เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย

“ข้าไม่ได้คิดเงินเกินแม้แต่อีแปะเดียวขอรับ”

“ไอ้เด็กสวะ สุราห่วยแตกแค่สองไห ไฉนข้าต้องจ่ายถึงสามตำลึงเงิน เจ้าเห็นข้าเป็นตัวโง่งมหรืออย่างไร!?”  เสียงตวาดกร้าวลั่นไปทั่วโรงเตี๊ยมย่านตลาดตะวันตกของชายฉกรรจ์ร่างใหญ่มีกลิ่นสุราคลุ้งไปทั้งตัว มือหนาทุบโต๊ะจนจานชามสั่นสะเทือน

ลูกค้าโต๊ะอื่นต่างพากันลุกหนีด้วยความหวาดกลัว ทิ้งให้เด็กหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีในชุดผ้าหยาบสีซีดต้องยืนเผชิญหน้ากับลูกค้าอันธพาลเพียงลำพัง

“สุราที่ท่านสั่งคือสุรานารีแดงหมักสิบปี ราคาป้ายก็แขวนไว้ชัดเจนขอรับ” เด็กหนุ่มพยายามข่มความกลัว อธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ถ้าท่านไม่เชื่อ ลองเรียกเถ้าแก่มาตรวจบัญชีได้ขอรับ”

“เรียกเถ้าแก่? เจ้าคิดจะเอาตาเฒ่านั่นมาขู่ข้าหรือ!?” ชายขี้เมาคำราม “ข้าบอกว่าสุรานี่ราคาไม่ถึงหนึ่งตำลึงเงิน มันก็ต้องไม่ถึง! เจ้าเด็กเหลือขอคิดจะปล้นเงินข้ากลางวันแสก ๆ”

“ข้าเป็นเพียงลูกจ้าง มีหน้าที่เก็บเงินตามจริง หากท่านไม่จ่าย ข้าก็ต้องเป็นคนชดใช้”

“นั่นมันเรื่องของเจ้า ไม่ใช่เรื่องของข้า!”

“ถ้าเช่นนั้นข้าคงปล่อยท่านออกจากโรงเตี๊ยมไปไม่ได้ขอรับ” เด็กหนุ่มขยับตัวไปขวางทางออก

“ยังกล้าเถียงข้า!?”

“ข้าเพียงพูดความจริง...”

“ฉึก!” ประโยคนั้นถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นปราดเข้าที่หน้าท้อง ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดแสนสาหัสจนสติแทบพร่าเลือน

“อึก...” ร่างบางทรุดลงกับพื้นไม้กระดาน เลือดสีสดทะลักออกจากบาดแผล บดบังสีซีดจางของชุดผ้าหยาบจนแดงฉาน มือหยาบกร้านจากการทำงานหนักพยายามกุมหน้าท้องของตนเองไว้แน่น

“สะ... สมน้ำหน้า รนหาที่ตายเองนะไอ้เด็กโง่” ชายขี้เมาทิ้งมีดสั้นเปื้อนเลือดลงบนพื้น ก่อนวิ่งเตลิดหนีออกจากโรงเตี๊ยมไปท่ามกลางเสียงหวีดร้องของชาวบ้าน

“เถ้าแก่... ข้า...” เด็กหนุ่มพยายามเค้นเสียงเรียกเจ้าของโรงเตี๊ยมกำลังวิ่งออกมาจากหลังร้าน

ดวงตาของเขากำลังพร่ามัว ลมหายใจติดขัดขึ้นทุกขณะ ความเย็นเยียบเริ่มกัดกินจากปลายเท้าลามขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ

‘ชีวิตนี้ช่างสั้นเสียจริง...’ นั่นคือความคิดสุดท้ายที่ดังก้องอยู่ในหัว ก่อนภาพทุกอย่างตรงหน้าจะดับวูบลงสู่ความมืดมิด

“คุณชายรอง” เสียงแหลมใสของใครบางคนดังก้องอยู่ข้างหู รบกวนความเงียบสงบ

“คุณชายรองฟื้นแล้ว รีบไปตามท่านประมุขกับคุณชายใหญ่เร็วเข้า”

ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปรือเปิดขึ้นช้า ๆ  ความอ่อนนุ่มของฟูกนอนรองรับแผ่นหลังคือสัมผัสแรกที่ได้รับ มันนุ่มลื่นเสียจนคนชินกับการนอนบนกองฟางอย่างเขาประหลาดใจอย่างมาก

“น้ำ ขอน้ำหน่อย...” เสียงที่เปล่งออกไปแหบพร่าและเบาหวิว

“นี่เจ้าค่ะน้ำ ค่อย ๆ จิบนะเจ้าคะคุณชาย” ถ้วยกระเบื้องเคลือบเนื้อดีถูกจ่อเข้าริมฝีปากบาง ก่อนค่อย ๆ ดื่มน้ำอึกใหญ่ลงคอเพื่อขับไล่ความแห้งผาก

ดวงตากลมโตมองผ่านขอบถ้วยน้ำไปยังผู้ประคองตนอยู่ พบเป็นเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในชุดสาวใช้เนื้อผ้าสะอาดสะอ้าน “เจ้าเป็นใคร?”

