جميع فصول : الفصل -الفصل 60

>> หลายวันต่อมางานจัดพิธีศพของคุณมัลลิกาผ่านพ้นไปอย่างเงียบเหงาและไร้ร่องรอยแห่งความคึกคัก...ตลอดระยะเวลาสามวันที่จัดงานศพ ณ วัดเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดจันทบุรี มินตราจมอยู่ในความเศร้าโศกเสียใจอย่างที่สุด ใบหน้านวลที่เคยมีเลือดฝาดกลับซีดผากและตอบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักจนไม่มีน้ำตาเหลือจะไหลอีกต่อไป ทั้งชีวิตของเธอ... มีเพียงแค่เธอกับแม่สองคนเท่านั้น แม่คือแรงใจ เป็นเป้าหมาย และเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยอมแลกศักดิ์ศรี ยอมรับข้อเสนออันเหยียดหยาม ยอมตกเป็น ‘ผู้หญิงในเงามืด’ ของธันวาเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาพยาบาลมหาศาลแต่ในวันนี้... แม่จากเธอไปแล้ว โลกทั้งใบของมินตรากลายเป็นความว่างเปล่า ไร้ทิศทาง และไร้เป้าหมายโดยสิ้นเชิง ในเมื่อไม่มีแม่อีกแล้ว เธอจะต้องการเงินมากมายเหล่านั้นไปเพื่ออะไร? จะยอมโดนเหยียดหยาม ทรมานทั้งกายและใจอยู่ในกรงทองอันเย็นชาไปเพื่อใครอีก?สองวันหลังจากเสร็จสิ้นพิธีเผาศพ... มินตราเดินทางกลับมายังกรุงเทพมหานคร เธอจัดเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่มีมาตั้งแต่แรกใส่กระเป๋าเดินทางใบเก่าเพียงใบเดียว จากนั้นจึงเดินทางไปยังเพ้นเฮาท์หรูชั้นส

เมื่อธันวาเดินออกจากห้องพักฟื้นไปคุยกับเลขาหิรัญด้านนอก... มินตราชะงักกึก ลืมตาขึ้นทันที! เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียง ดึงสายน้ำเกลือออกจากหลังมืออย่างระมัดระวัง แม้จะเวียนหัวจนโลกหมุน แต่เธอก็กัดฟันอดทน คว้ากระเป๋าสะพาย แล้วอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น... แอบเดินหนีออกจากห้องพักฟื้นและแอบออกจากโรงพยาบาลไปในเงามืดทันที!หลังจากมินตราหนีไปได้ไม่นาน...นายแพทย์เจ้าของไข้ได้เดินถือแฟ้มผลตรวจร่างกายเข้ามาในห้องพักฟื้น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและเตียงผู้ป่วยที่จัดไว้เรียบร้อยแล้ว ธันวาซึ่งเดินตามเข้ามาเห็นว่ามินตราหายไป ก็ขมวดคิ้วแน่นด้วยความหงุดหงิดและความกระวนกระวายใจ"คุณหมอ! คนไข้หายไปไหน?!" ธันวาถามเสียงเครียด"พยาบาลอาจจะพาไปตรวจก็ได้ครับ เดี๋ยวหมอสอบถามให้?" คุณหมอกำลังจะเปิดแฟ้มเอกสารในมือ "พอดีหมอจะเข้ามาแจ้งผลตรวจร่างกายอย่างละเอียดของคุณมินตราน่ะครับ..."ธันวาถอนหายใจยาว ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งและเย็นชาตามเดิม เขายกมือขึ้นติดกระดุมเสื้อสูทพลางเอ่ยตอบหมอด้วยน้ำเสียงตัดรอน"ไม่ต้องแจ้งหรอกครับหมอ" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ "เพราะผมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเป็นการส่

“มินตราไม่มีทางทำแบบนั้นแน่”“แต่เขาท้องนะเว้ย เขาท้อง! มึงบอกเองว่ามึงป้องกันดีตลอด”“ท้อง..มะ..มินท้องจริงๆ เหรอวะ”ธันวาเพ้อพึมพำออกมาเพียงคำเดียวในลำคอ เสียงของเขาสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ภาพในวันนั้น... ภาพที่โรงพยาบาลพรั่งพรูเข้ามาในหัวของเขาดุจคลื่นยักษ์ภาพที่มินตรานอนสลบไสลอยู่บนเตียงผู้ป่วย…ภาพที่คุณหมอถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามา แล้วบอกว่า “หมอจะเข้ามาแจ้งผลตรวจร่างกายอย่างละเอียดของคุณมินตราน่ะครับ... เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก” และภาพที่ตัวเขาเอง... ปากดีและยโสพรั่งเอ่ยปากปฏิเสธคุณหมอไปอย่างไม่ใส่ใจว่า “เขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเป็นการส่วนตัว... เป็นแค่เจ้านายของเธอเท่านั้น ไม่มีความจำเป็นต้องรับรู้อะไรเกี่ยวกับเธออีก!”หมอไม่ได้พูดต่อ... เพราะเขาเป็นคนตัดบทหมอเอง คำพูดที่คุณหมอพยายามจะบอกเขาในวันนั้น... ไม่ใช่เรื่องที่เธอสลบเพราะตกใจธรรมดา... แต่มันคือเรื่องที่ เธอกำลังตั้งครรภ์ และประโยคคุยโทรศัพท์กับแพรวาที่หน้าต่างในวันนั้น...“ผมไม่ชอบเด็ก... ผมจะไม่เลี้ยงลูกให้คนอื่น... เด็กที่เกิดจากความผิดพลาด สั่งให้แพรวาไปเอาเด็กออก”มินตราได้ยินประโยคน

