Alle Kapitel von CEO’s Secret : เมียลับของธันวา: Kapitel 11 – Kapitel 20

>> 1 สัปดาห์ต่อมาเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับหยาดฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟากฟ้ากำลังร่ำไห้ไปกับความแหลกสลายของใครบางคนภายในเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุดมินตราก้าวลงจากรถแท็กซี่บริเวณด้านหน้าอาคารตึกสูงทรงทันสมัยขนาดใหญ่ใจกลางเมืองหลวง เคพี โฮลดิ้ง (KP Holding) สัญลักษณ์แห่งความสำเร็จและความมั่งคั่งอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งเด่นสง่าอยู่ท่ามกลางตึกระฟ้ามากมาย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดข่มความสั่นสะท้านภายในอก ดวงตาคู่สวยที่เคยสุกสว่างบัดนี้หมองคล้ำและบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องใช้คอนซีลเลอร์กลบกลบร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าหลายชั้น เพื่อไม่ให้ใครในออฟฟิศจับสังเกตได้ว่าเมื่อคืนนี้เธอผ่านการร้องไห้หนักหนาสาหัสขนาดไหน ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่เคยมาหาเธออีกเลยทุกอย่างรอบตัวยังคงเคลื่อนไหวไปตามจังหวะชีวิตของเมืองหลวงที่รีบเร่ง พนักงานออฟฟิศนับร้อยนับพันต่างเดินขวักไขว่ผ่านประตูสแกนบัตรอัตโนมัติ แต่งกายด้วยชุดทำงานภูมิฐาน ส่งเสียงทักทายกันตามปกติ มินตรายืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ร่างเล็กในชุดนักศึกษาพร้อมเสื้อสูทลำลองทับภายนอกดูเล็กลงไปถนัดตาเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางอาณาจักรแห่งนี้สถานท

>> 18.00 น.เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งถึงช่วงเย็น เสียงนาฬิกาเลิกงานดังขึ้น พนักงานในแผนกเริ่มทยอยเก็บของกลับบ้าน มินตรานั่งทำงานจนถึงคนสุดท้าย เธออาสาอยู่เคลียร์เอกสารงบประมาณที่ค้างไว้ให้เสร็จสิ้น เพื่อใช้การทำงานเป็นเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดในใจฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำมืด ฝนที่เคยตกหนักในช่วงเช้าซาลงเหลือเพียงสายฝนพรำๆ มินตราเก็บกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน เธอเดินออกจากห้องทำงานของแผนก เดินไปตามทางเดินที่เริ่มเงียบสงบขณะที่กำลังรอลิฟต์พนักงานอยู่นั้น เสียงก้าวเดินอันสม่ำเสมอและหนักแน่นก็ดังมาจากทางเดินฝั่งผู้บริหาร มินตราหันไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วหัวใจของเธอก็ต้องกระตุกวูบอีกครั้งร่างสูงสง่าของธันวากำลังเดินตรงมา โดยมีคุณหิรัญถือแฟ้มเอกสารเดินตามหลังมาติดๆ ธันวาสวมเสื้อสูทตัวนอกเรียบร้อย ท่าทางทรงอำนาจและสง่างามดุจพญาราชสีห์ยังคงเด่นชัด ไม่ว่าเวลาไหนผู้ชายคนนี้ก็ดูเพียบพร้อมและอยู่สูงเกินกว่าที่ใครจะเอื้อมถึงเสมอมินตราชะงักกึก เธอรีบขยับตัวไปชิดมุมผนังลิฟต์ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาตรงๆธันวาเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าลิฟต์ สายตาคมกริบปาดมอง

บรรยากาศในคลังสินค้าพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที พนักงานหลายคนรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ บางคนช่วยพัด บางคนยาดมมาจ่อที่จมูกของเด็กสาวที่ใบหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษปอนด์ ริมฝีปากแห้งผาก ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงร้องตกใจของทุกคน...ธันวาหยุดก้าวเดินครู่หนึ่ง เขายืนนิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แผ่นหลังยังคงตั้งตรงสง่างาม ชายหนุ่มค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นจดจ้องมองร่างไร้สติของมินตราที่นอนจมอยู่บนพื้น... สายตาคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท เย็นชา และเรียบเฉยเขาไม่ได้วิ่งเข้าไปหา...ไม่ได้ยื่นมือลงไปช่วย...ไม่แม้แต่จะฉายแววความตื่นตระหนกหรือความห่วงใยออกมาให้เห็นแม้แต่น้อยธันวายืนมองเด็กสาวที่เคยนอนร้องไห้อยู่ใต้ร่างของเขา มองคนที่เขาสัมผัสทุกตารางนิ้วบนร่างกาย ด้วยสายตาเดียวกับที่มอง "ฝุ่นผง" หรือ "ของไร้ค่า" ที่ร่วงลงบนพื้น คล้ายกับว่าเธอเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไร้ตัวตนในชีวิตของเขาโดยสิ้นเชิงหิรัญที่ยืนอยู่ข้างๆ ก้าวเข้าไปดูอาการเบาๆ ก่อนจะรีบกลับมารายงานประธานบริหารด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง"ท่านประธานครับ คุณมินตราหน้ามืดเป็นลม ตอน

ไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวได้ร้องขอชีวิตหรือปฏิเสธใดๆ ธันวาโถมกายเข้าใส่เธอทันที! เขาดันร่างเล็กของมินตราลงไปนอนแผ่บนเตียงกว้าง นนตัวหนาใหญ่ตามลงมาทับทิมประคองไว้แน่น ร่างสูงระดมจูบหนักหน่วงลงมาที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน!"อื้อออ! คุณธัน... ฮึก... ปล่อย!!!..."มินตราพยายามดิ้นรน สะบัดหน้าหนี แต่มือหนาของเขากลับบีบเข้าที่สองแก้ม บังคับรับสัมผัสอันเหี้ยมโหด ริมฝีปากและลิ้นหนาร้อนระอุบดขยี้ ร้อนแรง และดุดัน จูบเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนริมฝีปากบางเริ่มขึ้นสีแดงก่ำและบวมเจ่อ เสียงครางสะอื้นและเสียงหายใจหอบกระชั้นดังระงมไปทั่วห้องนอนสลัวกระดุมชุดนอนสายเดี่ยวของเธอถูกมือหนาเรียวกระชากออกอย่างไม่ปรานี! เสียงผ้าซาตินขาดวิ่นเบาๆ เผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนซาบซ่านที่บัดนี้ร้อนระอุด้วยพิษไข้ ยอดอกสีหวานชูชันท้าทายสายตามืดมนของประธานหนุ่มธันวาละริมฝีปากออกจากปากหวาน ซุกไซ้ใบหน้าหล่อเหลาลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่น บดจูบและทำรอยรักสีเข้มซ้ำลงบนผิวเนียนอย่างรุนแรงเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ!"อื้อออ! เจ็บ... คุณธัน มินเจ็บ..." มินตราจุกและเจ็บปวดจนต้องเกร็งตัว ร่างกายสั่นสะท้านไปตามอารมณ์ดิบของเขา

ธันวาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ร้องไห้หรือปฏิเสธใดๆ เขากดริมฝีปากหยักร้อนที่ดูดเม้มก้อนเนื้อนุ่มขึ้นมาบดขยี้ริมฝีปากบางที่บวมเจ่ออีกครั้ง ลิ้นหนาจาบจ้วงแทรกเข้ามาตักตวงความหวานและพิษไข้ระอุในโพรงปากหวานอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสอันหนักหน่วงและสวาทร้อนแรงทับซ้อนลงบนร่างกายที่อ่อนล้า มือหนาข้างหนึ่งที่บีบขย้ำก้อนนั้น ยกขึ้นมาสอดรวบข้อมือทั้งสองข้างของมินตราขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วแข็งแรงพันธนาการเธอไว้แน่นจนยากจะดิ้นรนหลุด ขณะที่อีกมือยังคงแทรกเข้าสู่จุดอ่อนไหวกลางกายสาวที่ยังคงชุ่มฉ่ำ ขยับรัวเร็วตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งทย่านขึ้นไม่มีที่สิ้นสุด"อ๊ะ..อื้อออ...!"มินตราส่งเสียงครางในลำคอ ใบหน้าหวานสะบัดหนีเพื่อตักตวงอากาศหายใจเมื่อประธานหนุ่มยอมถอนจุมพิตที่เคี่ยวกรำริมฝีปากเธอออก ปลายลิ้นร้อนของเขาละเลียดต่ำลงมายังซอกคอขาวระหง ซุกไซ้บดเบียดและฝากรอยรักสีเข้มซ้ำลงบนรอยเดิมอย่างถือสิทธิ์ ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขายังคงหมุนเวียนล่อลวงให้สมองที่พร่ามัวด้วยพิษไข้ของเธอเบลอยิ่งขึ้น ริมฝีปากหนาครอบงำทรางอกอีกครั้ง ก้อนเนื้อนุ่มถูกคนตัวโตดูดเม้มอย่างเอาแต่ใจ มือถุฏรวบตึึงไว้เหนือหัว ก้อนเนื้อ