LOGINตอนที่ 31 หิวไหม...
หลังจากตงหยางพูดจบ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงจ้องมอง
ตอนที่ 37 ผมผิดไหมบรรยากาศในห้องรับแขกที่เคยครึกครื้น พังทลายลงแทบจะในพริบตา ไม่มีใครมีอารมณ์จะหัวเราะหรือพูดคุยเหมือนเดิมอีกแล้ว ญาติพี่น้องบางคนเริ่มมองหน้ากันเงียบ ๆ บางคนกระแอมเบา ๆ อย่างทำตัวไม่ถูก เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเป็นระยะในที่สุดตงหยวนก็ถอนหายใจยาว ๆ สีหน้าที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่เคร่งขรึมลง“วันนี้พอแค่นี้ก่อน” เขายกมือขึ้นเล็กน้อย ก่อนมองไปรอบ ๆ“ขอบใจทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้” คำพูดของเขาบ่งบอกว่างานเลี้ยงนี้ได้จบลงแล้วญาติพี่น้องเริ่มทยอยลุกขึ้น บางคนกล่าวลาอย่างเก้อเขิน บางคนยังหันกลับมามองตงเหวินกับเฟิงตูเป็นระยะ เพียงไม่นานห้องรับแขกที่เคยแน่นขนัดก็เหลือคนเพียงไม่กี่คน“แกเข้ามาคุยกับฉัน” ตงหยวนยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันไปบอกตัวต้นเหตุ“เจ้าใหญ่... แกก็เข้ามาด้วย” จากนั้นเขาก็หันไปมองลูกชายคนโต และที่ให้เข้าไปเพราะตงหยางคือคนที่สนิทกับเฟิงตูมากที่สุด ไม่รู้ว่ารู้เรื่องนี้ด้วยไหมตงเหวินยังไม่ยอมปล่อยมือจากเฟิงตู เขาตัดสินใจเผชิญหน้าแล้ว เขา
ตอนที่ 36 เปิดตัววันนี้บ้านตระกูลตงดูคึกคักกว่าปกติ เพราะจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ เนื่องในวันคล้ายวันเกิดของตงหยวน เขาไม่ได้จัดใหญ่โตอะไร เชิญเพียงญาติพี่น้องในครอบครัวมารวมตัวกินข้าวด้วยกันเท่านั้น บรรยากาศจึงดูอบอุ่นอย่างเห็นได้ชัดหย่งเล่อเดินถือกล่องของขวัญที่เธอตั้งใจเตรียมมามอบให้พ่อสามี โดยมีตงหยางเดินอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง ภายในห้องรับแขกเริ่มมีญาติพี่น้องบางคนมาถึงแล้ว ต่างพูดคุยทักทายอย่างเป็นกันเองหย่งเล่อกวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะเห็นแม่สามีที่ยืนอยู่ฝั่งหนึ่งของห้อง แม่สามีเหลือบมองมาทางเธอเพียงครู่เดียวแล้วก็หลบสายตาไปทันที เหมือนไม่รู้จะวางท่าทีอย่างไรดีหย่งเล่อยังคงยิ้มตามมารยาทเหมือนทุกครั้ง แต่ดูเหมือนแม่สามีจะไม่อยากเจอหน้าเธอสักเท่าไรตงหยางยังคงเดินอยู่ข้างภรรยาไม่ห่าง เขาจ้องแม่เลี้ยงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปล่อยให้ภรรยาพูดคุยทักทายกับญาติคนอื่น ๆ ส่วนเขาเดินไปหยิบของว่างกับผลไม้มาให้เธอ“ลองกินนี่หน่อยไหม” เขาเอาของว่างมาให้ ก่อนจะเดินออกไปหาน้ำมาให้ภรรยา“อร่อยค่ะ” สามีหามาให้ มีหรื
ตอนที่ 35 ยอมรับตัวเองให้ได้หย่งเล่อเงียบไปครู่หนึ่งหลังฟังการคาดเดาเกี่ยวกับความคิดของแม่สามี คำพูดของเขาไม่ได้ยืดยาว แต่กลับทำให้เธอคิดอะไรได้หลายอย่างความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชายสำหรับคนในยุคนี้ มันแทบเป็นเรื่องต้องห้าม คนส่วนใหญ่ไม่เพียงไม่ยอมรับ แต่ยังมองด้วยสายตารังเกียจ บางครั้งก็ถึงขั้นกีดกัน เหมือนเป็นความผิดร้ายแรง เพราะแบบนั้นหลายคนจึงเลือกจะเก็บซ่อน ไม่กล้าพูด ไม่กล้าเปิดเผยบางคนต้องใช้ชีวิตตามที่สังคมกำหนด แต่งงาน มีครอบครัว ทำเหมือนทุกอย่างปกติ ทั้งที่ในใจไม่เคยได้เลือกอะไรเองเลย พอคิดแบบนั้นแล้ว เธอก็รู้สึกว่ามันน่าเห็นใจอยู่เหมือนกันความรักก็คือความรัก คนเราจะรักใคร มันไม่ใช่เรื่องที่สั่งกันได้ ไม่ได้มีใครตั้งใจจะทำให้มันต่างแต่ในยุคนี้คนกลับยอมรับเรื่องแบบนี้ได้ยากเหลือเกิน สำหรับเธอแล้ว มันไม่ได้รู้สึกว่าแปลกอะไร คนมันจะรักกัน ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ความรู้สึกก็ไม่ได้ต่างกัน เพียงแต่โลกใบนี้ยังไม่เปิดกว้างพอจะยอมรับมันเท่านั้น“บางที... ” หย่งเล่อเงยหน้าขึ้นมองสามีอีกครั้ง“คนที่