>> วันที่หก... ธันวาไม่สามารถสวมหน้ากากประธานบริหารผู้สุขุมได้อีกต่อไป เขาไม่ได้เข้าประชุมบอร์ดบริหารในตอนเช้า ไม่สนใจสายโทรศัพท์เรื่องงานจากผู้ถือหุ้น และสั่งยกเลิกนัดหมายทั้งหมดตลอดทั้งสัปดาห์!📞"หิรัญ!" ธันวาตวาดใส่สายโทรศัพท์เลขาฯ เสียงดังลั่นห้องทำงาน 📞"กูสั่งให้มึงไปสืบเรื่องมินตรา! ได้เรื่องยังไงบ้าง?!"📞 “ท่านประธานครับ... ผมส่งคนไปเช็กที่บ้านเดิมของคุณมินตราที่จันทบุรีแล้วครับ” หิรัญรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก 📞 “บ้านปิดล็อกเงียบ ไม่มีใครอยู่เลยครับ เพื่อนบ้านบอกว่าหลังจากเสร็จงานศพคุณมัลลิกา คุณมินตราก็กลับมากรุงเทพฯ แล้วก็ไม่เคยกลับไปที่นั่นอีกเลยครับ”📞 "แล้วโรงพยาบาลล่ะ?! มินตราไปฝากครรภ์ที่ไหนบ้างรึเปล่า?!" ธันวาถามเสียงพร่าต่ำ หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดหวั่น📞 “ผมเช็กระบบโรงพยาบาลเอกชนและรัฐบาลในกรุงเทพฯ และปริมณฑลทั้งหมดแล้วครับ... ไม่พบรายชื่อคุณมินตราเข้ารับการตรวจหรือฝากครรภ์เลยครับท่านประธาน... เธอคงใช้ชื่ออื่น หรือไม่ก็... หลบไปต่างจังหวัดแล้วครับ”📞 “ไม่ได้เรื่อง!!”“เพล้ง!!”ธันวากวาดข้าวของบนโต๊ะทำงานทิ้งลงพื้นเกลื่อนกลาด! แจกันแก้วแตกกระจาย เอกสารส

ร่างของธันวาเซปะทะเข้ากับขอบโต๊ะ ก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้น นัยน์ตาฉายแววมึนชา เลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปากที่แตกระบม"สติมึงอยู่ไหนไอ้ธัน!!" โปรดปราณตะคอกใส่หน้าเพื่อนสนิทด้วยความเหลืออด "มึงทำบ้าอะไรของมึงอยู่ตรงนี้?! มึงพังห้อง มึงดื่มเหล้าจนคลั่ง มึงทำตัวเป็นหมาข้างถนนแบบนี้แล้วมินตราเขาจะเดินกลับมาหามึงเหรอวะ?!"ธันวานอนนิ่งอยู่บนพื้น มือยังคงกำหมอนของมินตราไว้แน่น ไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก นัยน์ตามองเหม่อขึ้นไปบนฝ้าเพดาน แล้วน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นออกจากขอบตาแดงชานั้นอีกครั้ง..."กูไม่มีสติแล้วไอ้โปรด...อึก อึก.." ธันวาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความรวดร้าวที่ลึกสุดหัวใจ "กูไม่เหลืออะไรแล้ว... สติ เกียรติยศ ศักดิ์ศรีที่กูเคยถือดี... มันตายไปพร้อมกับวันที่กูไล่เธอไปแล้ว..."ประธานบริหารหนุ่มค่อยๆ ชันกายลุกขึ้นนั่ง คุกเข่าอยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิทและเลขาฯ ยกสองมือขึ้นกุมศีรษะตัวเองไว้แน่น ร้องไห้สะอื้นออกมาเสียงดังสนั่นห้องเพนต์เฮาส์!"กูขอโทษ... กูอยากเจอเธอ... กูอยากเจอมินตราไอ้โปรด..." ธันวาละล่ำละลักพูดทั้งน้ำตา ร่างกายสั่นระริกปานลูกนกเพิ่งหัดบิน "กูมันเลว