Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

รถสปอร์ตซีดานสีเทาแล่นเข้ามาจอดเทียบที่ลานจอดรถด้านหน้าสถานตรวจสภาพรถเอกชนขนาดใหญ่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา ธันวาก้าวลงจากรถด้วยสภาพอิดโรย ดวงตาคมที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ แดงก่ำจากการอดนอนและร้องไห้มาหลายคืน เขาใช้เวลาทบทวนตัวเองอย่างหนักจนพบว่า ไม่อาจปล่อยให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้ เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อขอโอกาส แม้จะรู้ดีว่าความหวังแทบเป็นศูนย์ก็ตามชายหนุ่มเดินผ่านโซนให้บริการลูกค้า ตรงไปยังทางเชื่อมทะลุสู่บ้านไม้กึ่งปูนหลังใหญ่ด้านหลัง สถานที่ซึ่งเขาเคยมาเยือนสมัยยังคบหากับแพรไหม ทว่าก้าวพ้นประตูรั้วได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวออกมายืนขวางทางเอาไว้ดั่งกำแพงหิน“มึงมาทำไม!”น้ำเสียงทุ้มตวาดลั่น พอร์ตยืนจังก้าขวางทางเข้าบ้าน แววตา วาวโรจน์ด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธแค้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน รอยสักรูปเข็มทิศบนท่อนแขนแกร่งขยับเกร็งตามแรงอารมณ์ เขารอคอยเวลานี้มานาน เวลาที่จะได้ชำระความกับผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจน้องสาวของเขาจนยับเยิน“สวัสดีครับพี่พอร์ต ผมขอเข้าไปคุยกับแพรหน่อยได้ไหมครับ” ธันวายกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมที่สุด แววตาของเขามีแต่ความเว้าวอน ไม่คิดตอบโต้ท่าทีคุกคามของอีกฝ่าย

เวลาผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ธันวายังคงใช้ชีวิตราวกับคนไร้วิญญาณ เขาทำงานไปตามหน้าที่ เลิกงานก็หมกตัวอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า ชายหนุ่มเช็กปฏิทินทุกวันเพื่อคำนวณอายุครรภ์ของแพรไหม เขารู้ดีว่ากำหนดคลอดใกล้เข้ามาทุกทีบ่ายวันศุกร์ที่ฝนตกพรำ เสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อเพื่อนร่วมงานเก่าที่สนิทกับกานต์ ชายหนุ่มรีบกดรับสายด้วยความร้อนใจ“ฮัลโหล มีอะไรหรือเปล่า”“ธันวา แพรเข้าห้องคลอดแล้วนะเว้ย! กานต์เพิ่งอัปเดตสเตตัส เมื่อกี้ บอกว่ากำลังรอเจอหน้าหลานอยู่ที่โรงพยาบาล”หัวใจของธันวากระตุกวูบ เลือดในกายสูบฉีดแรง“โรงพยาบาลไหน เอกชนที่เดิมใช่ไหม”“เออ เห็นเช็กอินที่นั่น แกจะไปเหรอวะ เขาตัดขาดแกแล้วนะ”ธันวาไม่ตอบ เขากดตัดสาย คว้ากุญแจรถแล้วพุ่งตัวออกจากห้องพักทันที ชายหนุ่มขับรถฝ่าสายฝนและการจราจรที่ติดขัดด้วยหัวใจเต้นระรัว เขาสวดมนต์ภาวนาตลอดทาง ขอให้แพรไหมกับลูกปลอดภัย และขอให้ไปทันเวลา แม้จะรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ยืนเคียงข้างเธอในห้องคลอดก็ตามเมื่อถึงโรงพยาบาล ธันวาวิ่งกระหืดกระหอบไปยังแผนกสูตินรีเวช ชายหนุ่มหยุดหอบหายใจอยู่หลังเสาต้นใหญ่ตรงมุมโถงทางเดิน เขาลอบมองไปยังหน

