Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เสียงเพลงป็อปจังหวะสดใสเปิดคลอเบา ๆ ภายในคาเฟเปิดใหม่ย่านเอกมัย ร้านตกแต่งด้วยโทนสีพาสเทลสว่างตา ผนังกระจกใสบานใหญ่เปิดรับแสงธรรมชาติ อีกด้านเนรมิตเป็นมุมถ่ายรูปประดับดอกไม้ประดิษฐ์ โต๊ะหินอ่อนสีขาวและเก้าอี้หวายบุนวมนุ่ม ถูกออกแบบมาเพื่อดึงดูดกลุ่มวัยรุ่นให้ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้แทบทุกมุมธันวานั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมิลิน มือข้างหนึ่งวางทาบแก้วกาแฟเย็นที่น้ำแข็งเริ่มละลาย นัยน์ตาคมจดจ้องหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ ตรงหน้าที่กำลังง่วนอยู่กับการขยับจานขนมเค้กไปทางซ้ายที ขยับแก้วเครื่องดื่มสีชมพูไปทางขวาที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายรูปซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้เบื่อ“พี่ธันวาคะ ยกแก้วขึ้นมาหน่อยได้ไหมคะ ให้ติดมือนิดเดียวก็พอ จะได้ดูเหมือนมีคนมาคาเฟด้วยกัน” มิลินเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมโตเปล่งประกาย“แบบนี้ได้ไหมครับ”ธันวาให้ความร่วมมือ ยกแก้วกาแฟขึ้นพร้อมฝืนขยับรอยยิ้มบางส่งให้เลนส์กล้อง“ได้ค่ะ แต่ยิ้มอีกนิดได้ไหมคะ หน้าพี่ธันวาดูเหมือนโดนบังคับมาเลย” หญิงสาวรุ่นน้องท้วงติง“พี่แค่ไม่ค่อยถนัดถ่ายรูป” เขาเอ่ยตอบเสียงเรียบ ทว่าก็ยอมยกมุมปากขึ้นอีกนิดเพื่อเอาใ

“มิลิน พี่ขอโทษ” เขาเอ่ยคำขอโทษจากใจจริง“พี่ธันวาใจร้ายมากนะคะ พี่ไม่ได้ใจร้ายแค่กับพี่แพร แต่พี่กำลังใจร้ายกับมิลินด้วย” หญิงสาวสะอื้นไห้“พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ พี่ขอโทษที่ดึงมิลินเข้ามาทั้งที่พี่ยังจัดการความรู้สึกตัวเองไม่ได้” เขายอมรับความผิดอย่างตรงไปตรงมามิลินยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาอย่างลวก ๆ “พี่ใช้มิลินเป็นเครื่องมือหนีความเหงา ทั้งที่ใจพี่ไม่เคยลืมเขาได้เลย พี่ปล่อยให้มิลินหวัง ปล่อยให้ มิลินคิดเอาเองว่าตัวเองคือคนที่พี่เลือก ทั้งที่พี่ไม่เคยมีพื้นที่ให้มิลินเข้าไปยืนตั้งแต่แรก”ธันวารู้สึกชาดิกราวกับถูกถ้อยคำเหล่านั้นตบหน้าฉาดใหญ่ เขาเคยหยิบยื่นความไม่ชัดเจนเพื่อทำร้ายแพรไหม จนสุดท้ายเธอจำต้องเดินจากไป และวันนี้เขากำลังใช้ความเห็นแก่ตัวรูปแบบเดียวกัน ทำร้ายเด็กสาวอีกคนที่ก้าวเข้ามาผลกรรมจากความเห็นแก่ตัวกำลังย้อนกลับมากระแทกหน้าเขาอย่างไม่อาจหลีกหนีรถยนต์ค่อย ๆ เลี้ยวเข้าจอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมของมิลิน พายุฝนยังคงตกกระหน่ำ ธันวาเหยียบเบรกจอดรถสนิทมิลินรีบปลดเข็มขัดนิรภัยออกทันที สองมือสั่นเทาขณะเอื้อมไปจับที่เปิดประตูรถ“มิลิน เดี๋ยวก่อน ให้พี่เดินไปส่ง ฝนตกหน

