All Chapters of หัวใจป่วนไอรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ว้าย!”เสียงกรีดร้องของหญิงชาวบ้านที่วิ่งตามมาในภายหลังดังขึ้นตอนนั้นเอง คุณหมอหนุ่มจ้องเด็กตรงหน้าด้วยสายตาระอาใจ เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ผมเผ้ามีแต่เศษหญ้าเศษใบไม้เกรอะกรังไปหมดแต่แล้วก็ให้สะดุดตา เมื่อเห็นร่างเล็กนั่นหิ้วตุ๊กตาผมสีชมพูแปร๋น ใส่ชุดสีชมพูทั้งตัว ดูมอมไม่ต่างจากคนถือเท่าไรนัก จ้องอยู่ครู่ ถอนใจเฮือก หันไปทางหญิงชาวบ้านที่คาดว่าจะเป็นมารดาของเด็ก“ดูลูกยังไงครับ ทำไมปล่อยให้ออกมาบนถนนแบบนี้ ถ้ารถมาเร็วๆนี่อันตรายมากนะรู้ไหม”ว่าจบ ภวินท์กำลังจะย่อตัวลงไปดูว่าอีกฝ่ายมีบาดแผลหรือได้รับอันตรายตรงไหนหรือไม่ เด็กนั่นกลับแลบลิ้นใส่เขา แล้ววิ่งหลบหายเข้าไปยังข้างทางที่โผล่ออกมาทันทีหญิงคนนั้นรีบขอโทษขอโพยเขายกใหญ่“ขอโทษนะคะคุณ แม่ตัวดีนี่ซนกว่าลิงอีกค่ะ” บอกจบก็วิ่งหายตามกันไปภวินท์มองจนลับตา ส่ายหน้าด้วยความระอาใจอีกรอบ ค่อยกลับขึ้นรถแล้วมุ่งสู่จุดหมายปลายทางต่อจากนั้นสิ่งปลูกสร้างชั้นเดียวตรงหน้าคือจุดหมายของเขาบ้านทรงไทยไม้ครึ่งปูนครึ่ง สร้างไว้ค่อนข้างใหญ่กินพื้นที่พอควร ตั้งเด่นอยู่กลางหมู่บ้านในอำเภอเล็กๆแห่งนี้ นายแพทย์ภวินท์ยังพิจารณาบ้านไม่ทันได้ครบถ้วนดี ก็มีเส

“แม่บอกไว้ว่ายังไงอันนา แล้วถ้ารอบนี้พี่คนไหนก็ตามมาฟ้องแม่ว่าเราซน เราดื้อ ไม่เชื่อ ไม่ฟังคำที่พี่เขาบอก ต้องเข้าไปช่วยกันคัดเมล็ดพันธ์กี่เมล็ด”เด็กหญิงอันนาได้แต่ทำหน้ามุ่ย ก้มหน้างุดแต่แล้วก็ตอบรับมารดาเสียงอ่อย “หนึ่งอัน...”กลั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วทำเสียงขรึมถาม "หนึ่งอะไรนะ"แม่ตัวแสบกอดดอลล่าแนบอกแน่น ใบหน้าเล็กหงอลงเล็กน้อย ตอบเสียงดังขึ้นมาอีกนิด "หนึ่งพันเม็ดจ้า" แล้วทำท่าจะผละหนีเมื่อตอบเสร็จ ฐิตตาเอื้อมมือไปดึงแขนเอาไว้ “เดี๋ยวก่อนลูก ยังไปไม่ได้ แม่ยังพูดไม่จบ”แม่หนูอันนาขมวดคิ้วแทบผูกกันเป็นโบว์มองหน้าเธอ ฐิตตาถอนใจเฮือกแล้วว่า“เรื่องที่เราไปตีกับคนอื่น แม่ยังไม่ได้สะสางเลยนะ”“แม่จ๋า…” เสียงเล็กๆเรียกมารดาอย่างต้องการขอความเป็นธรรมกึ่งอ้อนวอน กำลังอ้าปากแก้ต่างให้ตนเอง แม่ก็กล่าวโทษต่อ“ไปตีกันยังไม่พอ ยังแอบไปท้าพนันกันอีก แล้วยังแอบลงเล่นน้ำในคลอง รอบนี้ลูกโดนหนักแน่อันนา”แม่หนูอันนาหน้าซีดหน้าเซียวลงทันที ใครดุ ใครแกล้ง กลัวที่ไหนกัน แต่กับแม่ อันนาไม่กล้าสู้ เห็นแบบนี้ก็เกือบจะใจอ่อน แต่ถ้าไม่กำหราบจะยิ่งดื้อหนัก ลูกของเรา เราไม่ดุไม่ตักเตือน จะให้คนอื่นมาดุมาว่า

