All Chapters of หัวใจป่วนไอรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“เราจะไปกันหรือยังคะ เมื่อกี๊พี่วินจะพาถิงไปดูอะไรนะ” ใบหน้าของภวินท์ที่เฉยเมยเมื่อครู่ค่อยบานออก คล้ายจะบานกว่ากระด้งตากสมุนไพรของตาโชติแล้วในวินาทีนั้น คุณหมอหนุ่มผู้ไม่เคยได้รับการออดอ้อนจากภรรยามาก่อนเลยสักครั้งเอื้อมมือปลดแขนสราวลีทันที แล้วเปลี่ยนมาลูบหลังมือของฐิตตาแทน ก้มหน้าลงสบตา บอกเสียงอ่อนโยนเอาใจ “จะพาไปดูสวนสวรรค์ตรงนู้น แต่เดี๋ยวค่อยไป มารู้จักกับเพื่อนพี่ก่อน” แล้วถึงหันมาหาสราวลี กล่าวแนะนำสองสาวให้ได้รู้จักกันอย่างเป็นทางการเสียที นึกขอบใจที่สราวลีตามมาหาถึงที่ “หมอลีครับ นี่ถิงครับ ถิงจ๊ะนี่หมอลีจ้ะ” จงใจแนะนำแค่ชื่อให้สองสาวได้รู้จักกัน โดยไม่ยอมเอ่ยสถานะของฐิตตาเหมือนตอนอยู่ในงานเลี้ยงคืนนั้น เขาอยากวัดใจกับฐิตตาเขาอยากรู้ว่าการที่เขาไม่บอกสถานะของเธอกับสราวลี มันจะทำให้เธอเดือดดาลมากน้อยขนาดไหน แล้วก็แทบยิ้มออกมาในตอนนั้นเมื่อฐิตตาเลื่อนมากุมมือเขาแล้วหันไปมองทางสราวลีแต่ไม่พูดอะไร เอาแต่ยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ดูมาดร้ายพอตัว“ยินดีที่ได้พบนะคะ” เป็นแพทย์หญิงสราวลีที่บอกขึ้นก่อนราวกับยินดีหนักหนา ทั้งที่แววตาของคุณหม

“คืนนี้ให้เกียรติยืนประดับข้างเฮียรันดร์สักคืนได้ไหม”ยิ้มกว้างแล้วตอบรับทันที “ยิ่งกว่ายินดีอีกค่ะ”ภวินท์ที่เพิ่งเข้างานตามหลังมา ไม่ทันได้คุยอะไรด้วย นิรันดร์ก็พาฐิตตาเดินห่างจากเขาไปทุกทีๆแล้ว คืนนี้ฐิตตาได้รับการแนะนำจากนิรันดร์ว่าเป็นญาติผู้น้องของตนอย่างเต็มภาคภูมิ ฐิตตาไม่คุ้นชินกับการออกงานนัก จากทีแรกที่ใบหน้าแย้มยิ้มดีอยู่ ผ่านไปอีกพักก็ชักทำตัวไม่ถูก นิรันดร์เลยพาออกไปคุยที่สวนพฤกษะด้านข้างห้องจัดเลี้ยง“เฮียเห็นสีหน้าเราเบื่อๆ” นิรันดร์บอกตอนเดินเคียงกันออกมา“ค่ะ ถิงทำตัวไม่ถูก”“เลยพาออกมาข้างนอกนี่ไง ยายฟ้าลูกเฮียก็เป็นนะ เวลาพาไปงานเลี้ยงที่ไหนก็แบบเรานี่เลย แต่แย่กว่าหน่อยตรงชอบชักสีหน้า”พ่อม่ายเนื้อหอมเล่าถึงบุตรสาวให้ฟัง ฐิตตายิ้มแล้วว่า“ตอนอายุเท่านั้นถิงก็เป็นค่ะเฮีย คุณพ่อพาไปงานไหน ไม่ชอบก็ชักสีหน้าเหมือนกัน”นิรันดร์วางแก้วในมือลงบนโต๊ะ เลิกคิ้วล้อ“จริงหรือ แสดงว่าเชื้อมันแรงนะ”นิรันดร์จึงเล่าเรื่องของตนเองให้เธอฟัง จากบางส่วนที่ยังไม่ได้เล่า เขาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว เนื่องจากภรรยาเสียชีวิตไปได้สิบปีแล้ว แรกๆเลี้ยงลูกเอง เหนื่อยจัดแต่ก็พอทนได้ เพราะรับปากภรร

