บททั้งหมดของ เมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตกเย็น ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมเทา พนักงานหลายคนทยอยเก็บของกลับบ้าน เสียงพูดคุยเรื่องสถานที่สังสรรค์คืนวันศุกร์ดังขึ้นประปราย แพรไหมตรวจทานงานชิ้นสุดท้ายจนเสร็จก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ... วันนี้เป็นวันศุกร์ เธอกับธันวาตกลงกันไว้ตั้งแต่ต้นสัปดาห์ว่าจะไปกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารเปิดใหม่ย่านทองหล่อ ร้านที่เขาบ่นว่าอยากลองสเต๊กเนื้อวากิวมาหลายสัปดาห์ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบพร้อมแจ้งเตือนข้อความเข้า แพรไหมรีบกดดูด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าเขาจะทักมาบอกให้เธอลงไปรอ ที่รถ แต่ข้อความที่ปรากฏกลับทำให้ความหวังพังทลายลงทันที ‘แพร คืนนี้ธันคงไปกินข้าวด้วยไม่ได้แล้วนะ ต้องช่วยมิลินแก้รายงานสรุปไตรมาสนี้ น้องยังใหม่มาก ธันปล่อยให้ทำเองไม่รอดแน่ พรุ่งนี้ต้องส่งแต่เช้าด้วย ขอโทษทีนะ ไว้คราวหน้านะแพร’ ตัวอักษรบนหน้าจอเหมือนเข็มเล่มเล็กทิ่มลงกลางใจ แพรไหมอ่านข้อความซ้ำไปซ้ำมา คำว่าไว้คราวหน้า กลายเป็นประโยคคุ้นเคยที่เธอได้ยินบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ตอนที่เธอวางแผนทริปต่างจังหวัด เขาก็บอกว่าไว้คราวหน้า ตอนที่เธอชวนไปดูหนัง เขาก็บอกว่าไว้คราวหน้า หญิงสาววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หลับตาข่มความปว

คำว่าแฟนทำเอาบรรยากาศรอบตัวแพรไหมเงียบสงัดชั่วขณะ สายตาหลายคู่ในแผนกต่างเหลือบมองมาทางโต๊ะเธอโดยไม่ได้นัดหมายแพรไหมรู้ตัวดีว่าทุกคนกำลังรอดูปฏิกิริยาของเธอ ว่าจะแสดงความหึงหวง หรือจะวางตัวอย่างไรให้เหมาะสมเธอจึงเลือกที่จะยิ้ม... ยิ้มทั้งที่ปลายนิ้วมือสองข้างที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำลังบีบเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเนื้อเจ็บร้าวไปหมด“ไม่งอนหรอกค่ะพี่เกด เรื่องงานทั้งนั้นเลยนี่คะ แพรแยกแยะได้ค่ะ” แพรไหมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามบังคับให้ฟังดูเป็นธรรมชาติที่สุดธันวาหันมามองหน้าเธอเพียงแค่เสี้ยววินาที แววตาเขาไม่ได้ฉายชัดถึงความรู้สึกผิด ไม่ได้อ่อนแสงลงเพื่อกล่าวคำขอโทษ และไม่ได้มีความพยายามจะอธิบายสิ่งใดเพิ่มเติมให้เธอสบายใจมีเพียงความนิ่งเฉยและแววตาที่บอกเป็นนัยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญที่เธอไม่สมควรเก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อย“แพรเขาเข้าใจเรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้วครับ” เขากล่าวสรุปสั้น ๆ ให้ ทุกคนฟัง ก่อนจะหันกลับไปคุยเรื่องงานกับมิลินต่ออย่างหน้าตาเฉยแพรไหมก้มหน้าลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองทันทีประโยคง่าย ๆ ของเขาเมื่อครู่ช่างบาดลึกและกรีดแทงใจเธอมากกว่าที่ควรจะเ

วันหยุดสุดสัปดาห์ควรเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของคนสองคน ทว่าสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างแพรไหมกับธันวา วันหยุดกลับกลายเป็นหลุมพรางแห่งความว่างเปล่าที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จะถมมันด้วยสิ่งใดหญิงสาวนั่งจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท ไร้ข้อความ ไร้สายเรียกเข้าห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้เคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนา แต่ปัจจุบันเหลือเพียงมวลความอึดอัดลอยคว้างอยู่ในอากาศ แพรไหมตัดสินใจมาที่คอนโดมิเนียมของเขาในวันนี้เพื่อยุติปัญหาที่คลุมเครือและบั่นทอนจิตใจเสียทีเสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น ตามด้วยเสียงผลักบานประตูไม้ แพรไหมละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพเหนื่อยล้า เสื้อเชิ้ตสีอ่อนหลุดลุ่ย ชายหนุ่มชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะเสหลบตาและเดินนำพวงกุญแจรถไปวางไว้บน ชั้นรองเท้าอย่างเงียบเชียบเขาไม่เอ่ยคำทักทาย ไม่ถามไถ่ถึงมื้อเย็นเฉกเช่นวันวาน หญิงสาวสูดลมหายใจลึก รวบรวมความกล้าเพื่อเผชิญหน้ากับความจริง“ธัน” แพรไหมเอ่ยทำลายความเงียบธันวาชะงักมือที่กำลังปลดกระดุมแขนเสื้อ เขาผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเธอ“มีอะไรเหรอแพร”เขาถามกลับด้วยน้ำเส