ฐิตตาจึงปลีกตัวไปดูสองแสบที่เรือนด้านหลังในสวนสมุนไพรพอเห็นหน้าแม่ อันนาวิ่งเข้ามากอดขาเธอแน่น แล้วแหงนหน้าถาม “แม่จ๋า ทำไมต้องให้หนูเล่นแต่ที่บ้านเล็กนี่ด้วยล่ะจ๊ะ”ไม่เคยโกหกลูกสักครั้ง แต่ครั้งนี้เธอต้องทำ คิดว่าอีกประเดี๋ยวเขาคงไป ขอแค่ตอนนี้สองแสบของแม่ไม่ออกไปเพ่นพ่านข้างนอกให้ภวินท์เห็นเข้าก็น่าจะพอแล้ว“เพราะว่าเราดื้อน่ะซี้ แม่เลยให้พี่แนน พี่นก พี่เดียร์จับตาดูพวกเราเอาไว้ เป็นช่วงสังเกตความประพฤติ ถ้าเราไม่ซน ไม่ออกไปจากในสวน แม่จะพิจารณาลดโทษให้เราสองคน แล้วถึงออกไปเล่นได้ตามปกติ”วันก่อนไปนัดโยดา เพื่อนวัยเดียวกันเอาไว้ว่าจะแอบไปเล่นที่ท้ายสวน อย่างนี้ก็ไปไม่ได้แล้วสิ อันนาแม่ตัวดีคิดแล้วนึกหาทางเจรจากับแม่ โอดอ้อนๆ “แม่จ๋า แม่...”“ไม่มีข้อต่อรองใดใดทั้งนั้นนะอันนา”แกล้งทำหน้าขึงขังจริงจัง เท่านี้ก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของแม่แล้ว คุยด้วยกันอีกครู่ ฐิตตาสำทับ เน้นย้ำกติกากับสองแสบของเธออีกรอบ ไม่ลืมบอกเด็กๆว่าต้องคอยเฝ้าดูให้ดีๆ อย่าให้หลุดไปที่เรือนใหญ่เป็นอันขาด แล้วตั้งใจว่าจะรีบไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมทำอาหารเช้า พร้อมกับตุนขนมมาให้ที่ในสองแสบที่ต้องกักเอาไว้ในเรือน

ฐิตตาหน้าหมองลงบอกเสียงเศร้าสลด “ถิงยังไม่อยากให้เขารู้เรื่องลูก ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นเองค่ะคุณตา ถิงกลัวว่าเขารู้ เขาจะมาเอาลูกไปจากถิง”ถ้าเขารู้เรื่องลูก หากใจร้ายน้อยกว่าที่เธอคิดเขาอาจเอาหนึ่งในสองออกไปจากอกของเธอ หรืออาจโหดร้ายกว่าที่เธอคิดก็เอาไปเลยทั้งสองคน เธอมั่นใจว่าเขาจะต้องทำแน่ๆ คนอย่างเขาทำได้อยู่แล้ว เพราะเขามันคนเลือดเย็น ไหนจะเรื่องที่เขาเคยยกมาขู่เธอนั่นอีกว่าสัญญาระบุไว้ว่าถ้ามีลูก การหย่าจะต้องเป็นโมฆะ เธอยังไม่มีเวลาไปรื้อมันขึ้นมาอ่านหรอก บอกได้อย่างไม่อายเลยว่าไม่ได้อ่านสักตัวเดียวว่าในเนื้อสัญญาเขียนอะไรเอาไว้บ้าง เซ็นก็เพื่อให้มันจบๆไปเท่านั้นพอมาได้ยินแบบนี้แล้วก็ให้หัวหมุนอีกครั้งเธอรอมาตั้งหลายปี รอที่จะได้หย่าขาดจากนายแพทย์ภวินท์ จู่ๆการรอคอยของเธอจะมาพังลงครืนแบบนี้ไม่ได้“ตาว่า เราควรต้องบอกเขา บางทีเขามันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เรากลัวก็ได้นะลูก” ท่านยังไม่เลิกความพยายามในการโน้มน้าวใจเธอ ฐิตตาส่ายหน้าเบาๆ แต่ยืนยันเสียงแข็ง“ไม่ค่ะ ถิงจะไม่บอกเขาตอนนี้ และเรื่องนี้เราก็เคยคุยกันแล้วนี่คะคุณตาลืมไปแล้วใช่ไหม” “เราคุยกันว่ายังไงนะ ตาจำไม่

คิดวกวนไปมาจนรุ่งสางก็นอนไม่หลับ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีมานี้ที่ต้องจมอยู่กับความคิดแบบนั้นทั้งคืน สุดท้ายลุกออกมาตอนที่ฟ้าใกล้สางนั่นเอง“คุณออกไปไหนมา...แต่เช้า” คำถามธรรมดาจากนายแพทย์ภวินท์ ทำเอาฐิตตาถึงกับงันไปชั่วขณะ เพราะมีชนักติดหลังนั่นเอง คอตั้งตรงแหน็ว เชิดขึ้นเล็กน้อย ทำตัวให้ปกติที่สุด ไม่ลนลาน หน่วงเวลาให้ตนเองได้เตรียมใจ เตรียมคำตอบ ทำทีเป็นเฉยเมยไว้ก่อนแล้วเหน็บกลับเป็นการกลบเกลื่อน“ฉันออกไปไหนต้องรายงานคุณด้วยหรือไง”“ผมก็แค่ถาม...”ฐิตตาเงียบไม่ถามกลับ นายแพทย์หนุ่มเอ่ยออกมาแล้วแสร้งจ้องหน้าเธอ ถามต่อคล้ายว่าเขาต้องการจับผิดอะไรสักอย่างในตัวเธอ“เอ...นี่ผมชักสงสัยแล้วนะ”“...” ฐิตตาใช้ความเงียบเป็นตัวข่ม แต่นายแพทย์ภวินท์กลับยั่วเธอไม่หยุด“ชักสงสัยแล้ว...ว่ามีอะไรอยู่ในสวนสมุนไพรนั่น” “จะมีอะไร ในสวนสมุนไพรก็ต้องมีสมุนไพรสิคะ”“คุณทำตัวลับๆล่อๆ เหมือนกับซ่อนอะไรเอาไว้ในนั้น” เขาว่าจบ เธอรีบเดินจากไปในทันทีเพราะมีเรื่องปิดบังเขาอยู่จริงๆ ภวินท์มองตามแผ่นหลังเล็กๆที่ดูบอบบางของฐิตตา แล้วหันไปมองที่ในสวนสมุนไพรด้วยสายตาครุ่นคิดครู่เดียว เดินตาม