ตอนที่ 34 สลับบทกันเมื่อเดินทางกลับมาถึงบ้าน ทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง พอกลับมาถึงตงหยางก็สั่งให้คนของเขาขนของใช้ส่วนตัวทั้งหมดจากห้องเดิมเข้ามาไว้ในห้องนอนใหญ่ ห้องที่ปกติเธอใช้นอนแค่คนเดียว และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาก็ไม่แยกห้องนอนอีกเลยในส่วนงานบ้านนั้น เขาแทบไม่ยอมให้เธอทำอะไร กวาดบ้าน ซักผ้า ยกของหนัก เขาให้คนจัดการหมด สิ่งเดียวที่เขายอมให้เธอทำก็คือทำอาหาร เพราะเขาติดรสมือเธอเข้าแล้วในช่วงที่กลับบ้านพ่อกับแม่ เธอมักไปช่วยแม่ทำอาหาร นั่นเลยทำให้เขาได้กินฝีมือของเธออยู่ตลอด แม้ไม่ได้กินทุกมื้อ แต่ก็ถือว่าได้กินชีวิตหลังจากนั้นค่อย ๆ กลับเข้าสู่จังหวะของมัน กลางวันต่างคนต่างทำงาน หย่งเล่อดูแลกิจการของตัวเอง ตงหยางก็กลับไปทำหน้าที่ของเขาเหมือนเดิมแต่พอถึงกลางคืน โลกของทั้งสองคนก็เหลือเพียงกันและกัน ห้องนอนใหญ่ที่ในอดีตเคยเงียบเหงา ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นตงหยางไม่เคยคิดมาก่อนว่าตัวเองจะติดใครได้ขนาดนี้ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาเสพติดภรรยาของตัวเอง บางวันเพียงแค่เห็นเธอเดินผ่านหน้าห้อง หรือเอื้อมมือห
ตอนที่ 33 เข้าใจแล้วหลังจากตกลงซื้อขายกันเรียบร้อย และจัดการเรื่องเอกสารจนเสร็จ ตึกแถวสามชั้นพร้อมพื้นที่ด้านข้างก็กลายเป็นของหย่งเล่ออย่างเป็นทางการ ตอนแรกเธอจะให้เป็นชื่อตงหยาง เพราะมันคือเงินของเขา แต่เขายืนยันว่าเขาซื้อให้ ในเมื่อเขาอยากให้ เธอก็พร้อมน้อมรับด้วยความยินดีทันทีที่รับกุญแจมา เธอก็เริ่มลงมือทำงานแทบจะทันที ตึกเดิมสภาพยังดีอยู่ เพียงแต่ต้องซ่อมแซมบางส่วน ทาสีใหม่ เปลี่ยนกระจกบางบาน และจัดพื้นที่ภายในใหม่ให้เหมาะกับการเก็บสินค้า ส่วนพื้นที่ว่างด้านข้าง เธอตั้งใจทำเป็นโกดังเก็บของเธอจ้างช่างก่อสร้างในเมืองมาดูพื้นที่ ตั้งเสา ทำหลังคา และเทพื้นซีเมนต์ให้เรียบร้อย เพื่อให้รถสามารถขนของเข้าออกได้สะดวกยังดีที่เธอมีคนในครอบครัวมาช่วย พ่อช่วยดูช่าง พี่ชายช่วยขนของ พี่สาวพี่สะใภ้และเด็ก ๆ ช่วยกันทำความสะอาด จัดของและเตรียมพื้นที่ภายในตึก มีคนช่วยหลายมือ งานจึงเดินอย่างรวดเร็ว“คนอื่นซ่อมตึกเป็นเดือน บ้านเราทำเหมือนยกกองทัพมาลง วันสองวันก็เสร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว” หย่งชวนหัวเราะชอบใจ บ้านของเขาดีอย่างนี้นี่เอง มี
ตอนที่ 32 ของดีมีไม่บ่อยทันทีที่หย่งเล่อขยับตัว ความเมื่อยล้าก็แล่นขึ้นมาจากเอวไปถึงขา เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาแน่นแล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ“ตาบ้านั่นไม่รู้จักพอจริง ๆ ” เมื่อภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ก็ทำให้แก้มของเธอร้อนวูบวาบ เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่พอลองขยับขาเท่านั้นก็แทบทรุดสุดท้ายต้องค่อย ๆ ไถตัวลงจากเตียงช้า ๆ จนแทบจะเรียกว่าคลานลงมาเสียมากกว่า กว่าจะยืนตรงได้ก็ต้องจับขอบเตียงอยู่พักหนึ่งหย่งเล่อหันไปมองรอบห้องแต่ไม่เจอเขา เห็นได้ชัดว่าคนต้นเรื่องตื่นไปนานแล้ว นอกหน้าต่างได้ยินเสียงคนเดิน เสียงคุย เสียงจักรยานผ่านไปมาเป็นระยะ“สายขนาดนี้แล้ว ทุกคนคงตื่นจนแยกย้ายไปทำงานกันหมดแล้ว” เธอมองไปข้างนอก เห็นแสงแดดสว่างจ้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจในเวลาเดียวกันนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเบา ๆ แล้วตงหยางก็เดินเข้ามา เขาเพิ่งกลับมาจากลานบ้าน หลังจากออกไปนั่งคุยกับพ่อตาและพี่เมียอยู่พักใหญ่ตั้งแต่เช้า ทันทีที่เห็นคนตัวเล็กยืนจับขอบเตียงอยู่ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้น&







