Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 48

ท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิท บรรยากาศภายในห้องนอนสีชมพู พาสเทลของเด็กหญิงพิณเพลงควรจะเงียบสงบและมีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเด็กน้อยที่กำลังหลับใหล ทว่าความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงเสียงร้องไห้งอแงดังสลับกับเสียงสะอื้น แพรไหมในชุดนอนสีฟ้าอ่อนกำลังนั่งอยู่บนเตียงนุ่ม มือบางลูบแผ่นหลังเล็กของลูกสาวที่นั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ข้าง ๆ อย่างใจเย็น บนตักของแพรไหมมีหนังสือนิทานภาพสีสันสดใสวางเปิดค้างไว้“พิณเพลงคะ ดึกมากแล้วนะลูก นอนได้แล้วนะคะคนเก่ง หม่าม้าเล่านิทานจบไปสามเรื่องแล้วนะ”แพรไหมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พยายามตะล่อมให้แก้วตาดวงใจยอมล้มตัวลงนอนเด็กน้อยวัยสองขวบเศษส่ายหน้าหวือ เส้นผมสีดำขลับที่ถูกมัดเป็นแกละสองข้างสะบัดไปมาตามแรง พิณเพลงยกมือป้อมขึ้นขยี้ตาที่เริ่มแดงช้ำจากการร้องไห้“ไม่เอา... หม่าม้าเล่าไม่สนุก หนูจะเอาป๊ะป๋า ป๊ะป๋าเล่าสนุกกว่า หม่าม้าโทรหาป๊ะป๋าเลย”พิณเพลงออกคำสั่งเสียงใสเจือสะอื้น ดวงตากลมโตจ้องมองมารดาด้วยความเว้าวอน“แต่ป๊ะป๋าทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะคะลูก ป่านนี้ป๊ะป๋าคงอาบน้ำเข้านอนไปแล้ว พิณเพลงเป็นเด็กดีไม่กวนป๊ะป๋านะคะ คืนนี้ฟังหม่าม้าเล่าไปก

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนในอากาศเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศ ทำให้แพรไหมรู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องมากยิ่งขึ้น หญิงสาวนอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงผู้ป่วยของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังอาการอาหารเป็นพิษรุนแรงเฉียบพลันทำให้ร่างกายสูญเสียน้ำอย่างหนักจนเกิดภาวะช็อกและหน้ามืดล้มพับกลางออฟฟิศ โชคดีที่พอร์ตเข้ามาเห็นและรีบพาส่งโรงพยาบาลได้ทัน สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือเรียว ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มซีดเซียวไร้สีเลือดคุณพิมพ์ผกานั่งลูบผมลูกสาวอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าอิดโรยและเป็นกังวล ถัดไปบริเวณโซฟารับแขกของห้องพักฟื้นวีไอพี เด็กหญิงพิณเพลงกำลังนั่งกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรด ใบหน้ากลมแป้นเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา เด็กน้อยร้องไห้งอแงมาพักใหญ่เพราะตกใจที่เห็นมารดาถูกพยาบาลเข็นเข้ามาในห้องด้วยสภาพอิดโรยเสียงเปิดประตูห้องพักฟื้นดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ธันวาในชุดสูททำงานยับยู่ยี่ก้าวพรวดพราดเข้ามาภายในห้อง ชายหนุ่มทิ้งการประชุมบอร์ดบริหารที่สำคัญที่สุดของเดือนทันทีที่ได้รับสายแจ้งข่าวจากพอร์ต ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความตื่นตระหนก เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาที่ข้างเตียงผู้ป่วยโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง“แพร... แพรเป็นย

เสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงพิณเพลงที่กำลังวิ่งเล่นกับธันวาอยู่บนสนามหญ้า พอร์ตยืนกอดอกพิงระเบียงมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับแฝงความอ่อนโยนที่นานครั้งจะปรากฏให้เห็นคุณพิมพ์ผกาเดินถือถาดคุกกี้อบใหม่หอมกรุ่นออกมา หญิงสูงวัยหยุดยืนข้างบุตรชายพลางวางถาดลงบนโต๊ะไม้“เห็นภาพนี้แล้วแม่ก็นึกถึงตอนแพรยังเด็ก ๆ นะพอร์ต เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ” เสียงของมารดาทำให้พอร์ตหันไปมองก่อนจะขยับเข้าไปช่วยประคอง“ครับแม่ แต่น่าแปลกที่ไอ้ธันวามันยังทนอยู่ที่นี่ได้ ทั้งที่ผมเคยไล่มันไปไม่รู้กี่ครั้ง”พอร์ตเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย“เขาไม่ได้อยู่เพราะหน้าทนหรอกลูก แต่อยู่เพราะคำว่าสำนึกต่างหาก คนเราทำผิดพลาดกันได้ แต่คนที่คิดจะแก้ตัวให้สำเร็จนั้นมีน้อย พอร์ตมองไม่ออกเลยเหรอว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ธันวาเปลี่ยนไปมากแค่ไหน” คุณพิมพ์ผกาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มพอร์ตถอนหายใจยาวก่อนจะเดินลงจากระเบียงตรงไปหาชายหนุ่มที่กำลังอุ้มลูกสาวขึ้นบ่า“ไอ้ธันวา! เลิกเล่นเป็นลิงได้แล้ว เข้ามานี่ วันนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน”ธันวาชะงัก วางพิณเพลงลงบนพื้นอย่างนุ่มนวลก่อนจะพยักหน้าให้ลูกสาวไปวิ่งเล่นต่อที

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้มลงสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ช้อนร่างของแพรไหมลอยขึ้นสู่อ้อมอกอย่างรวดเร็วโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว“ว้าย ธันวา คุณทำอะไรคะ ปล่อยแพรลงเถอะค่ะ แพรเดินเองได้ แพรหนักนะคะเดี๋ยวคุณก็ปวดหลังหรอก”แพรไหมร้องอุทานด้วยความตกใจ สองแขนเรียวรีบตวัดโอบรอบลำคอแกร่งของสามีโดยอัตโนมัติเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ใบหน้าหวานซับสีเลือดแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมเมื่อสายตาคมกริบของเขาทอดมองมาในระยะประชิด“วันนี้วันเข้าหอของเรานะครับคุณภรรยา ธรรมเนียมโบราณเขาบอกไว้ว่าเจ้าบ่าวต้องอุ้มเจ้าสาวเข้าห้องหอ ชีวิตคู่จะได้ราบรื่นและมีแต่คนอุ้มชู ธันขอทำหน้าที่สามีให้สมบูรณ์ที่สุดตั้งแต่วินาทีนี้เลยนะครับ ส่วนเรื่องน้ำหนัก แพรตัวเบาหวิวแค่นี้เอง ธันอุ้มเดินรอบหมู่บ้านยังได้เลยครับ”ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ชายหนุ่มกระชับร่างบางในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ พาภรรยาคนสวยเดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนชั้นบนซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอสำหรับค่ำคืนนี้“คุณนี่มีข้ออ้างสารพัดเลยนะคะ แพรยอมแพ้คุณแล้วค่ะ อยากอุ้มก็อุ้มเลย แต่ระวังสะดุดบันไดนะคะ แพรไม่อยากไ