All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย: Chapter 11 - Chapter 20

“หยุดรถม้าเดี๋ยวนี้เว่ยจิ่งเยว่ ออกมาคุยกับข้าให้รู้เรื่อง!” เสียงตวาดกร้าวและเสียงควบม้าไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด ทำให้คนขับรถม้าของสกุลเว่ยต้องดึงบังเหียนหยุดรถกะทันหัน รถม้าเพิ่งเดินทางออกจากค่ายทหารหลวงได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามสั่นโคลงเบา ๆ ก่อนจอดสนิทลงบนเส้นทางสายเปลี่ยวม่านหน้าต่างรถม้าถูกเลิกขึ้น ก่อนเผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญใจ“ท่านรองแม่ทัพเซี่ย ข้าเพิ่งเดินทางออกมาได้ไม่นาน ท่านมีธุระอันใดอีกถึงต้องควบม้ามาขวางทางข้าเช่นนี้?” ร่างบางเอ่ยถามเสียงเรียบเซี่ยเฉียนจื่อกระโดดลงจากหลังม้า จากนั้นสาวเท้าเข้ามาประชิดหน้าต่างรถม้าด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยโทสะอย่างปิดไม่มิด “เจ้าส่งมือสังหารไปลอบทำร้ายจางหนานใช่หรือไม่!?”คำปรักปรำพุ่งเป้ามาอย่างจังทำให้ร่างบางชะงักไปชั่วครู่ “ลอบทำร้าย? คุณชายจางบาดเจ็บหรือ?”“อย่ามาแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง!” บุรุษร่างสูงตวาดลั่น “ทหารม้าเร็วเพิ่งมารายงานว่าเขาถูกฟันจนบาดเจ็บสาหัสที่ตรอกหลงเหมิน และก่อนเขาจะสลบไป เขาเอ่ยชื่อของเจ้าออกมาชัดเจน เว่ยจิ่งเยว่... เจ้าแค้นที่ข้าปกป้องเขาเมื่อวาน ถึงกับต้องส่งคนไปเอาชีวิตเข

“ล้อมศาลเจ้าเอาไว้! อย่าให้ผู้ใดเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่คนเดียว!” เสียงตวาดกร้าวของบุรุษผู้หนึ่งดังก้องฝ่าเสียงพายุฝน ก่อนตามมาด้วยแสงคบเพลิงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างผุพังของศาลเจ้าร้าง “พี่ใหญ่ นั่นเสียงพี่ใหญ่นี่!” ร่างบางกำลังสั่นสะท้านจากพิษไข้เบิกตากว้าง พยายามหยัดกายลุกขึ้นจากกองฟาง“อย่าเพิ่งขยับ!” เซี่ยเฉียนจื่อกดไหล่บางให้นั่งลงตามเดิม มือใหญ่กระชับดาบเปื้อนเลือดในมือแน่น “ข้าจะออกไปดูเอง หากเป็นคนของสกุลเว่ยจริง ข้าจึงจะเรียกเจ้าออกไป”“แต่...”“เชื่อฟังข้าสักครั้งเถิดจิ่งเยว่!” บุรุษร่างสูงเอ่ยเสียงดุ ก่อนสาวเท้าก้าวออกไปตรงประตูศาลเจ้าร้างทันทีร่างสูงปรากฏตัวท่ามกลางสายฝน คมกระบี่นับสิบเล่มของบ่าวคุ้มภัยสกุลเว่ยก็ชี้ตรงมาที่เขาทันที“คุณชายเซี่ย! เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วน้องรองของข้าเล่า!?” เว่ยจิ่งเหวินขี่ม้านำขบวนมาตวาดถามเสียงกร้าว ด้านหลังของเขามีคนขับรถม้าที่วิ่งไปขอความช่วยเหลือยืนตัวสั่นอยู่“จิ่งเยว่อยู่ข้างใน” เซี่ยเฉียนจื่อลดดาบลง “มีคนลอบยิงธนูอาบยาพิษใส่เรา ข้าจัดการพวกมันไปแล้วสองคน แต่อีกคนหนีรอดไปได้ จิ่งเยว่ปลอดภัยดี แต่ไข้ของเขากลับมาอีกแล

“หากท่านพ่อเห็นสมควร ข้ายินดีถอนหมั้นขอรับ” น้ำเสียงกังวานใสเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น ทำลายความเงียบงันภายในห้องหนังสือของจวนสกุลเว่ยเว่ยเจิ้งหรงกำลังตรวจดูบัญชีคลังสินค้าถึงกับชะงักพู่กันในมือ ประมุขสกุลเว่ยเงยหน้าขึ้นมองบุตรชายคนรองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาประหลาดใจระคนไม่อยากเชื่อ“เจ้าว่าอย่างไรนะ จิ่งเยว่?”“ลูกบอกว่า ลูกยินยอมจะยกเลิกการหมั้นหมายกับรองแม่ทัพเซี่ยเฉียนจื่อขอรับ” ร่างบางทวนประโยคเดิมด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งร่องรอยของความลังเลหรือหยาดน้ำตาดั่งเช่นที่เคยเป็นมาในอดีตเว่ยจิ่งเหวินยืนอยู่ด้านข้างก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของบิดา ใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นพี่ชายฉายแววพึงพอใจ “ท่านพ่อ ข้าเห็นด้วยกับน้องรองขอรับ สกุลเซี่ยรังแกจิ่งเยว่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปล่อยให้คนใต้บังคับบัญชามาดูหมิ่นตระกูลเรา ซ้ำยังปล่อยให้มีข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ ว่าน้องรองเป็นคนส่งมือสังหารไปทำร้ายบัณฑิตแซ่เจียงผู้นั้นอีก หากเรายังดึงดันจะเกี่ยวดองกับพวกเขาต่อไป จิ่งเยว่จะต้องเจ็บช้ำน้ำใจไปจนตายแน่”“เรื่องข่าวลือนั่นข้าให้คนไปสืบแล้ว เป็นการจัดฉากเพื่อใส่ร้ายจิ่งเยว่จริง” เว่ยเจิ้งหรงถอนหายใจยาว พลางวางพู่กั

