All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย: Chapter 21 - Chapter 30

“ท่านแม่ทัพใหญ่ถูกคุมตัวไปขังในคุกหลวงแล้วขอรับ ทหารศาลอาญาอายัดทรัพย์สินส่วนกลางและยึดตราพยัคฆ์บัญชาการทัพไปจนหมดสิ้นแล้ว”เสียงรายงานสั่นเครือของนายทหารคนสนิท ดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงหลักของจวนแม่ทัพใหญ่ ทว่ากลับไม่มีเสียงอื้ออึงหรือความโกลาหลใด ๆ ตอบกลับมาจวนสกุลเซี่ยที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงตะโกนฝึกซ้อมอาวุธและฝีเท้าอันหนักแน่นของชายชาติทหาร บัดนี้กลับเงียบสนิทราวกับป่าช้า ความหวาดกลัวต่อข้อหากบฏและโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร“แล้วพวกเจ้าปล่อยให้พวกมันคุมตัวท่านพ่อไปง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ!?” เซี่ยเฉียนจื่อตวาดกร้าว มือใหญ่กวาดถ้วยชาบนโต๊ะกระเด็นตกลงแตกกระจายเกลื่อนพื้น “ทหารคุ้มกันจวนหายหัวไปที่ใดกันหมด!”“ข้าน้อยพยายามขัดขวางแล้วขอรับท่านรองแม่ทัพ” รองแม่ทัพหวังยืนหน้าซีดเผือดอยู่ข้างโต๊ะบัญชาการรีบคุกเข่าลง “แต่พวกศาลอาญานำราชโองการประทับตราหยกมาด้วย ซ้ำยังขู่ว่าหากผู้ใดขัดขืน จะถือว่าจวนแม่ทัพก่อกบฏทันที ท่านแม่ทัพใหญ่จึงยอมให้พวกมันคุมตัวไป เพื่อไม่ให้ทหารในค่ายต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วยขอรับ”บุรุษร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หนานมู่ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดจนเส้นเลือดขมับปูดโปน “พวกมั

“ข้าทำเพราะความจริงควรเป็นความจริง ไม่ใช่เพราะท่านเป็นคู่หมั้นของข้า” คำประกาศกังวานใสหลุดออกจากริมฝีปากบางอย่างเด็ดขาด ร่างบางสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของมือใหญ่ นัยน์ตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของบุรุษร่างสูง ซึ่งไร้ซึ่งความผูกพันหรือเยื่อใยใด ๆทั้งสิ้น“ท่านอย่าได้หลงตัวเองไปหน่อยเลยคุณชายเซี่ย” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับกรีดลึกลงไปในหัวใจของผู้ฟัง “ที่ข้าเอาชีวิตมาเสี่ยงในคืนนี้ เป็นเพราะชื่อของตระกูลเว่ยและตราประทับของข้าถูกลากเข้าไปอยู่ในบัญชีปลอมนั่น หากข้าไม่ลุกขึ้นมาสู้เพื่อความบริสุทธิ์ของครอบครัวตนเอง ข้าก็คงเป็นเพียงบุตรชายอกตัญญู ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่านและไม่ได้ทำเพื่อความรักงมงายใด ๆ ทั้งสิ้น”เซี่ยเฉียนจื่อชะงักค้าง ร่างสูงยืนนิ่งงันราวกับถูกศรน้ำแข็งนับพันเล่มพุ่งทะลุกลางอก“เจ้า...” เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดออกมาอย่างยากลำบาก “เกลียดข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”“ข้าไม่ได้เกลียดท่าน ข้าเพียงแต่เลิกใส่ใจท่านแล้วต่างหาก” ร่างบางตัดบทอย่างไร้เยื่อใย “เราเสียเวลามามากพอแล้ว จะไปจับตัวเถ้าแก่จินที่ตรอกหลงเหมินหรือไม่ หากท่านมัวแต่ชักช้าข้าจะไปคนเดียว”“ไป! ข้าจะไปกั

“ประมุขสกุลเจียง? เป็นไปไม่ได้!” เสียงทุ้มของเซี่ยเฉียนจื่อตวาดลั่นโถงเรือน มือใหญ่กำกระดาษทดระบุชื่อผู้บงการไว้แน่นจนยับยู่ยี่ ใบหน้าคมซีดเผือดส่ายไปมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ความจริงประจักษ์อยู่ตรงหน้าแล้วคุณชายเซี่ย” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ไร้ซึ่งความเห็นใจต่อความสับสนของบุรุษตรงหน้า “เส้นทางการเงินทั้งหมดจากรหัสสิบสองนักษัตร ถูกโอนถ่ายผ่านร้านแลกเงินสามแห่ง และไหลไปรวมกันที่บัญชีลับของสกุลเจียง ท่านยังจะหาข้ออ้างใดมาปกป้องพวกเขาอีกหรือ?”“ข้าไม่ได้ปกป้อง!” บุรุษร่างสูงสวนกลับเสียงสั่น “แต่สกุลเจียงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นเคร่งครัดเรื่องคุณธรรมมาตลอด ท่านประมุขเจียงหมิงหรงก็มีท่าทีเป็นมิตรกับท่านพ่อของข้า เหตุใดเขาจึงต้องทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้”“เพราะในราชสำนัก ไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวรอย่างไรเล่า” จิ่งเยว่ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ก่อนก้าวเดินมาหยุดอยู่หน้าบุรุษร่างสูง “ท่านลองใช้สติไตร่ตรองดูเถิด การที่ฝ่ายบุ๋นต้องการลดทอนอำนาจของแม่ทัพใหญ่ พวกเขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมหาศาลเพื่อติดสินบนขุนนางในราชสำนักให้ร่วมมือถวายฎีกา แต่ลำพังเงินเดือนขุนนางจะเอาทองห้าหมื่นตำลึงมาจากที่ใด หากไม่ใช่การ

