Alle Kapitel von CEO’s Secret : เมียลับของธันวา: Kapitel 41 – Kapitel 50

"..........." มินตรานิ่งทื่อไปในทันที ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัว!"คุณแพรวาเป็นถึงแขกคนสำคัญ เป็นว่าที่คู่หมั้นของฉัน และเป็นคนของตระกูลใหญ่" ธันวาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงวางอำนาจและเหี้ยมโหด โดยไม่แม้แต่จะมองความเจ็บปวดในดวงตาของเด็กสาว "เธอเป็นแค่เด็กฝึกงาน... มีหน้าที่รับคำสั่งและทำตามหน้าที่ของตัวเองให้ดีเท่านั้น การที่เธอมาขึ้นเสียง เถียงคำไม่ตกฟาก และแสดงกิริยาก้าวร้าวใส่ว่าที่คู่หมั้นของฉันในห้องทำงานนี้... มันเป็นสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยที่สุด""คุณธันคะ..." มินตราเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน น้ำตาเม็ดโตไหลหยดลงมาจากดวงตาคู่สวยช้าๆ "...แต่คุณแพรวาด่าแม่ของมิน...""ฉันไม่ได้อยากฟังคำแก้ตัวของเธอ!" ธันวาตัดบทเสียงแข็ง นัยน์ตาฉายแววใจร้ายและไร้หัวใจอย่างถึงที่สุด "สิ่งที่คุณแพรวาพูด... มันก็ไม่ได้ผิดไปจากความจริงสักเท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าคนเป็นแม่สั่งสอนมาดีจริงๆ เธอคงไม่กล้ามาทำตัวก้าวร้าว ใส่ร้าย หรือโต้เถียงผู้ใหญ่ในออฟฟิศแบบนี้หรอก!"“เปรี้ยง!!”คำพูดประโยคนั้นจากปากของธันวา... ประโยคที่ตอกย้ำด่าทอไปถึงแม่ของเธอ เพื่อเอาใจและปกป้องว่าที่คู่หมั้นตระกูลใหญ่ต่

บรรยากาศในแผนกงบประมาณช่วงเช้าของวันถัดมาคึกคักเป็นพิเศษ เสียงพูดคุยและรอยยิ้มของพนักงานแพร่กระจายไปทั่วบริเวณเมื่อ ‘พี่ปลาย’ รุ่นพี่รุ่นใหญ่ประจำแผนกเดินทางกลับมาจากบ้านพักตากอากาศที่จังหวัดจันทบุรี พร้อมกับหิ้วลังผลไม้สดใหม่ติดไม้ติดมือมาฝากทุกคนในออฟฟิศ"มาๆ เด็กๆ ทุกคน! พี่ปลายมีของดีจากสวนจันทบุรีมาฝากจ้า!" เสียงสดใสของพี่ปลายร้องทักพลางวางกล่องกระดาษหนาลงบนโต๊ะกลางของแผนก “หูยยย พี่ปลาย ได้อะไรมาเยอะแยะคะเนี่ย” พี่ฝนพนักงานสาวเอ่ยขึ้น"นี่เลย! ทุเรียนหมอนทองแก่จัด หวานมันกำลังดี แกะเนื้อใส่กล่องมาให้เรียบร้อย แล้วก็มีมังคุดหวานเจี๊ยบอีกเต็มกล่องเลยนะ!"พวกพี่ๆ ในแผนกต่างพากันส่งเสียงเฮ เดินกรูเข้ามาล้อมรอบโต๊ะเพื่อแบ่งผลไม้กันอย่างครื้นเครง"ว้าว! พี่ปลายใจดีที่สุดเลยค่ะ!" พี่ฟ้าพนักงานอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยความดีใจพลางหยิบกล่องทุเรียนแกะเปลือกขึ้นมาเปิด "โอย... กลิ่นหอมเตะจมูกมาก! มินตรา มาเร็ว! ของชอบเราไม่ใช่เหรอ?"มินตราซึ่งกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูลอยู่บนโต๊ะทำงานของตัวเอง ยิ้มตอบรับจางๆ เธอลุกขึ้นเดินตรงเข้ามาหาพี่ๆ ที่โต๊ะกลางเพื่อไม่ให้เสียมารยาท"ขอบคุณนะคะพี่ปลาย

