมุดตรึงไว้กับพื้น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจุกแน่นอยู่ ที่ลำคองานเลี้ยงส่งเล็ก ๆ สิ้นสุดลงพร้อมกับเวลาเลิกงาน พนักงานเริ่มทยอยจัดเก็บสิ่งของบ้างเดินเข้ามากอดอำลาแพรไหม บ้างฝากถ้อยคำอวยพรสั้น ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบหายไปแพรไหมสะพายกระเป๋าใบเก่งไว้บนบ่า มือข้างหนึ่งอุ้มกล่องกระดาษใบเล็กที่บรรจุของใช้ส่วนตัวชิ้นสุดท้าย หญิงสาวทอดสายตามองโต๊ะทำงานของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย โต๊ะที่เคยเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร กระ

“ไม่เหนื่อยค่ะ แค่ขับรถนานนิดหน่อย”แพรไหมกระชับกอดแม่ ไออุ่นจากครอบครัวทำเอาความเข้มแข็งที่ประคองมาตลอดทางเริ่มสั่นไหว“แล้วนี่เอาของกลับมาเยอะขนาดนี้ ลางานยาวเหรอลูก หรือบริษัทให้พักร้อน” คุณมานพถามเสียงนุ่ม ทว่าสายตายังคงจดจ่อที่กระเป๋าแพรไหมผละจากอ้อมกอดแม่ช้า ๆ หันไปสบตาบิดาและพี่ชาย“เดี๋ยวแพรเล่าให้ฟังตอนเย็นทีเดียวได้ไหมคะพ่อ ขอแพรขึ้นไปอาบน้ำก่อน ขับรถมาเหนียวตัวมากเลย” เธอฝืนยิ้มต่อรองคุณมานพจ้องมองลูกสาวนิ่งงันก่อนพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ได้สิลูก ไปพักก่อน เดี๋ยวเย็นนี้ค่อยคุยกัน” บิดาอนุญาต“แม่จะให้เด็กทำของโปรดให้นะ แกงจืดเต้าหู้หมูสับ ไข่เจียวปู แล้วก็ปลากะพงนึ่งมะนาว ดีไหม” คุณพิมพ์ผกานำเสนอเมนูเอาใจ“ดีค่ะ แพรคิดถึงกับข้าวแม่ที่สุดเลย” แพรไหมส่งยิ้มละมุน“เดี๋ยวพี่ช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปให้ แพรเดินตัวปลิวขึ้นไปอาบน้ำให้สบายใจเถอะ” พอร์ตขันอาสาพร้อมหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ของน้องสาวขึ้นมาอย่างสบาย ๆ“ขอบคุณค่ะพี่พอร์ต”แพรไหมมองตามแผ่นหลังกว้างของพี่ชาย ประโยคธรรมดากลับกระแทกใจจนจุกแน่น ใช่แล้ว... เธอไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพังอีกต่อไปยามเย็น โต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกั

ในขณะที่แพรไหมกำลังทิ้งตัวลงสู่อ้อมกอดอันอบอุ่นของ บ้านเกิด อีกด้านหนึ่งของเมืองหลวงที่แสนวุ่นวาย ธันวากลับกำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันเงียบงันที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนนับตั้งแต่แพรไหมก้าวออกจากบริษัท ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับมิลินก็เหมือนจะพัฒนาไปอย่างรวดเร็วและเปิดเผยมากขึ้น ทั้งคู่ควงกันไปทานอาหาร ดูภาพยนตร์ และใช้เวลาช่วงวันหยุดร่วมกันอย่างอิสระ ในสายตาคนรอบข้าง พวกเขาเหมือนคู่รักที่ดูเหมาะสมลงตัวมิลินพยายามอย่างยิ่งที่จะเป็นตัวแทนของความสดใส ช่างพูดช่างเจรจา และเอาใจเก่ง หญิงสาวมักจะมีเสียงหัวเราะ ตื่นเต้นกับสิ่งรอบตัว หวังจะเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้ชีวิตที่เคยราบเรียบของธันวาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา เธอพยายามใกล้ชิดเขาให้มากขึ้น หยอดคำหวาน และแสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการให้เขาแสดงความรู้สึกต่อเธอเช่นกันในช่วงแรก ชายหนุ่มหลงคิดไปว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่เขาโหยหา ความสดใหม่ ความตื่นเต้นเร้าใจ และความสัมพันธ์ที่ปราศจากความจืดชืดทว่าเมื่อเข็มนาฬิกาหมุนผ่านไป สีสันที่เคยฉูดฉาดเหล่านั้นกลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความวุ่นวายที่เขาเริ่มไม่คุ้นชิน และความสัมพันธ์ก็ไม่ได้คืบหน้าไปอย่างที่มิลินคาดหวัง