“หลักฐานมัดตัวแน่นหนาถึงเพียงนี้ เจียงหมิงหรง! เจ้ายังมีสิ่งใดจะแก้ตัวอีกหรือไม่!?”เสียงตวาดกัมปนาทของโอรสสวรรค์ดังกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง ม้วนเอกสารและสมุดบัญชีลับถูกโยนลงมากระแทกหน้าประมุขสกุลเจียงกำลังคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้นกระเบื้องหยกเหล่าขุนนางเข้าเฝ้าในยามเช้าต่างก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดกล้าสอดปากแม้แต่คนเดียว“ฝ่าบาท! กระหม่อมถูกใส่ร้ายพ่ะย่ะค่ะ!” เจียงหมิงหรงโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดซิบ “เป็นเซี่ยเฉียนจื่อและเว่ยจิ่งเยว่ที่ร่วมมือกันสร้างหลักฐานเท็จเพื่อเล่นงานขุนนางฝ่ายบุ๋น พวกมันตั้งใจจะก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ!”“หุบปาก!” ฮ่องเต้ตวาดลั่น “ลายมือและตราประทับของเจ้าชัดเจนถึงเพียงนี้ ซ้ำทหารหน่วยตรวจสอบลับที่บุตรชายของเจ้าเป็นผู้นำไป ยังค้นพบทองคำนับหมื่นตำลึงถูกซุกซ่อนอยู่ในจวนของเจ้าเมื่อรุ่งสาง เจ้ายังจะกล้าพลิกลิ้นว่าถูกใส่ร้ายอีกหรือ!? ทหาร! ลากตัวเจียงหมิงหรง หลี่กวาง และผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งหมดไปขังคุกหลวง รอรับโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!”“ฝ่าบาท! ทรงพระเมตตาด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!” เสียงร้องโหยหวนของเจียงหมิงหรงและพรรคพวกดังระงมก่อนค่อย ๆ จางหายออกไปจนลับเสียง จากนั้นท้องพระโ

“ท่านไม่มีสิทธิ์ส่งแม่สื่อมาทาบทามเขาทั้งนั้น!” เสียงทุ้มกังวานตวาดลั่นร้านผ้าสกุลเว่ย ร่างสูงของเซี่ยเฉียนจื่อรีบผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าบุตรชายเจ้ากรมพิธีการเอาไว้ด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยโทสะหึงหวงอย่างไม่ปิดบัง“โอ๊ะ... ข้าน้อยก็นึกว่าท่านรองแม่ทัพจะกลับจวนไปเสียแล้ว” หลินซูแสร้งทำเป็นตกใจ ทว่ารอยยิ้มเย้ยหยันยังคงประดับมุมปาก “เหตุใดข้าน้อยจึงไม่มีสิทธิ์เล่าขอรับ? ราชโองการยกเลิกสัญญาหมั้นหมายประกาศชัดเจนต่อหน้าเบื้องพระพักตร์ บัดนี้คุณชายเว่ยเป็นอิสระ ส่วนท่าน... ก็เป็นเพียงอดีตคู่หมั้นมิใช่หรือ?”“หุบปากของเจ้าเสียหลินซู!” เซี่ยเฉียนจื่อขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน “ก่อนที่ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้ว่าการเข้ามายุ่งกับคนของข้า มีจุดจบเช่นไร!?”“คุณชายเซี่ย!” ร่างบางก้าวออกมายืนเคียงข้างหลินซู พร้อมตวัดสายตาเย็นชามองบุรุษร่างสูง “กรุณารักษามารยาทในร้านของข้าด้วย ท่านกำลังข่มขู่แขกคนสำคัญของข้าอยู่นะ”“แขกคนสำคัญ? หรือว่าที่สามีใหม่ของเจ้ากันแน่!?” เซี่ยเฉียนจื่อเผลอขึ้นเสียงด้วยความหึงหวงจนขาดสติ “เจ้าเพิ่งจะยกเลิกการหมั้นหมายกับข้าเมื่อเช้านี้เองนะจิ่งเยว่