วันต่อมาเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมทำงานเต็มประสิทธิภาพ ทว่าแพรไหมกลับรู้สึกราวกับถูกจับยัดในเตาอบไร้ช่องระบายอากาศ เหงื่อ เม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า ภาพตัวเลขบนจอโพรเจกเตอร์เริ่มสั่นไหว กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศผสมกับกลิ่นกาแฟดำของเพื่อนร่วมงานกลายเป็นกลิ่นเหม็นฉุนที่ตีรวนกระเพาะอาหารอย่างสาหัสแพรไหมผุดลุกขึ้นกะทันหันจนเก้าอี้ล้อเลื่อนขูดพื้นพรมเกิดเสียงดัง เสียงบรรยายหน้าห้องหยุดชะงัก ทุกสายตาหันมาจดจ้องที่เธอ หญิงสาวไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยคำขอโทษ เธอพุ่งตัวออกจากห้องประชุม กึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปยังห้องน้ำหญิงสุดทางเดินอย่างรวดเร็วทันทีที่ผลักประตูล็อกห้องน้ำด้านในสุด แพรไหมก็ทรุดตัวลงหน้าชักโครกอย่างหมดสภาพ เธออาเจียนสิ่งที่ฝืนกินเข้าไปตั้งแต่เช้าออกมาจนหมดร่างบอบบางสั่นสะท้าน สองมือกำขอบชักโครกไว้แน่น หญิงสาวหอบหายใจหมดแรง น้ำตาเล็ดรินจากความทรมาน ลำคอแสบร้อนและ ขมปร่า เธอพยายามยันตัวไปที่อ่างล้างหน้า เปิดน้ำบ้วนปากและล้างหน้าเพื่อเรียกสติ ทว่าความอ่อนเพลียกลับกดทับอย่างหนักหน่วงจนแทบก้าวขาไม่ออกประตูห้องน้ำถูกผลักเข้ามาอย่างแรง กานต์ เพื่อนสนิทที่สังเกตเห็นความผิดปกติและวิ่งตามออกม

เสียงรัวแป้นพิมพ์ดังต่อเนื่องมาตั้งแต่ช่วงเช้า บรรยากาศภายในแผนกการตลาดยังคงวุ่นวายเฉกเช่นทุกวัน พนักงานหลายคนถือแก้วกาแฟเดินสวนกันไปมา บ้างจับกลุ่มคุยเรื่องวาระการประชุมบ้างก้มหน้าก้มตาตรวจเอกสารอย่างขะมักเขม้นก่อนถึงเวลาเริ่มงาน“สวัสดีค่ะพี่เกด” แพรไหมเอ่ยทักทาย“มาเช้าจังแพร วันนี้ประชุมสิบโมงไม่ใช่เหรอ” รุ่นพี่ในแผนกถามกลับด้วยความสงสัย“ค่ะ แพรอยากมาเช็กไฟล์ก่อนนิดหน่อย” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงปกติพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้รุ่นพี่ ก่อนจะเดินต่อไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองแพรไหมวางกระเป๋าสะพายลงข้างโต๊ะทำงาน สายตาสะดุดเข้ากับกรอบรูปไม้สีอ่อนที่ตั้งตระหง่านอยู่ภาพถ่ายใบนั้นถูกบันทึกไว้ในวันฉลองยอดขายทะลุเป้าเมื่อปีที่ผ่านมา ธันวายืนโอบไหล่เธอจากทางด้านหลัง ส่วนเธอก็ส่งยิ้มกว้างจนตาหยี วันนั้นเขาก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า‘แพรยิ้มแบบนี้น่ารักที่สุดแล้ว’ในตอนนั้นเธอเชื่อหมดหัวใจว่ารอยยิ้มของตัวเองมีค่ามากมายเหลือเกินในสายตาเขานัยน์ตาคู่สวยจ้องมองรูปถ่ายใบนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา หญิงสาวจัดการเปิดลิ้นชักล่างสุด คว่ำกรอบรูปลงแล้วดันมันเข้าไปเก็บซ