All Chapters of หัวใจป่วนไอรัก: Chapter 51 - Chapter 60

แต่ก็ทำได้เพียงตอบออกไปสั้นๆแค่ว่า ‘ไม่ใช่’ เท่านั้น เขาพูดไม่ออกว่าสาเหตุหลักที่จะไม่หย่าให้เธอนั้นเป็นเพราะหัวใจของเขาเอง ลูกมีส่วนอยู่บ้างแต่เป็นเพียงเหตุผลเล็กๆเท่านั้นอัตตาที่หล่อหลอมเขาไว้ทำให้ภวินท์พูดไม่ออก รู้สึกว่าที่เอ่ยคำขอโทษออกไปมันก็น่าจะเพียงพอแล้ว อย่าต้องให้เขาพูดอะไรมากไปกว่านี้อีกเลย ได้แต่จ้องหน้าเธอนิ่ง เอ่ยตัดจบในตอนท้ายด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้ดูเป็นการสั่งการมากจนเกินไป“ตอนนี้เราไม่ควรเอาชนะกัน ไม่ควรทิฐิใส่กัน คุณต้องนึกถึงลูกเป็นหลักนะ โอเคก่อนหน้าลูกยังไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ คุณทำแบบนั้นได้ แต่ตอนนี้ลูกรู้จักผมแล้ว รู้แล้วว่าพ่อเป็นใคร เราหย่ากันแล้วลูกล่ะ คุณคิดถึงความรู้สึกของพวกแกบ้างไหม หรือคิดถึงแต่ตัวเอง” เขายกเอาผลประโยชน์ของลูกมาอ้างก่อนเสมอ ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน โน้มน้าวต่อ “แล้วถ้ายังไม่อยากย้ายไปอยู่ที่บ้านของคุณแบบถาวร คุณพาลูกไปเที่ยวที่นั่นก่อนก็ได้ ให้แกคุ้นเคย แล้วเราค่อยคิดกันอีกทีว่าจะเอาอย่างไรต่อ ผมสัญญาว่าจะไม่พรากคุณกับลูกโดยเด็ดขาด”ให้คำมั่นในตอนท้ายเพื่อสร้างความไว้วางใจระหว่างกัน บอกรวบสรุปความอย่างไม่ให้เธอได้ทันตั้งตัว

นางอัมพรถาม ตาจ้องที่ฐิตตานิ่งเอาเรื่อง ลืมตัวลืมกำพืด ลืมสิ้นทุกสิ่งอย่างว่าที่ที่ตนยืนเหยียบอยู่นี่ไม่ใช่ที่ของตัว จากที่คิดว่าจะสงบปากสงบคำพูดก็ทำไม่ได้ ฐิตตายิ้มหยันว่ากลับไปอย่างไม่หวั่นเกรง“ที่นี่เป็นบ้านของฉัน อันที่จริงฉันควรต้องถามเธอมากกว่านะว่าใครอนุญาตให้ขึ้นไปอยู่ข้างบน ห้องหัวหน้าแม่บ้าน อยู่ตึกหลังไม่ใช่หรือไง”โต้กันได้แค่ประโยคเดียว นายแพทย์ภวินท์ที่ปลีกตัวไปสั่งให้คนเตรียมห้องหับให้ฐิตตาและลูกก็รีบเข้ามาปรามห้ามทับไว้ทันที สองมือเขาจูงสองแสบมาด้วย กล่าวแนะนำให้ย่าหลานรู้จักกัน“สวัสดีคุณย่าก่อนเร็วลูก”นางอัมพรหน้าเหวอเหมือนถูกผีหลอกเมื่อสิ้นคำแนะนำของบุตรชาย ก้มมองเด็กชายหญิงฝาแฝดที่นายแพทย์จับจูงมากับมือ ก่อนหันไปมองที่ฐิตตา เสี้ยววินาทีนั้นเองที่เห็นสายตายิ้มยั่วของอีกฝ่าย“นี่ นี่ อะไรกันหมอวิน” นางอัมพรชี้มือไม้สั่น ถามติดขัดภวินท์ยกมือขึ้นลูบศรีษะสองแสบ แล้วเงยหน้าสบตานางอัมพร บอก “ลูกของผมกับฐิตตาครับแม่”“หวะ...ว่ายังไงนะหมอวิน”ถามได้ไม่จบความดี นางอัมพรก็เรอออกมาคำใหญ่ก่อนหมดสติล้มลงไปในวินาทีนั้น เมื่อได้รับการปฐมพยาบาลเรียบร้อยรู้สติขึ้นมาอีกครั้ง ค่อยส