“คุณชายรองถามอะไรแปลก ๆ เจ้าคะ บ่าวก็คือจูเอ๋อร์ สาวใช้ประจำตัวของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“สาวใช้? คุณชายรอง?” ร่างบางขมวดคิ้ว ก่อนก้มลงมองมือของตนเอง

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นมือที่วางอยู่บนผ้าห่มช่างมือเรียว ขาวสะอาด ไร้รอยด้านหรือร่องรอยการทำงานหนักใด ๆ ทั้งสิ้น ผิดจากมือของเด็กเสิร์ฟในโรงเตี๊ยมที่ต้องยกถังน้ำล้างจานทุกวันราวฟ้ากับเหว

“ที่นี่ที่ไหน?” เขารีบถามเสียงหลง

“นี่ก็ห้องของท่านในจวนสกุลเว่ยอย่างไรเล่าเจ้าคะ คุณชายรอง ท่านตกน้ำจนไข้ขึ้นสูงสลบเหมือดไปถึงสามวันเต็ม ๆ ทำให้บ่าวตกใจแทบแย่” สาวใช้พูดพลางทำท่าจะร้องไห้

“จวนสกุลเว่ย...” ร่างบางพึมพำก่อนผลักผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียง “เอากระจกมาให้ข้าที”

“ช้า ๆ เจ้าค่ะคุณชาย กระจกอยู่นี่เจ้าค่ะ” จูเอ๋อร์รีบประคองกระจกทองเหลืองบานใหญ่มาตรงหน้า ก่อนภาพสะท้อนกลับมาจะทำให้ร่างบางนิ่งอึ้งไปราวกับถูกสาป

ภาพสะท้อนบานนั้นปรากฏใบหน้าจิ้มลิ้มหมดจด ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ริมฝีปากบางสีระเรื่อ และดวงตาคู่สวยแฝงความดื้อรั้นเอาไว้

มันไม่ใช่ใบหน้าของเด็กหนุ่มยากไร้คนเดิม แต่เป็นใบหน้าของคุณชายตระกูลผู้ดีที่ถูกดูแลฟูมฟักมาอย่างดีเยี่ยม

“นี่มันใครกัน?” ปลายนิ้วสั่นระริกยกขึ้นแตะแก้มตัวเองในกระจก

“โธ่ คุณชายรองของบ่าว ท่านเลอะเลือนไปแล้วจริงหรือเจ้าคะ” สาวใช้เริ่มน้ำตาซึม “ท่านก็คือคุณชายรองเว่ยจิ่งเยว่ บุตรชายคนรองของท่านประมุขเว่ยเจิ้งหรง เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงหลินอันอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“เว่ยจิ่งเยว่”

“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านจะมาความจำเสื่อมตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาดนะเจ้าคะ เรื่องอื่นลืมได้แต่เรื่องสำคัญของตระกูลท่านจะลืมไม่ได้นะเจ้าคะ”

ร่างบางละสายตาจากกระจก ก่อนหันมามองหน้าสาวใช้อีกครั้ง “เรื่องสำคัญอะไร?”

“ก็อีกเพียงไม่กี่เดือนท่านจะต้องเข้าพิธีวิวาห์กับรองแม่ทัพเซี่ยเฉียนจื่อแล้วนะเจ้าคะ”

คำตอบนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางสติสัมปชัญญะยังไม่เข้าที่เข้าทางของเขา

“เจ้าบอกว่าข้าจะต้องแต่งงานกับบุรุษผู้นั้นจริงหรือ?”

“โธ่ คุณชายรอง ท่านลืมไปแล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างจวนสกุลเว่ยกับจวนแม่ทัพใหญ่ เป็นเรื่องที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้แล้วนะเจ้าคะ”

ร่างบางทรุดตัวนั่งลงบนขอบเตียงอย่างหมดแรง

“แอ๊ด...” เสียงผลักประตูห้องดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดกำลังสับสนอลหม่าน ดวงตากลมโตตวัดมองไปยังผู้มาใหม่ ก่อนพบชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าของเขาหล่อเหลาแต่กลับมีเค้าโครงของความเคร่งเครียดซ่อนอยู่

“คุณชายใหญ่” จูเอ๋อร์รีบถอยไปยืนสงบเสงี่ยมด้านข้าง

บุรุษผู้นั้นคือเว่ยจิ่งเหวิน พี่ชายคนโตของร่างนี้นั่นเอง

เว่ยจิ่งเหวินเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเตียง สายตาคมกริบกวาดมองน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบตึง

“ฟื้นแล้วหรือจิ่งเยว่ หวังว่าการกระโดดสระบัวเรียกร้องความสนใจครั้งนี้ จะทำให้เจ้าตาสว่างขึ้นมาบ้างนะ”

ร่างบางเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชาย “ท่านหมายความว่าอย่างไร ข้ากระโดดน้ำเรียกร้องความสนใจ?”

เว่ยจิ่งเหวินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “เจ้ายังจะเสแสร้งไปถึงเมื่อใด? ในเมื่อเจ้าเองเป็นคนพูดก่อนกระโดดลงไปว่าถ้าคุณชายเซี่ยไม่ยอมมาเยี่ยม เจ้าก็จะขอยอมตายอยู่ที่ก้นสระ”