Semua Bab CEO’s Secret : เมียลับของธันวา: Bab 21 - Bab 30

>> วันต่อมาแสงแดดยามเช้าของวันใหม่ทอดตัวผ่านกระจกบานโตของห้องเพนท์เฮาส์หรู ทว่ามันกลับไม่ได้รับเอาความอบอุ่นใดๆ เข้ามาเลยแม้แต่น้อย ลมหนาวจากเครื่องปรับอากาศยังคงพัดเอื่อยๆ ตลบอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกมินตรานั่งอยู่บนขอบเตียงกว้าง ร่างกายบอบบางของเธอแต่งกายด้วยชุดเสื้อเชิ้ตสีอ่อนและกระโปรงทรงเอสุภาพเรียบร้อยสำหรับเตรียมตัวไปทำงาน แม้พิษไข้จากเมื่อคืนจะเริ่มบรรเทาลงไปบ้างแล้ว แต่ร่องรอยความอ่อนล้าและความรวดร้าวระบมไปทั้งกายยังคงเด่นชัด ใบหน้าหวานซีดเผือด ไร้สีเลือด ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการผ่านการร่ำไห้มาอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน "แกร๊ก..."เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ร่างสูงสง่าของ ธันวา ก้าวออกมาในชุดสูทสามชิ้นสีเทาเข้มเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว เรือนผมถูกเซ็ตจัดทรงอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มดูสมบูรณ์แบบ ทรงอำนาจ และไร้รอยขีดข่วนใดๆ ราวกับว่าเรื่องราวอันป่าเถื่อนและคลั่งไคล้เมื่อคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริงธันวาเดินตรงมาหยุดอยู่หน้ากระจกแต่งตัว เขายื่นมือหนาไปจัดเนกไทให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสงบ สายตาเรียบเฉยผ่านกรอบแว่นปาดมองเด็กสาวที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู่บนขอบเตียง ไร้ซ

>> หนึ่งสัปดาห์ต่อมาบรรยากาศภายในตึกสูงตระหง่านของ เคพี โฮลดิ้ง ยังคงหมุนเวียนไปด้วยความเร่งรีบและเคร่งเครียดตามสไตล์องค์กรชั้นนำระดับประเทศ แต่สำหรับ มินตรา แล้ว ทุกเข็มนาฬิกาที่เดินผ่านไปในแต่ละวันกลับเปรียบเสมือนการเดินอยู่บนเศษแก้วที่ทิ่มแทงหัวใจทีละนิดอย่างทรมานหลังจากเช้าวันนั้น... วันที่ประธานบริหารหนุ่มประกาศตัดสัมพันธ์อย่างเลือดเย็นและประตราหน้าว่าความรักของเธอเป็นสิ่ง ไร้ค่า ราคาถูก มินตราก็ปฏิบัติตามกฎเหล็กของเขาอย่างเคร่งครัด ไม่เอ่ยถึงถึงราวความสัมพันธ์ ไม่เอ่ยถามเรื่องความรู้สึก รู็แจ้งเห็นชัดทุกอย่าง และเธอเองก็พร้อมจะตัดใจ พร้อมจะก้าวเดินด้วยขาของตัวเอง หลังหมดสัญญาจ้างรายปีในฐานะ “เด็กฝึกงาน” แผนกการเงินและบัญชี มินตราทำตัวให้ลีบเล็กลงยิ่งกว่าเดิม เธอสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อย ติดเข็มสถาบันอย่างถูกต้อง ก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสาร คีย์ข้อมูล ตัวเลขงบประมาณ และรับใช้รุ่นพี่ในแผนกตามสั่งอย่างแข็งขัน ไม่เคยเสนอหน้าไปให้ ธันวา เตชะอนันต์ เห็นใกล้ๆ อีกเลย ทุกครั้งที่ต้องเข้าประชุมใหญ่หรือส่งเอกสารขึ้นชั้นบริหาร มินตราจะไหว้วานขอร้องเพื่อนเด็กฝึกงานคนอื่นให้ไปแทน โดยอ้างว่าตนเอง

