All Chapters of เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย: Chapter 31 - Chapter 40

วันต่อมา ณ หอสุ่ยเซียนยามอิ๋วหอสุ่ยเซียน ร้านน้ำชาและโรงละครชื่อดังย่านตลาดตะวันออก ในยามพลบค่ำเช่นนี้เต็มไปด้วยขุนนางชั้นผู้ใหญ่และคุณชายตระกูลดังมารวมตัวกันเพื่อชมการแสดงงิ้วคณะใหม่ เสียงบรรเลงเครื่องดนตรีจีนผสมผสานกับเสียงขับร้องก้องกังวานเคล้าคลอไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาชั้นดีบนชั้นสองของหอสุ่ยเซียน ตรงโต๊ะริมข้างหน้าต่างสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของตลาดในยามค่ำคืนได้อย่างชัดเจน ที่ถูกจองไว้โดยบุรุษผู้มั่งคั่งหลินซูในชุดผ้าไหมปักลายเมฆสีทอง นั่งส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับร่างบางนั่งหลังเหยียดตรงอยู่ฝั่งตรงข้าม“คุณชายเว่ย ชานี่รสชาติถูกปากท่านหรือไม่ขอรับ?” หลินซูรินน้ำชาใส่จอกให้จิ่งเยว่ด้วยตนเอง แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความพึงพอใจ“ชาชิงเต่าของสุ่ยเซียนขึ้นชื่อเรื่องความกลมกล่อมอยู่แล้ว ข้าดื่มแล้วรู้สึกชื่นใจยิ่งนัก ขอบคุณคุณชายหลินที่กรุณาพามาเปิดหูเปิดตา” ร่างบางระบายยิ้มบาง ๆ อย่างมีมารยาท“ท่านชอบก็ดีแล้วขอรับ” หลินซูขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือข้างหนึ่งวางลงบนโต๊ะใกล้กับมือเรียว “อันที่จริง ข้าไม่ได้พามาแค่เปิดหูเปิดตาหรอกนะขอรับคุณชายเว่ย ข้าตั้งใจจะพามาเพื่อสู่ขอท่

“คุณชายรอง คุณชายรองขอรับ!” เสียงเรียกของหลงจู๊ดึงสติของเว่ยจิ่งเยว่ให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนละสายตาจากหน้าต่างร้านผ้า หันมามองลูกจ้างยืนถือสมุดบัญชีด้วยสีหน้างุนงง“มีอะไรหรือหลงจู๊?”“ข้าน้อยเรียกท่านหลายครั้งแล้วขอรับ วันนี้ท่านดูเหม่อลอยแปลก ๆ ป่วยไข้ตรงที่ใดหรือไม่ขอรับ?”“ข้า... ข้าไม่ได้เป็นอะไร แค่พักผ่อนน้อยไปหน่อย” ร่างบางปัดมือเบา ๆ “บัญชีนั่นตรวจเสร็จแล้วก็นำไปเก็บเถิด”หลงจู๊ค้อมศีรษะรับคำแล้วเดินจากไป ทิ้งให้จิ่งเยว่นั่งถอนหายใจยาวอยู่หลังโต๊ะทำงานเพียงลำพังตลอดทั้งวัน ภาพของบุรุษร่างใหญ่บุกรุกเข้าห้องนอนของเขาในยามวิกาลยังคงวนเวียนอยู่ในหัว‘ไอ้คนหน้าหนา บาดเจ็บปางตายยังจะมีหน้ามาปีนหน้าต่างอีก’ จิ่งเยว่สบถในใจ พยายามสะบัดความรู้สึกหวั่นไหวทิ้งไปครั้นยามโหย่วเมื่อถึงเวลานัดหมาย ร่างบางผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดไหมสีฟ้าอ่อนปักลายนกกระเรียนอย่างประณีต เตรียมตัวเดินทางไปหอสุ่ยเซียนตามที่รับปากกับหลินซูเอาไว้ ทว่าทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูร้านผ้าก็จำต้องขมวดคิ้วมุ่นรถม้าประจำสกุลเว่ยจอดรออยู่ก็จริง แต่ผู้ยืนถือบังเหียนม้าอยู่กลับไม่ใช่คนขับรถม้าของ