“ไสหัวไปให้พ้นหน้าจวนสกุลเว่ยเดี๋ยวนี้ หลินซู! ก่อนที่ข้าจะสั่งให้คนพังรถม้าของเจ้าให้แหลกละเอียด” เสียงตวาดกัมปนาทดุดันดังก้องมาจากสุดถนนจูเชวี่ย บุรุษร่างสูงในชุดเกราะอ่อนควบม้าคู่ใจตะบึงฝ่าฝูงชนเข้ามาด้วยความเร็ว ก่อนกระตุกบังเหียนให้ม้าหยุดชะงักตรงหน้าขบวนรถม้าของจวนเจ้ากรมพิธีการพอดี“ทะ... ท่านรองแม่ทัพเซี่ย!” คุณชายหลินซูกำลังยืนยิ้มแย้มมอบหีบของกำนัลอยู่หน้าจวนถึงกับหน้าถอดสี รีบถอยกรูดไปหลบหลังบ่าวรับใช้ของตนเอง“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทาบทามคู่หมั้นของข้า!” เซี่ยเฉียนจื่อกระโดดลงจากหลังม้า ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยโทสะหึงหวง มือใหญ่กำด้ามดาบข้างเอวแน่นราวกับพร้อมจะชักออกมาบั่นคอผู้ที่บังอาจมาแย่งชิงคนของตน“หยุดก้าวร้าวเดี๋ยวนี้คุณชายเซี่ย!” เว่ยจิ่งเหวินก้าวพรวดออกมายืนขวางหน้าบุตรชายเจ้ากรมพิธีการเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาของคุณชายใหญ่สกุลเว่ยถมึงทึงไม่แพ้กัน “คู่หมั้นที่ถูกถอนหมั้นไปแล้วต่างหาก สกุลเว่ยส่งคืนของหมั้นกลับไปจนหมดสิ้นแล้ว จิ่งเยว่มีอิสระที่จะรับไมตรีจากผู้ใดก็ได้ ท่านไม่มีสิทธิ์มาข่มขู่แขกของพวกเรา”“แต่ข้ายังไม่ได้ตกลงถอนหมั้น!” เซี่ยเฉียนจื่อสวนกลับเสียงกร้าว “ตราบใดที

“เป็นไปไม่ได้! จางหนานไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้!” เสียงทุ้มของเซี่ยเฉียนจื่อตวาดลั่น ใบหน้าคมส่ายไปมาอย่างไม่อยากเชื่อ มือใหญ่ฉวยกระดาษสำเนาฎีกาจากมือของเว่ยเจิ้งหรงไปเพ่งมองรอยประทับชาดสีแดงสดนั้นอีกครั้ง “นี่มันตราประทับของเขาจริง แต่เขาเพิ่งถูกลอบทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เพิ่งจะฟื้นคืนสติเมื่อเช้านี้เอง เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปเขียนฎีกาและรวบรวมบัญชีลับพวกนี้ไปถวายศาลอาญา!”“หลักฐานอยู่ทนโท่ประทับหราอยู่ตรงหน้า ท่านยังจะหลับตาข้างเดียวปกป้องเขาอยู่อีกหรือ!?” เว่ยจิ่งเหวินตอกกลับด้วยความเดือดดาล “หรือต้องให้ศาลอาญาส่งคนมาลากคอพวกเราไปบั่นหัวก่อน ท่านถึงจะยอมรับว่าคนในใจของท่านคืออสรพิษร้าย!”“ข้าไม่ได้ปกป้อง! ข้าเพียงแต่พูดตามหลักเหตุผล!” เซี่ยเฉียนจื่อเถียงกลับ ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความสับสน “ตราประทับส่วนตัวอาจถูกขโมยไปประทับก็ได้ มีคนต้องการใส่ร้ายเขาก่อนหน้านี้ แล้วตอนนี้ก็ขโมยตราประทับของเขามาใช้เพื่อโยนความผิดให้ฝ่ายบุ๋น”“คุณชายเซี่ย ท่านช่างมองโลกในแง่ดีเหลือเกิน” น้ำเสียงเยียบเย็นของร่างบางดังแทรกขึ้น ก่อนสองเท้าเล็กของจิ่งเยว่ก้าวเข้ามาประจันหน้ากับบุรุษร่างสูง ดวงตาคู่สวยมีเพีย