All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย: Chapter 41 - Chapter 49

ความมืดมิดในยามวิกาลของจวนแม่ทัพใหญ่ควรจะเงียบสงบและให้ความรู้สึกปลอดภัย ทว่าสำหรับเว่ยจิ่งเยว่ในระยะหลังมานี้ มันกลับกลายเป็นช่วงเวลาน่าหวาดหวั่น“เฮือก!” ร่างบอบบางบนเตียงนอนสะดุ้งสุดตัว ลมหายใจหอบกระชั้นราวกับคนจมน้ำเพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำได้ มือเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกุมบริเวณหน้าอกซ้ายของตนเองโดยสัญชาตญาณ กำลังเต้นระรัวอย่างรุนแรงจนแทบจะทะลุอกออกมา เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายเต็มหน้าผากมนและแผ่นหลังจนชุดนอนผ้าไหมเปียกชุ่ม“จิ่งเยว่เป็นอะไรไป!” เซี่ยเฉียนจื่อนอนอยู่เคียงข้างผุดลุกขึ้นทันที พร้อมกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาศัตรูตามสัญชาตญาณ ทว่าภายในห้องหอมีเพียงความว่างเปล่าและแสงสลัวจากตะเกียงสลัว ๆ จึงใช้แขนแกร่งจึงรีบหันกลับมาดึงร่างของภรรยากำลังสั่นสะท้านเข้ามากอดกอดแนบอก“ท่านพี่... ข้าหายใจไม่ออก...” จิ่งเยว่พึมพำเสียงสั่น พลางซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง พยายามสูดอากาศเข้าปอดลึก ๆ แต่มันกลับติดขัดไปหมด ความรู้สึกเวียนศีรษะและหน้ามืดโจมตีอย่างหนักหน่วงจนโลกทั้งใบหมุนคว้าง“ใจเย็น ๆ หายใจช้า ๆ ตามข้า เข้า... ออก...” เซี่ยเฉียนจื่อลูบแผ่นหลังบางอย่างอ่อนโยน พยายามบังคับจัง

เว่ยจิ่งเยว่ขยับเปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้ขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอบอุ่นจากท่อนแขนแกร่งยังคงตระกองกอดเขาเอาไว้แน่น ใบหน้างามเงยหน้าขึ้นมองบุรุษใช้แผงอกของตนเองเป็นหมอนหนุนให้เขาทั้งคืนนัยน์ตาคมกริบเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงและรอยคล้ำใต้ตา บ่งบอกชัดเจนว่ารองแม่ทัพหนุ่มไม่ได้เข้าสู่ห้วงนิทราเลยแม้แต่เค่อเดียวตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาเอาแต่คอยลูบแผ่นหลังและกระซิบปลอบประโลมทุกครั้งที่จิ่งเยว่เกิดอาการผวาความรู้สึกผิดและรวดร้าวแล่นปราดเข้ามาจุกอยู่กลางลำคอของจิ่งเยว่“ตื่นแล้วหรือคนดี” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยถามอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยปอยผมปรกหน้าผากมนออกให้อย่างทะนุถนอม “เวียนศีรษะหรือไม่? ข้าจะให้สาวใช้ยกน้ำอุ่นกับโจ๊กมาให้”“ท่านพี่” จิ่งเยว่เอื้อมมือไปจับมือสากกำลังเกลี่ยผมตนเองเอาไว้ “ท่านไม่ได้นอนเลยใช่หรือไม่?”“ข้าเป็นทหาร เคยออกศึกอดนอนสามวันสามคืนติดกันก็ยังทำมาแล้ว แค่คืนเดียวไม่ระคายผิวข้าหรอก” เซี่ยเฉียนจื่อยิ้มบาง ๆ พยายามทำให้อีกฝ่ายคลายความกังวล“แต่ข้าไม่ได้อยากให้ท่านต้องมาอดนอนเพราะข้า” ร่างบางยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง ก่อ

