Todos los capítulos de เกิดใหม่เป็นคุณชายรองสกุลเว่ย: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ท่านว่าข้าทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคุณชายเซี่ยหรือ?”เว่ยจิ่งเหวินขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินคำถามนั้น ร่างสูงพลันก้าวประชิดขอบเตียงพลางถอนหายใจยาว “น้องรอง เจ้าไม่ต้องมาตีหน้าซื่อกับข้า ตอนที่เจ้าสั่งให้บ่าวรับใช้ไปส่งจดหมายที่ค่ายทหาร แล้วเขาปฏิเสธมาพบ เจ้าก็วิ่งร้องไห้ไปที่สระบัว บ่าวไพร่เห็นกันทั้งจวนว่าเจ้าจงใจกระโดดลงไป”“ข้า...” ร่างบางอ้าปากค้าง นึกอยากจะเถียงว่าตนเองไม่ได้ทำ ทว่าจู่ ๆ ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วขึ้นมาในหัวราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง“โอ๊ย!” มือเรียวยกขึ้นกุมขมับทั้งสองข้างแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจนเว่ยจิ่งเหวินกำลังโกรธจัดต้องชะงัก“จิ่งเยว่เจ้าเป็นอะไรไป!” เสียงเข้มเปลี่ยนเป็นร้อนรน จากนั้นรีบหันไปตวาดสั่งสาวใช้ทันควัน “จูเอ๋อร์! รีบไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้!”“มะ... ไม่ต้องพี่ใหญ่ ข้าไม่ได้เป็นอะไร” ปลายนิ้วสั่นเทายกขึ้นห้าม ร่างบางหลับตาแน่นพยายามรับมือกับบางสิ่ง ที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างบ้าคลั่งมันคือความทรงจำของเว่ยจิ่งเยว่คนเดิม...ภาพเหตุการณ์มากมายไหลวนเข้ามาเป็นฉาก ๆ เขาเห็นตัวเองในอดีตกำลังนั่งปักถุงหอมด้วยรอยยิ้มกว้าง ยืนรอใค

“ราชโองการสั่งลดงบประมาณเสบียงกองทัพหลวงงั้นหรือ!?”เว่ยเจิ้งหรง ประมุขสกุลเว่ยทุบโต๊ะไม้หนานมู่เสียงดังลั่นห้องหนังสือ ใบหน้าวัยกลางคนมีรอยย่นตามวัยประดับไปด้วยความเคร่งเครียด “เรื่องใหญ่ปานนี้ เหตุใดข้าเพิ่งรู้ข่าว!?”“ท่านพ่อโปรดใจเย็นก่อนขอรับ” เว่ยจิ่งเหวินรีบรินน้ำชาส่งให้บิดา “ราชโองการเพิ่งส่งถึงจวนแม่ทัพเมื่อเย็นวานนี้เอง สายข่าวของเราในกรมพระคลังแจ้งว่าฝ่ายบุ๋นถวายฎีกากล่าวโทษว่ากองทัพเบิกจ่ายงบประมาณเสบียงเพิ่มขึ้นถึงสามส่วน แต่ปริมาณข้าวสารและผ้าห่มที่ส่งถึงค่ายทหารกลับเท่าเดิม ฝ่าบาทจึงมีรับสั่งให้ตรวจสอบบัญชีและตัดงบประมาณลงทันทีขอรับ”เว่ยเจิ้งหรงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “เช่นนั้นจวนแม่ทัพก็กำลังไฟลุกหัวสินะ ขาดงบประมาณหลวงกองทัพของเซี่ยจิ้งเหวินก็เหมือนเสือหิวโซ แล้วเมื่อวานบุตรชายตัวดีของเขายังกล้าบุกมาอาละวาดขอถอนหมั้นจิ่งเยว่ถึงในจวนเราอีก ช่างไม่รู้จักประเมินสถานการณ์เอาเสียเลย”“คุณชายเซี่ยคงยังไม่ทราบเรื่องราชโองการตอนมาหาเรื่องน้องรองขอรับ” เว่ยจิ่งเหวินถอนหายใจ “แต่สิ่งที่น่าแปลกใจกว่าคือท่าทีของจิ่งเยว่... ท่านพ่อ น้องรองไม่ร้องไห้ฟูมฟายแม้แต่หยดเดียว ซ้ำยังเป็นฝ