“เซี่ยเฉียนจื่อ! นี่ท่านกำลังเล่นตลกอันใดแต่เช้าตรู่!” เสียงตวาดก้องของคุณชายใหญ่เว่ยจิ่งเหวินดังกังวานไปทั่วบริเวณหน้าจวนสกุลเว่ย ปลุกให้ผู้คนในละแวกถนนจูเชวี่ยพากันชะโงกหน้าออกมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นภาพเบื้องหน้าคือหีบไม้สีแดงสดสลักลายนกยวนยางจำนวนยี่สิบสี่ใบ ซึ่งมากกว่าของหมั้นในอดีตถึงสองเท่า หีบเหล่านั้นถูกวางเรียงรายปิดทางเข้าออกจวนสกุลเว่ยจนมิดชิด ด้านหลังยังมีบ่าวรับใช้จากจวนแม่ทัพยืนถือถาดใส่ผ้าไหมแพรพรรณ เครื่องประดับล้ำค่า และโสมภูเขาอายุร้อยปีอีกนับไม่ถ้วนและผู้ยืนกอดอกยิ้มกริ่มอยู่หน้ากองสมบัติเหล่านั้น ก็คือรองแม่ทัพเซี่ยเฉียนจื่อ ในชุดทหารเต็มยศดูสง่างามและองอาจ ทว่าใบหน้าคมกลับประดับด้วยรอยยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู รอยฟกช้ำมุมปากจากการถูกชกเมื่อวานไม่ได้ทำให้ความหน้าหนาของเขาลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย“ข้าไม่ได้เล่นตลกนะคุณชายใหญ่เว่ย” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างฉะฉานและสุภาพ “ข้าเพียงแต่มาทำตามธรรมเนียม วันนี้ฤกษ์งามยามดี ข้าจึงนำของกำนัลมาเพื่อขออนุญาตตามจีบน้องชายของท่านอย่างเป็นทางการ”“ตามจีบมารดาท่านสิ!” เว่ยจิ่งเหวินแทบจะชักกระบี่ออกมากระซวกคนหน้าด้าน “เมื่อวานเพิ่งจะ

รถม้าคันเรียบหรูไร้ตราสัญลักษณ์จวนแม่ทัพแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูจวนสกุลเว่ยในยามซื่อ ก่อนบุรุษร่างสูงใหญ่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มก้าวลงมาจากรถม้าใบหน้าคมคายเคยประดับด้วยความหยิ่งยโส บัดนี้กลับดูสงบเสงี่ยมและเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น มือใหญ่ถือกล่องไม้จันทน์หอมภายในบรรจุของล้ำค่าเอาไว้สองกล่อง“รบกวนพวกเจ้าไปเรียนท่านประมุขเว่ย ว่าเซี่ยเฉียนจื่อขอเข้าพบ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างนอบน้อมจนบ่าวคุ้มภัยต้องลอบมองหน้ากัน ก่อนหนึ่งในนั้นจะรีบวิ่งเข้าไปรายงานด้านในรอเพียงไม่นานร่างบุรุษผู้หนึ่งก็กลับออกมาอีกครั้ง ทว่าผู้กลับออกมากลับไม่ใช่บ่าวรับใช้คนเดิม แต่เป็นคุณชายใหญ่เว่ยจิ่งเหวิน ใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นพี่ชายบูดบึ้ง คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม“ท่านมาทำไมอีกคุณชายเซี่ย? เมื่อวานน้องรองเพิ่งจะอนุญาตให้ท่านเข้าไปช่วยงานในร้าน วันนี้ท่านกลับบุกมาจวนอีกแล้ว” เว่ยจิ่งเหวินกอดอกขวางประตู “หากคิดจะมาวอแวจิ่งเยว่ล่ะก็ กลับไปเสียเถิด วันนี้น้องรองมีนัดตรวจบัญชีโรงย้อมทางใต้ ไม่อยู่ให้ท่านตามตื๊อหรอก”“ข้าทราบดีว่าวันนี้จิ่งเยว่ไม่อยู่” เซี่ยเฉียนจื่อระบายยิ้มบาง ๆ ประสานมือคารวะเว่ยจิ่งเหวินอ

“แอ๊ด...” เสียงบานประตูสลักลายมงคลถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดมงคลสีแดงสดก้าวเดินโซเซเข้ามาภายในห้องหอ พร้อมกลิ่นสุราหมักชั้นเลิศลอยคลุ้งมาเตะจมูกบุรุษร่างบางนั่งรออยู่บนเตียงไม้แกะสลักทันที“รอดชีวิตกลับมาได้หรือท่านรองแม่ทัพ ข้านึกว่าพี่ใหญ่จะจับท่านกรอกสุราจนหลับคาโต๊ะจัดเลี้ยงไปแล้วเสียอีก”น้ำเสียงกังวานใสเอ่ยทักขึ้น เว่ยจิ่งเยว่ในชุดเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองเลิกผ้าคลุมหน้าออกด้วยตนเองอย่างไม่ใส่ใจธรรมเนียม นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองบุรุษหน้าหนาที่บัดนี้ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์สุรา“เกือบไปแล้วจริง ๆ จิ่งเยว่” เซี่ยเฉียนจื่อหัวเราะในลำคอ พยายามเดินให้ตรงทางเข้ามาหาคนบนเตียง “แต่ข้าตั้งปณิธานไว้แล้วว่า คืนวสันต์มีค่าดั่งทองคำ ข้าจะยอมเมามายจนพลาดการเข้าหอกับเจ้าได้อย่างไร พี่ใหญ่ของเจ้าพยายามมอมข้า ข้าก็เลยแอบเทสุราทิ้งลงกระถางต้นไม้เสียเลย”“ท่านนี่มันปลิ้นปล้อนไม่เปลี่ยนจริง ๆ หากพี่ใหญ่รู้เข้า พรุ่งนี้เช้าท่านโดนกระบี่ไล่ฟันรอบจวนแน่” ร่างบางส่ายหน้า ทว่าริมฝีปากกลับระบายยิ้มขบขัน“ต่อให้โดนฟัน ข้าก็ไม่กลัวหรอก เพราะตอนนี้ข้าได้เลื่อนขั้นเป็นสามีอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว” บุรุษร่