All Chapters of หัวใจป่วนไอรัก: Chapter 81 - Chapter 84

จุมพิตของภวินท์ทำเอาเธอสั่นไปทั้งตัว เพราะมันทั้งเรียกร้อง เร่งเร้า หวาน ซ่านไปทั้งสรรค์พางกาย ฐิตตายกมือขึ้นดันอกเขาให้ห่างออกไป แต่กลับถูกภวินท์กอดรัดร่างของเธอให้เบียดเข้าหาเสียแนบแน่นกว่าเก่า มือที่วางลงบนอกสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นระรัวไม่ต่างจากเธอเรือนกายที่ร้อนผ่าว ลมหายใจหอบกระเส่านั่นแว่วมาจากหนไหนกัน ริมฝีปากชื้นร้อนผ่าวของเขาเคล้าคลอเคลียไม่ยอมห่าง ทั้งเบียดบด แยกแย้มให้เธอตอบรับตอบสนองเขาไม่หยุดสิ้นสุดเสียที ไม่รู้ว่าอ่อนใจหรือหลงใหลไปกับรสเสน่หาจากเขากันแน่ ถึงได้เผยอปากตอบรับจุมพิตของเขานายแพทย์หนุ่มครางรับถูกใจเมื่อเธอมีปฏิกิริยาตอบสนอง จุมพิตที่เดิมเร่าร้อนอยู่แล้วยิ่งหนักหน่วงมากยิ่งขึ้น ฐิตตาเป็นฝ่ายรับเสียมากกว่า และไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนถึงได้รู้สึกตัวว่าอ่อนเปลี้ยอยู่ในอ้อมแขนของเขานั่นเอง พร้อมกับชุดสวยที่หลุดออกจากกายของเธอเสียงของนายแพทย์หนุ่มที่เธอเคยคุ้น บัดนี้แหบพร่าจนดูไม่คล้ายนายแพทย์หนุ่มคนเคร่งขรึมมาดนิ่งที่เห็นจนชินตา เขาผละออกเพื่อจ้องร่างงดงาม สบสานสายตากันอย่างมีความหมาย กุมที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอ นิ่ง เธอสบตาตอบเขาเช่นกัน ต่

ตอนพิเศษร่างเล็กจ้อยในเสื้อที่สั่งตัดเฉพาะ โดยมีกระเป๋าหน้าเหมือนจิงโจ้ เป็นอาภรณ์ที่นายแพทย์ภวินท์ใช้ใส่อยู่ตลอดเวลา บัดนี้เขามีหน้าที่ให้นม ขับกล่อมบุตรสาวที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่วัน “หมอคะ ส่งมาให้พี่เถอะค่ะ” เสียงพยาบาลผู้เชี่ยวชาญการดูแลเด็กเล็กบอกกับคุณหมอหนุ่ม ที่ใบหน้าที่เริ่มมีตอหนวดขึ้นครึ้ม ซูบเซียวเล็กน้อย ส่งเสียง ‘ชู่ว’ เบาๆเตือนไม่ให้ส่งเสียงดัง เพราะเขาเพิ่งกล่อมลูกหลับไปได้ไม่กี่นาทีนี้เอง แล้วส่ายหน้าพร้อมโยกตัวเล็กน้อย ร้องเพลงที่ฝึกมาเป็นเวลาเก้าเดือน เตรียมตัวเป็นคุณพ่อเต็มที่ “ไม่เป็นไรครับ หลับไปแล้ว” “ไม่ต้องอุ้มตลอดนะคะ วางลูกลงบ้าง” “ถิงอย่าเสียงดัง เดี๋ยวลูกตื่น” ลอบกลอกตาอย่างเอือมๆ ลูกตื่นแล้วอย่างไร เขาก็อุ้มคนเดียว กล่อมนอน ป้อนนม แล้วก็แทบจะผูกติดอยู่กันแบบนั้นตลอดเวลา “วางลูกลงเถอะค่ะ เดี๋ยวติดมือ” “ติดก็ติดไปสิ เดี๋ยวโตกว่านี้ก็จะไม่ให้พ่ออุ้มแล้วใช่ไหมคะ” ท้ายประโยคถามเสียงหงุงหงิงจนสาวๆในห้องมองหน้ากัน แล้วพากันอมยิ้ม นายแพทย์ภวินท์ที่ขรึมเข้มเสมอ บทจะอ้อนลูกก็ให้น่