All Chapters of หัวใจป่วนไอรัก: Chapter 21 - Chapter 30

รอยแผลเป็นตรงท้องน้อยของเธอเมื่อตอนเขาช่วยปฐมพยาบาลให้ โผล่ขึ้นมาในความทรงจำ เมื่อข้อสมมุติฐานวาบขึ้นในหัว สันกรามของคุณหมอหนุ่มก็ปรากฏเป็นรอยนูนขึ้นชั่วขณะก่อนจางหายไปพร้อมถอนลมหายใจออกยาวๆอย่างพยายามระงับอารมณ์คุกรุ่นที่พุ่งพล่านขึ้นในวินาทีนั้น ฐิตตาตั้งครรภ์! ระยะเวลาในประวัติคนไข้มันประจวบเหมาะเหลือเกินกับที่เขาและเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง แล้วเธอก็หลบมาอยู่กับตาโชติที่นี่ ภวินท์ให้คนตามสืบเมื่อทิ้งเวลาได้ระยะหนึ่ง ปรากฏว่าเธอไม่ยอมกลับมาเสียทีอย่างที่เขาคาดคะเน เลยตามมาจนถึงที่บ้านของตาโชติ เอ่ยปากขอพบ แต่ตาโชติก็บ่ายเบี่ยงท่าเดียว ไม่ให้เขาพบฐิตตา ท่านบอกว่าเธออยู่ที่นี่กับท่านจริงและเอ่ยปากขอไม่ให้ภวินท์มาที่นี่อีก ทั้งยังวางเงื่อนไขกับเขาอีกหลายเรื่อง ไม่ลืมย้ำว่าที่ไม่อยากให้เขามาที่นี่อีกเพราะกลัวฐิตตามาเห็นเขาเข้าแล้วจะเตลิดหายไปที่อื่น จนอาจตามตัวไม่ได้อีกเลยยัยหนูน่ะหลานสาวแท้ๆของผมเองนะหมอ ไม่ต้องมาฝากให้ผมดูแกหรอก อันที่จริงผมว่าระยะเวลาจากนี้ ในเมื่อคุณหมอต้องการพิสูจน์ตัวเองก็น่าจะกลับไปบริหารงานที่ชวัลมอบหมายให้ไม่ดีกว่าหรือ ทำให้มันประ

จนความเห็นของเธอที่ร่วมคุยด้วย กลายเป็นความเห็นของเด็กอมมือไปเลย แล้วก็ให้นึกเกลียดสายตาเหมือนเป็นผู้ใหญ่ของเขานัก ทำได้ก็อยากลุกไปควักตาคู่นั้นออกมาจนไม่มีเหลือไว้มองเธอด้วยแววตาเช่นนั้นอีกต่อไป รออีกจนทนไม่ไหวแล้วนั่นค่อยทำทีว่าจะเข้าห้องน้ำ แล้วปลีกตัวออกจากวงสนทนา ตั้งใจลงไปดูสองแสบเสียหน่อย แต่แล้วไปไม่ได้เพราะเห็นภวินท์เดินตามเธอออกมาด้วยฐิตตาฮึดฮัดพอประมาณนึกขวางตาไปหมด ไม่รู้จะตามเธอออกมาด้วยทำไม เมื่อเห็นว่าปลอดคนอื่นในบ้าน เลยถามขึ้นอย่างต้องการไล่เขากลายๆ“เห็นคุณตาว่าคุณจะอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน”“ไม่เจอกันตั้งหลายปี แทนที่จะทำตัวน่ารักๆใส่ผมกลับไล่กันเสียอย่างนั้นน่ะ" นายแพทย์หนุ่มไม่ตอบ แต่ใช้วิธียั่วเธอแทน ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาถามเสียใกล้"นี่คุณไม่คิดถึงค่ำคืนนั้นของเราบ้างเลยหรือไงฐิตตา”ผงะหนีทันที เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย"ออกไปให้ไกลๆเลยนะหมอวิน”แต่มีหรือที่ภวินท์จะกลัว เขาว่ากลับมาพร้อมแววตาบ่งบอกความหมายลึกซึ้ง “คืนนั้นไม่เห็นร้องไล่ผมแบบนี้” ฐิตตาหน้าแดงกล่ำ อ้าปากค้างครู่เดียว หุบฉับลงก่อนเป็นคนพาตัวเองเดินหนีออกมาจากตรงนั้นเสียเอง แล้วเดินตามหาติ๊บจนเจอ ลากแขนออกมา