หลายวันล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่วันที่เว่ยจิ่งเยว่ตัดสินใจสารภาพความลับให้ผู้เป็นสามีได้รับรู้จิ่งเยว่ยังคงทำหน้าที่ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพและคหบดีผู้ดูแลกิจการสกุลเว่ยได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าเมื่อตกกลางคืน ความเงียบงันกลับกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจที่เปิดทางให้ความคิดมากคืบคลานเข้ามาเกาะกินหัวใจ‘เขาบอกว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้วเขาจะรู้สึกอึดอัดหรือไม่ ที่ต้องนอนร่วมเตียงกับวิญญาณคนแปลกหน้า?’‘ความรักที่เขาบอกว่ามีให้ข้า แท้จริงแล้วมันคือความรักหรือเพียงแค่ความสงสารระคนประหลาดใจกับสิ่งแปลกใหม่กันแน่?’‘หากวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมา แล้วตระหนักได้ว่าคนที่เขากอดอยู่ ไม่ใช่คุณชายตระกูลผู้ดี แต่เป็นเพียงเด็กเสิร์ฟต่ำต้อยจากสลัม เขาจะยังมองข้าด้วยสายตาเช่นเดิมอยู่หรือไม่?’คำถามเหล่านั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของร่างบางราวกับคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเมื่อความกลัวจะสูญเสียเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง สัญชาตญาณการป้องกันตัวของเว่ยจิ่งเยว่จึงสั่งให้เขาสร้างกำแพงขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ใช่กำแพงแห่งความโกรธเกลียดเฉกเช่นในอดีต ทว่ามันคือกำแพงแห่งการตีตัวออกห่างอย่างแนบเนียนร่างบางเริ่มใช้ข้ออ้างเรื่องการจัดเตรียมเสบียงล็อต

หลังจากกลับจากการเดินทางไปชำระล้างบาดแผลในจิตใจในวัดหลวงหานซาน ชีวิตของเว่ยจิ่งเยว่และเซี่ยเฉียนจื่อก็ค่อย ๆ หวนกลับคืนสู่จังหวะเดิมอย่างช้า ๆ ราวกับสายน้ำไหลกลับเข้าสู่ร่องน้ำปกติ ทว่าในความปกตินั้น กลับมีความเปลี่ยนแปลงลึกซึ้งบางอย่างซุกซ่อนอยู่ณ ร้านผ้าสกุลเว่ยย่านตลาดตะวันตก บรรยากาศยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยลูกค้ามาเลือกซื้อหาผ้าไหมสีสันสดใสเพื่อต้อนรับฤดูกาลใหม่เว่ยจิ่งเยว่ในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีสีฟ้าอ่อน นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้แกะสลักตัวใหญ่ นิ้วเรียวขยับลูกคิดไม้พะยุงแดงอย่างคล่องแคล่วเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาคู่สวยยังคงฉายความเด็ดขาดและเฉียบแหลมในการเจรจาการค้าเช่นเคย“ฮูหยินขอรับ ผ้าไหมทอลายมังกรลอตนี้จะให้จัดส่งไปที่จวนเจ้ากรมพิธีการเลยหรือไม่ขอรับ?” หลงจู๊วัยกลางคนเดินเข้ามาถามด้วยท่าทีนอบน้อมจิ่งเยว่ละสายตาจากสมุดบัญชี “ส่งไปเลย แต่ระบุในใบส่งของด้วยว่าให้เก็บเงินสดตอนส่งมอบ ห้ามลงบัญชีค้างจ่ายเด็ดขาด ช่วงนี้พวกขุนนางชอบอ้างว่าเบิกเบี้ยหวัดไม่ทัน ข้าไม่อยากให้เงินทุนร้านเราไปจมอยู่กับคนพวกนี้”“รับทราบขอรับฮูหยิน ท่านช่างรอบคอบยิ่งนัก” หลงจู๊ค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนหมุนตัวเดินออกไ