Semua Bab CEO’s Secret : เมียลับของธันวา: Bab 31 - Bab 40

>>บ่ายวันเดียวกัน ณ บริษัทเคพี โฮลดิ้ง รถยนต์คันหรูจอดนิ่งหน้าอาคาร ร่างสูงสง่าในชุดสูทก้าวลงจากรถ เดินตรงเข้าสู่ลิฟต์ผู้บริหารอย่างรวดเร็ว ในอกของประธานหนุ่มมีความรู้สึกตื่นเต้นและคาดหวังบางอย่างที่ซ่อนไว้ไม่มิด... เขาอยากเห็นสีหน้าของมินตราเมื่อเห็นช่อดอกไม้ เขาอยากเห็นดวงตาคู่โตคู่นั้นกลับมาสุกสว่างและมองเขาด้วยความซาบซึ้งอีกครั้ง ดอกไม้ที่เธอเคยอยากได้จากเขาเพียงแค่ดอกเดียว ในวันนี้เขาซื้อให้เธอช่อใหญ่ หากเธอได้รับเด็กสาวคงจะดีใจมากแน่ๆเมื่อลิฟต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้น 35 ซึ่งเป็นชั้นของแผนกบัญชีและการเงิน ธันวาเดินก้าวฉับๆ ตรงไปยังบริเวณแผนกการเงินเพื่อตรวจดูงานตามปกติ... ทว่า เท้าหนาพลันหยุดชะงักกึกทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับภาพตรงหน้าบนโต๊ะทำงานของเด็กฝึกงานอย่าง มินตรา... บัดนี้กลับถูกจับจองไปด้วยกองช่อดอกไม้ ช็อคโกแลตหรูหรา และของขวัญวันวาเลนไทน์วางเรียงรายนับสิบๆ ชิ้น ช่อดอกกุหลาบสีชมพู สีขาว สีแดง พร้อมกับกระดาษโน๊ต จากพนักงานหนุ่มๆ หลากหลายแผนกวางทับซ้อนกันจนแทบมองไม่เห็นพื้นที่โต๊ะทำงานและที่แย่ไปกว่านั้น... ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่หรูหราที่เขาตั้งใจสั่งให้หิรัญซื้อให้ กลั

>> 17.45 น.แสงอาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลงกระทบกระจกนิรภัยบนชั้น 45 ของตึก เคพี โฮลดิ้ง ทอดเงายาวทับร่างสูงใหญ่ของธันวาที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปสลัก นัยน์ตาคู่คมจ้องมองลงไปยังความเบียดเสียดของจราจรด้านล่างด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจจนแทบบ้า“ผู้หญิงน่ะ... เวลาเขารัก มึงทำร้ายเขายังไงเขาก็อดทน แต่ถ้าวันไหนที่เขาหมดรักและเย็นชาใส่... ต่อให้มึงขนดอกไม้มาทั้งสวน เขาก็ไม่กลับมามองมึงอีกแล้ว!”คำพูดของโปรดปราณยังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับตอกตะปูเข็มลงบนแผลสดในอก ชายหนุ่มบดขยี้สันกามแน่น รังสีความหงุดหงิดและความรุ่มร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่เชื่อ... มินตราไม่มีทางหมดรักเขา เด็กสาวที่เคยคลอเคลีย คอยเอาอกเอาใจ และมองเขาด้วยสายตาบูชาเทิดทูนราวกับเขาเป็นโลกทั้งใบคนนั้น ไม่มีทางเลิกรักเขาได้ภายในเวลาแค่นี้อย่างแน่นอน เธอแค่กำลังประชด... เธอแค่แสร้งทำเป็นเฉยชาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา เหมือนที่เด็กสาวทั่วไปชอบทำ“หิรัญ!” ธันวากดสายอินเตอร์คอมตวาดเสียงต่ำ“ครับท่านประธาน!” เสียงเลขาฯ หนุ่มตอบกลับมารวดเร็ว“เรียกเด็กฝึกงาน มินตรา ขึ้นมาพบกูที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!”“เอ่อ... ท่านประธานครับ ขณะนี้เว