สองร่างเล็กๆที่แอบมาเล่นตรงลานโล่งของบ้าน กำลังส่องรอดรั้วมองอะไรสักอย่าง และมันเรียกความสนใจให้คนตื่นแต่เช้าอย่างเขาพอสมควรนายแพทย์ภวินท์ยืนนิ่งมองสองร่างอยู่อึดใจ ค่อยเลื่อนสายตาไปมองหนึ่งในสองคนที่หิ้วตุ๊กตาผมสีชมพูติดมือมาด้วย ด้วยสายตาครุ่นคิด แล้วย่องเงียบกริบเข้าไปจนใกล้ ถามเบาๆ“ดูอะไรกันหรือ”“ยักษ์”เสียงเล็กเจ้าของตุ๊กตาผมสีชมพูตอบกลับมาทันทีภวินท์ทวนถามอย่างต้องการชวนคุย “ยักษ์? ยักษ์อะไรครับ”“พี่แนนบอกว่าที่นี่มียักษ์ ไม่ให้เรามาเล่นเพราะมันจะมาจับเด็กกินน่ะซี” แม่ตัวดีแจงต่อตามที่ถูกขู่มา พี่แนนที่คอยเฝ้าพวกตนบอกแบบนั้น ตอนที่ถามว่าทำไมมาเล่นที่นี่ไม่ได้“ยักษ์จับเด็กกิน สมัยนี้น่ะหรือ”แกล้งพูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ ลอบสังเกตเด็กสองคนตรงหน้าไปพลาง มีบางสิ่งดึงดูดใจของเขาอย่างน่าประหลาด ที่ซึ่งบอกไม่ถูกว่ามันเกิดจากอะไรแล้วแม่ตัวดีก็แย้งเหย็งๆ “คิดว่าไม่มีหรือไง”อันดามองน้องสาวที่คุยกับคนแปลกหน้า ค่อยยื่นมือไปคว้ามือเล็กๆปานกันมาจับเอาไว้มั่น พยักหน้าชวน“เราไปกันเถอะ”“ยังไม่เห็นเลยนะยักษ์น่ะ”เด็กชายบุ้ยปากใส่คนแปลกหน้า เอียงไปกระซิบกระซาบบอก“ก็นี่ไง...ยักษ์”“ใช่!

แล้วเดินไปเอาผ้ามาชุบน้ำเช็ดหน้าให้ท่าน นางอัมพรมองบุตรชายคนเดียวของนางด้วยสายตาเปี่ยมสุข ตื้นตันใจ ไม่เสียแรงที่กัดฟันเก็บลูกเอาไว้ไม่เอาลูกออกตอนรู้ตัวว่าท้องแถมยังหาพ่อของลูกไม่ได้อีกตอนนั้น ภวินท์ช่างเป็นลูกค้ำลูกคูณโดยแท้ พอได้จังหวะเอ่ยชมแพทย์หญิงคนงามที่ยืนยิ้มหวานอยู่ใกล้ๆ“ถ้าไม่ได้หมอลี แม่คงแย่ ขอบใจลูกลีมากนะ”สราวลีตอบกลับพร้อมรอยยิ้มหวานหยด “ลีเต็มใจค่ะคุณแม่”ภวินท์อยู่ดูแล รอจนนางอัมพรหลับ จึงค่อยออกมาที่เคาน์เตอร์พยาบาล ขอแฟ้มของมารดามาเปิดดู แต่แล้วกลับไม่พบความผิดปกติใดใด ก็ผ่อนลมหายใจยาวอย่างอ่อนล้าเล็กน้อย คงต้องรอจนกว่ามารดาจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว เขาถึงสะสางเรื่องของฐิตตาต่อได้ความโหยหาก่อตัวขึ้นเงียบๆภายในหัวใจของนายแพทย์หนุ่มเหมือนกับว่าเขาจากมาแต่ตัว หัวใจของเขามันไม่ได้ตามมาด้วยอย่างไรอย่างนั้นนายแพทย์ภวินท์อยู่เฝ้าจนนางอัมพร จนอีกฝ่ายมีท่าทีดูดีขึ้นถึงได้พากลับบ้านในที่สุด กลับสู่ชีวิตในแบบเดิมอีกครั้ง แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคงเป็นหัวใจของเขาที่ไม่สงบเอาเสียเลย เพียงแค่ได้เจอหน้า สบแววตาดื้อรั้น ได้พูดคุย ได้ต่อปากต่อคำกับฐิตตาก็ทำเอาหัวใจของเขาปั่นป่วนราวถูกม

“เราจะดูพร้อมกันตอนบ่ายเหมือนเดิม แม่จะนั่งดูกับหนูเหมือนทุกทีที่เราดูด้วยกัน ส่วน ‘นี่’ เอาไปคืนพี่ออกัส และก็ห้ามเราไปท้าแข่งพนันแบบนั้นอีก…เข้าใจไหม”สองแสบลอบสบตากัน พยักหน้าเบาๆตอบรับคำของเธอ เลยบอกต่ออีกหน่อย “หนูเอาของไปคืนให้พี่ออกัสเขานะลูก แล้วเดี๋ยวเรามานั่งทำโมบายด้วยกัน เสร็จแล้วตอนบ่ายก็นั่งดูการ์ตูนต่อ นะคนดีของแม่”ว่าจบเร่งให้ทั้งสองเอาของไปคืนเด็กชายออกัส อันนายังไม่ยอมจบความง่ายๆ หน้าบึ้ง มองแม่แล้วก็ฟ้อง“แม่จ๋า กัสว่าหนูด้วย”ฐิตตารู้จักเด็กในละแวกนี้ดีทุกคน รู้ว่าใครโตกว่า ใครเด็กกว่า แล้วก็ตักเตือนลูกเสมอให้รู้จักการมีสัมมาคารวะ ไม่เรียกจิกคน แต่ตอนนี้อารมณ์ของบุตรสาวคงไม่พร้อมรับฟังคำสอนเป็นแน่ ถามกลับอย่างเอาใส่ใจความรู้สึกของบุตรสาว“พี่ออกัสเขาว่าอะไรหนู”“กัสบอกว่าหนูไม่มีพ่อ” คำตอบที่ออกจากปากลูก ทำหัวใจของเธอสั่นสะเทือน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เด็กๆกล่าวถึงพ่อ และเธอเคยบอกแล้วว่าพ่อของพวกเขาอยู่ที่ไหน สองแสบไม่เคยถามหาเซ้าซี้ เพราะแม้จะไม่มีพ่อมาแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยขาดความอบอุ่น คนในบ้านเติมให้พวกเธอสามแม่ลูกจนเต็มอิ่มแต่คราวนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง ฐิต