>> 1 วันต่อมา ณ ชั้น 45 อาคาร เคพี โฮลดิ้งมินตราเดินอุ้มแฟ้มเอกสารงบประมาณฉบับแก้ไขด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและไร้ชีวิตชีวา ใบหน้านวลซีดผาก ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืน เธอตั้งใจจะนำเอกสารมาส่งให้ธันวาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะขอลาออกจากงานและเดินออกไปจากชีวิตของเขาตามสัญญาทว่า... ยามที่เธอเดินมาถึงหน้าห้องทำงานหรู ประตูบานโตกลับปิดไม่สนิท แง้มไว้เล็กน้อย มินตรากำลังจะยื่นมือไปเคาะประตู... แต่เสียงพูดคุยโต้ตอบอันเครียดขรึมของชายหนุ่มสองคนภายในห้อง กลับหยุดเท้าของเธอไว้เสียก่อน เสียงของ โปรดปราณ และ ธันวา ดังลอดออกมาอย่างชัดเจน..."เรื่องงานหมั้นมึงกับแพรวาสัปดาห์หน้า... มึงแน่ใจแล้วเหรอวะไอ้ธัน?" เสียงของโปรดปราณเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง "กูได้ยินข่าวลือในวงสังคม... เรื่องที่แพรวาท้องได้เดือนกว่าๆ ... ข่าวลือเรื่องนี้มันจริงไหมวะ?"มินตราที่ยืนอยู่หลังบานประตู ชะงักกึก! หัวใจกระตุกวูบ!"อืม... " เสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่งของธันวาตอบกลับอย่างไม่เดือดร้อน "แพรวาท้องได้เดือนกว่าแล้ว""เหี้ยเอ๊ย!!" โปรดปราณอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ "แล้วท้องของใครวะ?! ของมึงรึเปล่าไอ้ธ

>>สองวันต่อมา...ความตึงเครียดและความเย็นชาในออฟฟิศยิ่งขมวดเกลียวแน่นขึ้นเรื่อยๆ เส้นกั้นระหว่างเจ้านายกับลูกน้องถูกขีดลึกจนพนักงานคนอื่นๆ ในแผนกสัมผัสได้ถึงออร่าอันมืดมนและเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวของทั้งสองคน มินตราไม่เคยพูด ไม่เคยยิ้ม ไม่แม้แต่จะสบตาธันวาอีกเลย เธอทำเพียงก้มหน้าก้มตาทำงานเอกสารในส่วนของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการใช้สมาธิกับงานเพื่อลืมเลือนความเจ็บปวดที่บาดลึกในหัวใจช่วงบ่าย เวลา 14:30 น. ณ ห้องประชุมใหญ่ ชั้น 42 การประชุมสรุปแผนงบประมาณประจำปีสำหรับโครงการร่วมทุนใหม่กำลังดำเนินไปอย่างเครียดขรึม ผู้บริหารระดับสูงและหัวหน้าแผนกต่างนั่งล้อมรอบโต๊ะประชุมยาว ธันวานั่งประธานหัวโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองรายงานบนหน้าจอพลางรับฟังการนำเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบมินตราในฐานะตัวแทนพนักงานฝึกงานจากแผนกงบประมาณ นั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะด้านข้าง ทำหน้าที่บันทึกรายงานการประชุมและคอยส่งเอกสารประกอบให้แก่ผู้บริหาร ใบหน้านวลของเธอซีดผาก ดวงตากระพริบช้าๆ จากอาการเวียนหัวและพะอืดพะอมที่ตีกระหน่ำขึ้นมาเป็นระยะ แต่เธอก็กัดฟันอดทน พยายามประคองตัวเองไว้ไม่ให้แสดงอาการปัญ

เขาเห็นเธอนั่งร้องไห้จนตัวโยน เห็นดวงตาคู่สวยบวมช้ำ เห็นริมฝีปากบางสั่นระริก... หัวใจของเขากลับรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอยากจะยื่นมือออกไปกุมมือเธอไว้ อยากจะดึงเธอเข้ามาอิงซบที่อก แล้วบอกเธอว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร... แต่เขากลับทำได้เพียงกำพวงมาลัยไว้แน่นด้วยความเงียบงัน เพราะกำแพงแห่งทิฐิและคำพูดใจร้ายที่เขาเคยสร้างไว้ ได้ตัดขาดความสัมพันธ์ของเขากับเธอไปเสียแล้ว...ระยะทางกว่าสามสิบกิโลเมตร ในที่สุด รถ SUV ของธันวาก็เลี้ยวโค้งเข้าสู่บริเวณหน้าอาคารผู้ป่วยฉุกเฉิน โรงพยาบาลศูนย์อย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันที่รถจะจอดสนิทดี มินตรารีบผลักประตูรถเปิดออก แล้วออกวิ่งตรงไปยังประตูทางเข้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจสุดกำลัง! ขาบางสั่นเทา น้ำตาบดบังทัศนวิสัยจนภาพตรงหน้าพร่ามัว แต่เธอก็วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ธันวารีบดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถ วิ่งตามร่างบอบบางของเธอเข้าไปติดๆ ด้วยความห่วงใยภายในโถงหน้าห้องฉุกเฉิน... บรรยากาศเงียบเหงาและเย็นเยียบ มินตราวิ่งมาหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล หายใจหอบเหนื่อย น้ำตาไหลนองหน้า "พะ... พยาบาลคะ! คุณมัลลิกา... แม่ของฉัน... คุณมัลลิกา อยู่ห้องไห