>> 15 นาทีต่อมาแดดยามเที่ยงวันของกรุงเทพมหานครแผดเผาลงมาอย่างไม่ปรานี...อุณหภูมิภายนอกตึกสูงพุ่งสูงกว่า 38 องศาเซลเซียส อากาศร้อนอบอ้าวและเต็มไปด้วยควันพิษจากท่อไอเสียรถยนต์ แต่ร่างบอบบางของมินตรากลับต้องวิ่งกระหืดกระหอบออกจากตึก เคพี โฮลดิ้ง ไปยังริมถนนใหญ่เพื่อโบกรถแท็กซี่ ทว่า ในช่วงเวลาเที่ยงวัน การจราจรบนถนนสายหลักกลับติดขัดเป็นอัมพาต รถแท็กซี่คันแล้วคันเล่าปฏิเสธที่จะไปซอย 8 เพราะเป็นช่วงการจราจรติดขัดรุนแรง"น้อง! ไปซอย 8 เที่ยงๆ แบบนี้พี่ไม่ไปหรอก ติดตายห่าพอดี!" แท็กซี่คันที่สามโบกมือไล่อย่างไม่ไยดีก่อนจะขับออกไป"พี่คะ... ได้โปรดเถอะค่ะ หนูรีบจริงๆ ..." มินตราพยายามขอร้อง แต่รถก็ขับลับสายตาไปแล้วเวลากำลังนับถอยหลังอย่างน่ากลัว... เหลือเวลาอีกเพียง 45 นาทีเท่านั้น ด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกไล่ออกและทำลายอนาคตของตัวเอง มินตราจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด... เธอรีบวิ่ง…สองขาเรียวเล็กในชุดนักศึกษาและรองเท้าคัทชูหนังสีดำส้นต่ำ ออกวิ่งสับเท้าไปตามฟุตบาทที่ร้อนระอุ พิษไข้ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในกายตีกระหน่ำขึ้นมาจนสมองหมุนเคว้ง เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผมและเปียกชุ่มแผ่นหลัง เ

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของประธานบริหารหนุ่ม คือร่างบอบบางของ มินตรา ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นพรม ร่างกายสั่นสะท้าน ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาและกระโปรงเปรอะเปื้อนคราบกาแฟสีเข้ม มือเล็กสั่นระริกขณะเช็ดคราบกาแฟบนพื้น หยาดน้ำตาไหลหยดลงบนพื้นพรมไม่ขาดสาย... สภาพอ่อนแอ แหลกสลาย และถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด และข้างๆ ร่างของเด็กสาว คือ แพรวา ว่าที่คู่หมั้นของเขา ที่กำลังยิ้มเย้ยหยัน และ เจ๊อ้อ ที่ยืนถือกระดาษทิชชูประจบประแจงอยู่ดวงตาคู่คมของธันวา... วูบไหวและเข้มขึ้นอย่างรุนแรง ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกล้ำ เร่าร้อน ที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหนึ่งสัปดาห์... พุ่งปะทะขึ้นมาจากขั้วหัวใจอย่างไม่อาจควบคุมได้ ภาพเด็กสาวที่เขาเคยเคี่ยวกรำและครอบครองอยู่ใต้ร่างยามค่ำคืน... บัดนี้กลับกำลังถูกผู้อื่นรังแกและกดขี่ให้คุกเข่าอยู่บนพื้นธันวาขบฟันแน่นจนสันสรรค์ปูดขึ้นข้างแก้ม นัยน์ตาฉายรังสีฆาตกรรมออกมาวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยเย็นชาดั่งน้ำแข็งเพื่อซ่อนความรู้สึก"พี่ธันคะ!"แพรวาเปลี่ยนท่าทางทันที เธอระบายยิ้มหวานหยด ถลันกายเข้าไปควงแขนแกร่งของธันวาอย่างออดอ้อน "พี่ธันมา

“ปัง!”ธันวาทุบโต๊ะทำงานเสียงดังสนิท ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทรงอำนาจและน่ากลัว ก้าวขาออกจากหลังโต๊ะทำงาน เดินตรงเข้ามาหาร่างบอบบางของมินตราอย่างรวดเร็วและคุกคาม มินตราผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่มือหนาของธันวากลับยื่นออกไปคว้าหมับเข้าที่เรียวแขนเล็ก บีบแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ เขาดึงร่างบางของเธอเข้ามาประชิดอกแกร่งจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกัน“คุณธัน! ปล่อยค่ะ!” มินตราร้องอุทาน แต่ทว่าน้ำเสียงกลับไม่มีความหวาดกลัวหรือร้องไห้ฟูมฟายเหมือนแต่ก่อน มีเพียงความขัดใจและเย็นชาตอบสนองเขา“มองหน้าฉัน!” ธันวาตวาดเสียงพร่า ใช้มืออีกข้างจับคางมนของเธอไว้แน่น บังคับให้สบตากับดวงตาคู่โตหลังกรอบแว่นที่บัดนี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความกระวนกระวาย “อย่ามาใช้สายตาว่างเปล่าแบบนี้มองฉัน! อย่ามาทำท่าทางเหมือนเธอไม่รู้สึกอะไรแล้วทั้งนั้น!”“ทำไมคะ?” มินตราสบตาเขานิ่งๆ ไร้ความเกรงกลัว “คุณธันวาอยากให้ดิฉันรู้สึกอะไรคะ? อยากให้ดิฉันร้องไห้ฟูมฟาย กอดขาอ้อนวอน ขอร้องไม่ให้คุณธันวาไปหมั้นกับคุณแพรวาอย่างนั้นเหรอคะ?”“มินตรา!”“หรืออยากให้ดิฉันบอกรักคุณธันวาอีก?” มินตรายิ้มขื่นๆ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเอ่อคลอเบ้า