“พ่อจ๋า พ่อไปไหนมาจ๊ะ เมื่อคืนนี้ทำไมไม่นอนกับพวกเรา” ภวินท์ปล่อยลูกลงยืน แล้วนั่งลงคุยด้วย“พ่อพาคุณย่ากลับไปอยู่ที่บ้านครับ เลยต้องนอนเป็นเพื่อนคุณย่า” “แล้วทำไมคุณย่าไม่อยู่ด้วยกันกับพวกเราที่นี่ล่ะจ๊ะ” ยังไม่ทันตอบอะไร ฐิตตาเดินเข้ามาสมทบพอดี เด็กรับใช้คนเก่าแต่หัวอ่อน ตามหลังมาด้วย เข้ามาถามกับนายแพทย์ภวินท์ “คุณหมอจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ” คุณหมอหนุ่มหันมองบุตรสาว ถามเสียงอบอุ่นนุ่มนวล “แล้วหนูกินข้าวกันหรือยังลูก” “ยังจ๊ะ” “งั้นเราไปกินพร้อมกันเลยนะ พ่อก็ยังไม่ได้กิน” ภวินท์นั่งกินอาหารเช้าพร้อมสองแสบ ช่างเป็นอาหารมื้อที่อร่อยเหลือเกิน พอเผลอเขาชำเลืองมองไปทางแม่ของลูกที่ปั้นหน้านิ่งได้ตลอดเวลา จวบจนกินอิ่มแล้ว ก็ค่อยลุกขึ้นยืน อันนาวางช้อนลงทันทีเสียงดังโครม ถาม “พ่อจะไปไหนจ๊ะ” “ไปทำงานครับ” ได้คำตอบจากพ่อแล้ว สองแสบมองหน้ากัน แล้วมองสบตากับพ่อ เอ่ยขอ “หนูอยากไปด้วย” / “ผมก็อยากไปด้วยครับ” “อยากไปก็ไปครับ” ฐิตตาที่นั่งมองนิ่งๆบอกเสียงมึน

เช้ารุ่งขึ้น ภวินท์มีธุระด่วน ต้องไปจัดการ ทีแรกตั้งใจจะอยู่รอสองแสบเพราะอยากพาไปด้วย แต่รอจนสายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเสียที เลยตัดใจขับรถไปทำงานด้วยสีหน้าอาลัยอาวรณ์อย่างเห็นได้ชัด “พ่อหายไปไหนแล้วจ๊ะ”ตื่นเช้ามาก็ถามหากันทันทีเลยเชียว ฐิตตาเฉยครู่เดียวแล้วค่อยหันมาตอบ“ไปทำงานแล้วลูก”“ทำไมพ่อไม่รอหนู”“ก็หนูตื่นสายนี่นา”“นั่นสิ ทำไมเราตื่นสาย”เด็กแฝดไม่เคยนอนในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศทำงานทั้งวันทั้งคืนแบบนี้มาก่อน เนื่องจากบ้านหลังนี้ไม่เย็นสบายอย่างที่บ้านของตาโชติ เมื่อคืนเธอปรับอุณหภูมิอัตโนมัติทั้งยังใช้ม่านบังแสงจากภายนอก ทำให้สองแสบหลับกันยาวนานกว่าปกติ ตื่นไม่ทันไปทำงานพร้อมภวินท์ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน คนเป็นพ่อจะได้ไม่ทำคะแนนนำโด่งเธอจนเกินไปนักบ่ายคล้อยเลยชวนสองแสบออกไปเล่นกันที่สนามหน้าบ้าน สายตาเหลือบเห็นรถคันหนึ่งจอดเยื้องห่างจากรั้วบ้านเล็กน้อย ทีแรกไม่ได้สนใจ แต่เมื่อด้านในเผลอกดลดกระจกลงมา เลยเห็นว่าคลับคล้ายจะเป็นนางอัมพรทางนั้นรีบปิดกระจกทันที แล้วเร่งให้คนขับรถพาจากไป จึงหันมาหาทางสองแสบ พาลูกเล่นต่ออีกครู่ใหญ่ แม่อันนาตัวดีชะเง้อคอแทบหลุด ถามหาแต่นายแพทย์

อัยย์วัฒน์มองเธอด้วยสายตาชื่นชมไม่ปิดบัง กล่าวชมและชวนในประโยคเดียวกัน “ผมยอมรับเลยว่าคุณถิงนี่เก่งจริงๆ เอ้อ...พอดีเลยครับ เดี๋ยววันเกิดอาร์ธ เราจัดปาร์ตี้กินผักกันดีไหมเด็กๆ” อัยย์วัฒน์หันมาทางบุตรชาย และสองแสบ ถามความเห็นอันดารีบเข้าพวกกับเพื่อนใหม่ทันที ขยิบตาตอบรับ“ผมก็ไม่ค่อยชอบครับผัก ไว้เราไปฝึกกินด้วยกันนะอาร์ธ”“ดีเหมือนกันนะคะ อาร์ธว่าไงลูก” ฐิตตาเห็นด้วย แล้วมองที่เด็กชายลูกครึ่ง ชวนเข้าร่วมในบทสนทนา เจ้าตัวพยักหน้า ตอบรับสั้นๆ“อื้อม์”สองหนุ่มดูท่าจะเข้ากันได้เป็นอย่างดีเพราะคุยกันตลอดการรับประทานอาหาร แต่คนที่มองแล้วดูท่าจะเข้ากับใครไม่ได้เลยเห็นจะเป็นแม่อันนาตัวแสบนี่เอง ฐิตตามองดูเด็กๆรับประทานอาหารด้วยกันแล้วก็รู้สึกมีความสุข โล่งอกเมื่อไม่ต้องปิดบังใครอีกต่อไปเรื่องสองแสบจากที่เคยระแวงกลัวอัยย์วัฒน์ก็ทำให้คลายใจลง เป็นตัวของตัวเองได้ในวินาทีนี้ อัยย์วัฒน์ลอบมองฐิตตาด้วยสายตาชื่นชม เขาไม่ได้เป็นพวกชอบตีท้ายครัวใคร แต่แล้วเมื่อรู้ตัวก็พบว่ามีใจชอบฐิตตาอยู่ไม่ใช่น้อย ครั้งที่เจอกันในงานเลี้ยงของบ้านอัศวหาญญ์วรกุล เธอดูประหม่า แล้วตอนนี้