“ทหาร! หากพวกหลงจู๊ยังไม่ยอมเปิดคลังสินค้าก็จงพังประตูเข้าไปเสีย ทหารที่ค่ายหลวงกำลังขาดแคลนผ้าห่มกันหนาว จะมามัวรอพวกพ่อค้าหน้าเลือดเล่นแง่ได้อย่างไร?”“ใครกล้าแตะต้องบานประตูคลังสินค้าของสกุลเว่ย ข้าจะส่งตัวมันผู้นั้นไปศาลอาญาฐานปล้นทรัพย์ชาวบ้านกลางวันแสก ๆ!” น้ำเสียงกังวานใสทว่าเด็ดขาดดังแทรกขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียดบริเวณหลังร้านผ้าแพรพรรณสกุลเว่ย จนทหารในชุดเกราะกำลังเริ่มงัดแงะกุญแจประตูคลังสินค้าต่างชะงักมือ แล้วหันไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียวร่างบางก้าวเดินฝ่าวงล้อมของทหารเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย แววตาคู่สวยดูเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกหนาวเหน็บ เด็กรับใช้ยืนตัวสั่นอยู่ก่อนหน้านี้รีบวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังคุณชายรองทันทีที่เห็นผู้เป็นนายมาบุรุษร่างสูงยืนสั่งการอยู่บนหลังม้ากระโดดลงมายืนบนพื้นดิน ใบหน้าคมถมึงทึงเมื่อเห็นว่าผู้กล้ามาขวางทางตนคือใคร“เว่ยจิ่งเยว่ เป็นเจ้าอีกแล้วหรือ!?” เซี่ยเฉียนจื่อตวาดเสียงกร้าว “เจ้าจงใจมาขัดขวางข้าใช่หรือไม่?”“ที่นี่คือร้านผ้าของตระกูลข้า หากข้าไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ใด?” ร่างบางตอบกลับเสียงเรียบ พลางกวาดสายตามองทหารนับสิบนายพกอาวุธคร

“ข้าบอกให้ปล่อยมืออย่างไรเล่าคุณชายเซี่ย” เสียงกดต่ำ สายตาหลุบมองมือใหญ่ยังคงกำข้อมือของตนไว้แน่น มีเพียงความรำคาญใจแสดงออกมาชัดเจน“ข้า... ข้าขออภัยแทนรองแม่ทัพซุน” เซี่ยเฉียนจื่อยอมคลายมือออกอย่างช้า ๆ แต่ยังคงยืนขวางทางประตูโถงรับรองเอาไว้ “เป็นเขาที่ปากพล่อยล่วงเกินเจ้าและสกุลเว่ย ข้าจะสั่งลงโทษเขาตามกฎของกองทัพ แต่เจ้าอย่าเพิ่งนำสัญญากลับไปเลย”“ท่านไม่ต้องมาขออภัยแทนผู้ใด” ร่างบางถอยหลังเว้นระยะห่าง “คนทำผิดย่อมต้องรับผิดชอบคำพูดของตนเอง ส่วนเรื่องสัญญา ข้าจะทิ้งไว้ให้ท่านแม่ทัพใหญ่ลงนาม”“ขอบใจเจ้ามาก จิ่งเยว่” น้ำเสียงของบุรุษร่างสูงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“แต่ท่านอย่าเพิ่งดีใจไป” ร่างบางยกมือขึ้นห้าม “เสบียงและผ้าห่มจำนวนมากถูกเก็บไว้ที่คลังสินค้านอกเมือง หากท่านต้องการให้ของไปถึงหน้าค่ายหลวงภายในพรุ่งนี้เช้า ท่านต้องขี่ม้าตามรถม้าของข้าไปที่คลังสินค้านอกเมืองเดี๋ยวนี้ เพื่อตรวจรับของและจัดเตรียมขบวนเกวียนขนส่งร่วมกับคนของข้า”เซี่ยเฉียนจื่อพยักหน้ารับทันที “ได้ ข้าจะไปกับเจ้า”ยามเซิน ณ เส้นทางมุ่งหน้าสู่คลังสินค้านอกเมืองร่างบางนั่งตรวจสมุดบัญชีอยู่ภายในรถม้าของสกุลเว่ย ในขณ

“โอหัง! เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาเปล่งวาจาสามหาวในกระโจมบัญชาการของกองทัพหลวง!” รองแม่ทัพหวังตวาดลั่น ใบหน้าหยาบกร้านของชายชาติทหารแดงก่ำด้วยความโกรธจัด พร้อมชี้นิ้วไปที่หน้าผู้มาใหม่ด้วยมือสั่นเทา ทว่าผู้ถูกชี้หน้ากลับยังคงยืนนิ่งไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใด ๆ“ข้าคือเว่ยจิ่งเยว่ ตัวแทนของตระกูลเว่ยที่พวกท่านกำลังก่นด่าว่าหน้าเลือดอยู่เมื่อครู่อย่างไรเล่า” ร่างบางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาคู่สวยจ้องมองบุรุษในชุดเกราะทั้งสองนายสลับกันไปมา “หากคำพูดความจริงของข้ามันบาดหูพวกท่านนัก ข้าก็ต้องขออภัย แต่ข้าคงปล่อยให้พวกท่านยืนด่าตระกูลของข้าลับหลังโดยไม่โต้แย้งไม่ได้”“ความจริงอย่างนั้นหรือ?” รองแม่ทัพหวังแค่นเสียงหัวเราะเยาะ “เจ้ากล้าพูดได้อย่างไรว่าตระกูลของเจ้าไม่ได้ฉวยโอกาส กองทัพกำลังลำบาก ขาดแคลนงบประมาณ แต่พวกเจ้ากลับเรียกร้องให้ท่านแม่ทัพใหญ่ประทับตรารับรองหนี้สินส่วนตัว ซ้ำยังบวกราคาผ้าฝ้ายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน นี่มันพฤติกรรมของปลิงดูดเลือดชัด ๆ!”“รองแม่ทัพหวังพอได้แล้ว” เซี่ยเฉียนจื่อเอ่ยปรามเสียงเบา ทว่าสายตาของเขากลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มของคนตรงหน้าอย่างไม่อาจละ