เขาตั้งคำถามทั้งที่ดวงตาประจักษ์ชัดถึงคำตอบอยู่แล้ว ทว่าหัวใจที่กำลังแตกสลายกลับปรารถนาจะได้ยินคำยืนยันจากปากเธอ“ใช่ค่ะ แพรท้อง” แพรไหมตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบและ หนักแน่น“กี่เดือนแล้วแพร” ธันวาละล่ำละลักถามสวนขึ้นมาแทบจะในทันทีสมองของเขาเริ่มประมวลผลแข่งกับเข็มนาฬิกา เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบกายถูกสูบออกไปจนหมด ลำคอแห้งผาก“เจ็ดเดือนกว่าแล้วค่ะ” แพรไหมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทตัวเลขนั้นเปรียบเสมือนค้อนที่ฟาดลงกลางแสกหน้าธันวาอย่างจัง เมื่อนำเจ็ดเดือนกว่ามาหักลบกับระยะเวลาที่เลิกรากันไป มันชี้ชัดไปยังช่วงเวลาเดียวเท่านั้น... ช่วงเวลาที่เขายังคบหาและใช้ชีวิตคู่กับเธอ ช่วงเวลาที่เขาพร่ำอ้างว่าเหนื่อยหน่ายและพยายามตีตัวออกหากในวินาทีที่เขากำลังแสดงความหมางเมินและลงมือผลักไสแพรไหมกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว“ลูก... ลูกผมใช่ไหมแพร” ธันวาเค้นเสียงถามด้วยสภาพที่แทบ ไม่เหลือความภาคภูมิใจแววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความปวดร้าว อ้อนวอน และหวาดกลัวต่อคำตอบ เขากระอักกระอ่วนและกลัวเหลือเกินที่จะต้องยอมรับความจริงว่า เขาคือพ่อที่ทอดทิ้งอดีตคนรักและลูกในไส้ให้เผชิญชะตากรรมตามลำ

ภาพแพรไหมอุ้มท้องลูกของเขาเดินจากไปพร้อมผู้ชายคนอื่นยังคงฉายซ้ำไปมาในหัว ทุกการกระทำของภาคินคือภาพสะท้อนความล้มเหลวของเขาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งได้อย่างดี ภาคินเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ คอยประคองศีรษะเพื่อป้องกันการกระแทก และอาสาถือของให้ด้วยความเต็มใจสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่ธันวาเคยละเลยและมองข้ามมาตลอดสองขาที่เคยแข็งแรงบัดนี้ไร้เรี่ยวแรงจนแทบพยุงตัวไม่อยู่ ธันวาลากสังขารหนักอึ้งกลับมาสอดตัวเข้าฝั่งคนขับแล้วกระแทกปิดประตูกางกั้นเสียงรบกวนจากโลกภายนอกให้เหลือเพียงความเงียบสงัดชายหนุ่มกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ก้มหน้าซบท่อนแขน ไหล่กว้างสั่นสะท้านตามแรงสะอื้นที่ไม่อาจกักเก็บไว้ได้อีกเสียงร้องไห้ของผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งทระนงดังก้องอยู่ภายในรถ เป็นเสียงสะอื้นที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด สูญเสีย และรู้สึกผิดอย่างไม่อาจหาทางชดใช้ เขาเพิ่งตระหนักว่ารักเธอมากแค่ไหน ก็ในวันที่ถูกตัดสิทธิ์ ไม่เหลือแม้แต่โอกาสจะเอื้อมมือไปสัมผัสเธออีกแล้วธันวาขับรถกลับถึงคอนโดมิเนียมด้วยสภาพจิตใจแหลกสลาย ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ความเงียบเหงาก็พุ่งจู่โจมทันที ห้องนั่งเล่นที่เคยอบอวลด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มของแ

รถยุโรปสีดำคันหรูของภาคินแล่นเข้าสู่เขตจังหวัดฉะเชิงเทราในช่วงบ่ายคล้อย ทัศนียภาพอันคุ้นเคยช่วยปัดเป่าความตึงเครียดจากการเผชิญหน้าอดีตคนรักให้เจือจางลง แพรไหมมองทิวทัศน์ผ่านกระจกด้วยใบหน้าสงบผ่อนคลาย มือบางยังคงทาบบนหน้าท้องนูนเด่น ส่งผ่านความอบอุ่นสู่ชีวิตเล็ก ๆ ที่กำลังเติบโตรถแล่นเข้าสู่พื้นที่กว้างขวางของสถานตรวจสภาพรถเอกชนก่อนจะจอดเทียบลานจอดรถส่วนตัวหน้าบ้านหลังงามซึ่งอยู่ด้านหลังสำนักงาน ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดรอข้างรถฝั่งผู้โดยสารด้วยท่าทีขึงขังพอร์ตพี่ชายแท้ ๆ ของแพรไหม ชายหนุ่มหน้าตาคมคายแฝงความดุดันและเด็ดขาด เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนลวก ๆ เผยให้เห็น รอยสักรูปเข็มทิศบนท่อนแขนแกร่ง พอร์ตเพิ่งกลับจากดูงานต่างประเทศได้เพียงสองวัน และสิ่งแรกที่เขาทำคือการมาสอดส่องดูแลน้องสาวสุดที่รักทันทีที่ปลดล็อกประตู พอร์ตก็ชิงเปิดประตูรถให้น้องสาวด้วยตัวเอง มือหนายื่นไปประคองร่างอวบอิ่มให้ก้าวลงอย่างระมัดระวังแววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนในพริบตาเมื่อมองหน้าน้องสาว“เป็นยังไงบ้างตัวเล็ก วันนี้ไปหาหมอมา หลานดิ้นแรงไหม แข็งแรงดีใช่ไหม” พอร์ตถาม