สราวลีคอแข็งเชิดตรงแหน็วไม่ยินดียินร้ายอะไรทั้งนั้นเมื่อทราบว่านายแพทย์ภวินท์กลับมาพอดี นี่ก็อีกเรื่องที่ทำให้เธอชักจะชังๆเขาขึ้นมาบ้าง ภวินท์ไม่เข้ามาที่โรงพยาบาลเลยหากไม่มีประชุมด่วน หรือเอกสารสำคัญต้องเซ็น เขาหายหน้าไปไหน แม้แต่คะนึงก็ยังให้คำตอบไม่ได้ ไม่พ้นคงไปพะเน้าพะน้อลูกชายหญิงฝาแฝด กับแม่ของลูกอยู่ละมัง คิดด้วยความริษยาภวินท์ลงรถแล้วตรงมาที่มารดา ยกมือไหว้ ทักทายด้วยท่าทีเนือยๆ“สวัสดีครับแม่”นางอัมพรยังตั้งตัวไม่ทัน สราวลีก็พุ่งไปหาบุตรชายของนางกล่าวเสียงแข็งใส่“นี่หรือเปล่าคะ ที่ทำให้คุณหายหน้าไปอยู่เรื่อย ใช่เรื่องนี้ไหม”แล้วหมุนตัวกลับมากระชากซองออกจากมือของนางอัมพร เอาไปฟาดใส่หน้าอกของนายแพทย์ภวินท์ซ้ำๆอย่างต้องการให้เขาทุรนทุรายเจ็บปวดอย่างที่เธอเป็นอยู่ในตอนนี้บ้าง“เพราะนี่ใช่ไหม คุณถึงได้กลับไปทำหวานชื่นกับยายฐิตตานั่น คุณจำใจทำใช่ไหมคะ จำใจเพราะลูกๆของคุณใช่ไหม บอกลีสิคะ”สราวลีตัดพ้อเขาพลางคิดไปเองเป็นตุเป็นตะนางอัมพรที่ยังไม่ทันได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลยยืนงงเป็นไก่ตาแตก ภวินท์อึ้งไปไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนหมอ มองซองที่หญิงสาวตรงหน้าฟาดใส่ก่อนเหลือบ

ตลอดระยะเวลาหกปีมานี้ เขารู้มาตลอดว่าฐิตตาพักอยู่กับตาโชติ ผู้ซึ่งเป็นตาแท้ๆของเธอ เขาเคยมาพบท่านแล้วเกินสิบครั้งหลังสืบทราบว่าเธออยู่กับท่าน แต่ไม่มีโอกาสได้พบฐิตตาเลยทั้งสิบกว่าครั้งที่ว่านั่นและตลอดระยะเวลาหลายปีมานี้ เขาไม่รู้เลยว่าฐิตตาตั้งครรภ์ เธอตั้งครรภ์กับเขาอย่างแน่นอน สัญชาตญาณของเขามันบอกแบบนั้น ทั้งยังคลอดออกมาเป็นแฝดอีกด้วย แฝดที่แสนน่ารักน่าชัง ภาพของเด็กชายเด็กหญิงฝาแฝดตรึงอยู่ในหัวใจของภวินท์ทันทีแล้วก็ให้สะท้านเยือกอยู่ในอกของเขา หกปีมานี้เขาไม่มีโอกาสได้อยู่ดูแลฐิตตาขณะตั้งครรภ์เลย ไม่มีโอกาสได้มองพวกแกตอนได้ลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรกเลย เขาควรได้โอกาสนั้น หากรู้สักนิดว่าเธอตั้งครรภ์ เขาจะต้องมาทำหน้าที่ของพ่อและสามีอย่างแน่นอน หกปีมานี้เขาเหมือนไอ้งั่ง ทำแต่งานและงาน ในหัวมีแต่เรื่องงาน อย่างนั้นแล้วไม่เท่ากับว่าที่ตั้งใจทำมาทั้งหมดสูญเปล่าหรอกหรือ นึกถึงวันนั้น วันที่เขาขับรถมาหาตาโชติหลังรู้แล้วว่าฐิตตาอยู่ที่นี่ ท่านให้เขาเข้าพบ และคุยกันด้วยถ้อยความแบบเดิมซ้ำกันทุกครั้ง พลันใจความการสนทนาก็ไหลบ่าเข้ามาในความทรงจำของนายแพทย์ภวินท์ราวกับน้ำป่าใน

“คุณไม่มีสิทธิเอาลูกไปจากฉันนะหมอวิน” ฐิตตาเสียงสั่น ดวงตาวาวด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเต็มเบ้าตาสองข้าง ภวินท์เห็นแล้วก็ให้ใจคอไม่ดี หายใจไม่ออก แล้วบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงหลายส่วน“ผมไม่เคยมีความคิดที่จะเอาลูกไปจากคุณเลยนะ”และที่พูดไปตอนก่อนหน้า คือเขาก็ไม่ได้จะเอาแต่ลูกกลับไปยังบ้านที่รอคอยเธออยู่ แต่เขาหมายถึงตัวเธอด้วยที่ต้องกลับไปด้วยกันแต่แล้วก็พูดไม่ทันอีกฝ่าย ที่ความคิดเตลิดไปไกลแล้วตอนได้ยินเขาเกริ่นนำเมื่อครู่นี้“อย่าแม้แต่จะคิด อย่ามาเอาพวกแกไปจากฉัน”ไม่ใช่การเว้าวอน ฐิตตายังคงเป็นฐิตตาคนเก่า และนายแพทย์ภวินท์ไม่เคยรู้สึกรังเกียจเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียวไม่ว่าจะเป็นเมื่อหกปีก่อนหรือในตอนนี้ ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่คิดจะเอ่ยปากบอกออกไปให้เธอรู้ความในใจ อัตตาในตัวเขาบอกให้ปิดปากให้สนิท อย่าริพูดออกไปเชียวและก่อนจะได้พูดอะไรออกไป ก็ได้ยินเธอว่าขึ้นอีกราวอัดอั้น“คุณหย่าให้ฉันเถอะ ฉันรับรองว่าจะไม่กีดกันคุณกับลูกเด็ดขาด อยากมาหาพวกแกตอนไหนคุณก็มาได้เลย”เหมือนกับในหูมีเสียงลั่นเปรี๊ยะ เอะอะอะไรก็เอาแต่พูดเรื่องหย่า โทสะที่เคยควบคุมได้บัดนี้แตกกระจายออกเป็นเสี่ยง