คุณพิมพ์ผกาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจความรู้สึกคนเป็นแม่ มารดาขยับเข้ามาลูบหลังแพรไหมเบามือ“แพรพูดถูกนะพอร์ต เรื่องของผู้ใหญ่ที่รักกันไม่ได้ หรือทำผิดพลาดต่อกัน มันก็เป็นเรื่องของแพรกับธันวา แต่เรื่องพ่อกับลูก มันเป็นสิทธิ์โดยชอบธรรมที่เด็กควรได้รับ เราไม่ควรเอาความโกรธแค้นไปลงที่หลาน หลานควรได้รับความรักจากพ่อ ต่อให้พ่อจะเคยทำตัวแย่แค่ไหนก็ตาม”พอร์ตถอนใจแรง ลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด เขาเข้าใจเหตุผลของน้องสาวและมารดา แต่ความโกรธแค้นที่ฝังรากลึกทำให้ยอมรับได้ยาก“พี่เข้าใจที่แม่กับแพรพูดนะ แต่มันอดโมโหไม่ได้จริง ๆ พี่ทนไม่ได้ ที่ต้องเห็นหน้ามัน พี่เกลียดที่มันทำให้น้องสาวพี่ต้องร้องไห้แทบเป็นแทบตาย แล้วจู่ ๆ จะให้ใจกว้างเปิดประตูต้อนรับมันเข้าบ้าน มันทำใจยากนะแพร” พอร์ตยอมรับตามตรง น้ำเสียงอ่อนลงมากแพรไหมเอื้อมไปจับมือที่กำแน่นของพี่ชาย เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยที่พอร์ตมีให้เสมอมา“แพรรู้ค่ะว่าพี่พอร์ตโกรธแทน แพรขอบคุณพี่พอร์ตมาก ๆ ที่คอยปกป้องแพรมาตลอด”แพรไหมบีบมือพี่ชายเบา ๆ“แต่แพรอยากให้ลูกเติบโตมาโดยไม่มีปมในใจค่ะ ไม่อยากให้พิณเพลงคิดว่าพ่อไม่รัก หรือแม่ใจร้ายกีดกันพ่อไม่ให้เจอ แ

เวลาหกเดือนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วสำหรับคนที่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แต่กลับยาวนานราวตกนรกทั้งเป็นสำหรับคนที่ต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดเด็กหญิงพิณเพลงเติบโตขึ้นเป็นทารกวัยเก้าเดือนที่ร่าเริงแจ่มใส พัฒนาการของนางฟ้าตัวน้อยก้าวกระโดดจนคลานเข่าได้อย่างคล่องแคล่วและเริ่มหัดเกาะยืน เสียงอ้อแอ้ในวันวานแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากและคำศัพท์สั้น ๆ ที่สร้างรอยยิ้มให้กับทุกคนในบ้านได้อย่างน่าประหลาด ยกเว้นเพียงคนเดียวที่รอยยิ้มนั้นมักจะตามมาด้วยหยาดน้ำตาตกในเสมอบนเบาะรองคลานสีสันสดใสกลางห้องนั่งเล่นของบ้าน ธันวากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น สองแขนกางออกกว้างเพื่อรอรับร่างอวบอิ่มของลูกสาวที่กำลังคลานเตาะแตะเข้ามาหาด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่เด็กวัยนี้จะทำได้“มาหาพ่อเร็วนางฟ้าของพ่อ คลานมาเลยคนเก่ง พ่อรอรับอยู่ นะครับ” ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก แววตาเป็นประกายเมื่อมองดูสายเลือดเพียงคนเดียว“ปา ปา อา ปา”พิณเพลงส่งเสียงร้องอารมณ์ดี ร่างเล็กพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดของบิดาอย่างแม่นยำ สองมือป้อม ๆ เอื้อมขึ้นไปจับใบหน้าของธันวา ดึงทึ้งเส้นผมและจมูกโด่งเป็นสันด้วยความไร้เดียงสา“โ

แพรไหมในชุดเดรสทำงานสีพาสเทลกำลังนั่งตรวจทานเอกสารอยู่ที่โต๊ะรับรองฝั่งโซนวีไอพีของออฟฟิศ กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ ตรงข้ามเธอคือ กฤต นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเจ้าของโรงงานกระดาษรายใหญ่ในจังหวัดฉะเชิงเทรา ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งและมีใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้มละมุนกำลังเลื่อนกล่องมาการอง แบรนด์ดังจากฝรั่งเศสมาตรงหน้าหญิงสาวอย่างเอาใจใส่“ผมตั้งใจซื้อขนมมาฝากครับคุณแพร ร้านนี้เป็นร้านโปรดของคุณแพรใช่ไหมครับ ผมจำได้ว่าคุณแพรเคยบอกว่าชอบทานรสสตรอว์-เบอร์รีกับพิสตาชิโอเป็นพิเศษ ผมเลยเหมามาให้ครบทุกรสเลยครับ” กฤตเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาที่ทอดมองมาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเปิดเผยความรู้สึกอย่างชัดเจน“ขอบคุณมากนะคะคุณกฤต ความจริงไม่ต้องลำบากซื้อของแพงขนาดนี้มาฝากทุกครั้งที่แวะมาคุยงานก็ได้ค่ะ แพรเกรงใจจริง ๆ คราวหน้าไม่ต้องรบกวนแล้วนะคะ”แพรไหมตอบรับด้วยรอยยิ้มตามมารยาท เธอไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือผลักไส ทว่าก็รักษาระยะห่างอย่างพอเหมาะในฐานะคนรู้จักที่กำลังพัฒนาความสัมพันธ์ทางธุรกิจและอาจรวมถึงเรื่องส่วนตัวในอนาคต หากทุกอย่างเป็นไปตามครรลองที่ผู้ใหญ่ของเธอเห็นสมควร“ไม่ลำบากเลยค