ธันวาตวาดลั่น เสียงดังสนั่นไปทั่วห้องทำงานหรู อารมณ์ของเขาในตอนนี้พุ่งสูงทะลุปรอท เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาดุดัน ราวกับคำพูดนั้นมันไม่สมควรที่จะออกมาจากผู้หญิงแบบเธอ“เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ! ฉันเป็นคนตัดสินใจว่าจะต่อหรือไม่ต่อสัญญา! ไม่ใช่เธอ!”“มินมีสิทธิ์ค่ะ” มินตราสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป “ในสัญญาข้อสุดท้ายระบุไว้ชัดเจนว่า คู่สัญญาทั้งสองฝ่ายมีสิทธิ์ยกเลิกหรือปฏิเสธการต่อสัญญาเมื่อครบกำหนดหนึ่งปี โดยไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า... สองสัปดาห์ที่เหลือ มินจะทำหน้าที่ ‘ผู้หญิงของท่านประธาน’ ให้ดีที่สุด ให้คุ้มกับเงินที่ท่านประธานจ่ายมา และเมื่อถึงวันครบสัญญา มินจะไปทันทีค่ะ ระหว่างเราสิ้นสุดเพียงแค่นั้น”“เธอคิดว่าถ้าฉันไม่ยอมปล่อย..เธอจะเดินออกจากไปจากฉันได้งั้นเหรอ?!” ธันวาก้าวเข้าไปคว้าข้อมือบางไว้แน่น ดึงร่างเล็กเข้ามาปะทะอกแกร่ง นัยน์ตาฉายแววคลั่งไคล้และหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เธอไม่มีเงิน! แม่เธอยังต้องรักษาตัว! เธอคิดว่าไม่มีฉันที่คอยจ่ายเงินเลี้ยงดู แล้วเธอจะรอดงั้นเหรอมินตรา?! อย่ามาอวดดี!”“ต่อให้ไม่มีคุณ มินก็สามารถทำงานหาเงินเองได้ค่ะ” มินตรามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ไ

>>05.00 น.แสงสว่างแห่งวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า บรรยากาศภายในห้องนอนเพนท์เฮาส์เต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แสนทรมาน กลิ่นไอแห่งความสวาทและคราบน้ำตาอบอวลไปทั่วเตียงกว้าง คราบน้ำกาบยังคงเปอะเปื้อนเป็นวงกว้าง มินตรานอนตะแคงข้าง ร่างกายบอบบางบอบช้ำและระบมไปทุกสัดส่วน ผิวกายเนียนนุ่มเต็มไปด้วยรอยบดขยี้สีเข้ม มองไปตรงไหนก็ปกปิดไม่มิด ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เปลือกตาบอบช้ำปิดลงอย่างเหนื่อยล้าเกินกว่าจะลุกขึ้นไหว สภาพของเธอไม่ต่างจากตุ๊กตาผ้าที่ถูกทำลายจนแหลกสลายข้างกายของเธอ... ธันวานอนซบหน้าลงกับหมอนหนุน ร่างกายท่อนบนเปลือยกาย เผยให้เห็นหยาดเหงื่อที่เกาะแพรวพราวตามแผงอก ร่างกายของเขาเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานกระแทกกระทั้นสั่งสอนเธอตลอดทั้งคืน แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจนแทบยกแขนไม่ขึ้น... แต่ดวงตาคู่คมของธันวากลับเปิดกว้างอยู่ในความมืด เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองร่างเล็กที่นอนสั่นเทาอยู่ข้างๆความเงียบสงบยามเช้าพาเอาสติและฤทธิ์แอลกอฮอล์ให้เจือจางลง... ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกว่างเปล่าและรอยแตกร้าวในอกข้างซ้ายอย่างยับเยินธันวามองร่องรอยความบอบช้ำตามผิวกายของเธอ มองคราบน้ำตาที่ยังคงเกาะอยู่ที่ห

แพรวาผละใบหน้าออกจากซอกคอของธันวาเล็กน้อยเมื่อยินเสียงคนเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวปาดสายตาทรงเสน่ห์มองตรงมาที่มินตราด้วยความหงุดหงิดและไม่พอใจอย่างรุนแรง นัยน์ตาของไฮโซสาวฉายแววรังเกียจเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง"อะไรกันเนี่ย?!" แพรวาตวาดขึ้นเสียงสูง สะบัดหน้ามองมินตราอย่างเอาเรื่อง "เด็กฝึกงานไร้มารยาทคนนี้เข้ามาได้ยังไง! ไม่รู้จักเคาะประตูหรือไงฮะ?! หรือว่าที่บ้านไม่เคยสั่งสอนเรื่องมารยาทพื้นฐาน ว่าเวลาคนเขาอยู่ด้วยกันสองคน ไม่ควรเสือกเสนอหน้าเข้ามาขัดจังหวะ!"มินตราชะงักกึก เธอพยายามตั้งสติ ข่มความเจ็บปวดไว้ใต้ใบหน้าที่ราบเรียบ แล้วเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้"ดิฉันเคาะประตูแล้วค่ะคุณแพรวา... และดิฉันเข้ามาตามคำสั่งของคุณธันวา เพื่อนำเอกสารสรุปการจัดงานหมั้นมาให้ตรวจค่ะ""เหอะ! เคาะแล้วแต่ฉันไม่ได้ยิน ก็แปลว่าเธอตั้งใจจะเข้ามาเสนอหน้าไง!" แพรวาแค่นหัวเราะ เหยียดรอยยิ้มสมเพช ขณะที่เธอยังคงนั่งอยู่บนตักของธันวา ไม่ยอมลุกไปไหน แถมยังแกล้งบีบไหล่หนาของประธานหนุ่มโชว์ความเป็นเจ้าของ "หน้าตาก็ดูซื่อๆ แต่ทำตัวไม่มีการศึกษา! นี่ถ้าฉันรู้ว่า เคพี โฮลดิ้ง รับเด็กฝึกงานชั้นต่ำ