All Chapters of หัวใจป่วนไอรัก: Chapter 71 - Chapter 80

ไม่รู้ว่าสิ่งใดกันแน่ที่กำลังรู้สึกอยู่ในขณะนี้ฐิตตาแหงนศรีษะเพริดไปทางด้านหลัง มือยกขึ้นกุมศรีษะของนายแพทย์ภวินท์ไว้แน่น อยากผลักออกเหลือเกิน แต่แล้วก็รู้สึกในทางตรงข้าม“อื๊อ...”ครางได้เพียงเท่านั้น ภวินท์ย้ายปากครอบบนยอดทรวงอิ่มอีกข้าง ทั้งหยอกทั้งเย้าทั้งเร้าจนเธอแทบละลายลงตรงนั้น ฐิตตาได้ยินเสียงตัวเองคราวแผ่วๆ แต่แล้วก็เหมือนถูกเตะด้วยฝีเท้าของนักฟุตบอลอาชีพ รู้สึกเหมือนตัวเองกระเด็นออกจากขอบอารมณ์ที่ทะยานหลุดไปไกล กระแทกลงบนพื้น เมื่อคุณหมอหนุ่มผละปากร้อนผ่าวออกจากยอดอกของเธอฐิตตากระพริบตาปริบๆจ้องใบหน้าแดงจัดของภวินท์ ก็เห็นว่าเขามองตอบเธอด้วยสายตาท้าทายอยู่“ไปนอนกันดีกว่า ดึกแล้ว”เขาชวนจบ แล้วลงมาที่ใบหน้าของเธอฐิตตาเผยอปากรอโดยไม่รู้ตัว แต่ก็พบว่าเขาทำเพียงฝังริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธอเท่านั้น แล้วจับมือพาเดินไปส่งถึงหน้าห้อง เปิดประตูให้อีกด้วยก้าวขาเข้าไปในห้องแล้วพิงประตูที่ปิดลงด้วยใบหน้าที่ยังออกร้อนอยู่ ไม่ใช่แค่หน้าที่ร้อนบอกได้เลย ตอนนี้ร้อนไปหมดทั้งตัวภวินท์กล้าทำกับเธอแบบนี้ได้อย่างไรได้แต่ร้องเบาๆด้วยความเจ็บใจที่ถูกเขาปั่นจนอารมณ์กระเจิงแบบนี้คอยดูตาเธอบ

ภวินท์หัวเราะเบาๆในลำคอ แล้วใส่ใจกับการดื่มลิ้มยอดทรวงด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวเสียเหลือเกิน ฐิตตาแอ่นกายโค้งขึ้นสุดส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกเกินจะทนไหว อยากผลักไสเขาให้ออกห่างแต่อีกความต้องการก็อยากให้เขาชิดใกล้เธอมากกว่าที่กำลังทำ เธอบิดกายเร่าไปมาอยากหลุดพ้นจากความทรมานที่เป็นอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างไร แล้วมองเขาด้วยแววตาเว้าวอน ภวินท์กลับปลอบเธอด้วยจุมพิตเร่าร้อนกว่าเดิม เรียกร้องมากกว่าเก่า มือของเขาลูบลงที่หน้าขาเคลื่อนไหวไล้ไปมาก็หยุดลงที่กลางแกนกาย ประสานตาเธอ บอก “ขอผมดูตรงนี้หน่อย” “ไม่ให้ดูแล้ว” บอกปัด กัดฟันจะลุกหนี ภวินท์แกล้งกดมือเขากับข้อมือของเธอ แล้วเว้าวอนแบบเมื่อครู่ “นะ” จบคำวอนขอสั้นๆคำเดียวของเขา มือร้อนผ่าวสัมผัสลงบนเนื้ออวบอูมที่ยังมีผ้าปิด ภวินท์คลึงในส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของเธอ ฐิตตาขยับสะโพกหนี พร้อมกรีดร้องเบาๆ ยิ่งขยับหนี ก็ยิ่งถูกเขาตาม แล้วก็ยิ่งเกิดอารมณ์อย่างที่มีเขานำพาไป ภวินท์เร้าจนเธอพร้อมอย่างที่สุด แล้วจึงถูกเขารั้งปราการด่านสุดท้ายออกจากกายชายหนุ่มเลื่อนกายขึ้นทาบ เปิดทางให้ทั้งเขาและเธอได้ผสานกายเข้าหา

“รีบไปรีบมานะ ผมรอ” ตอบรับเขาด้วยรอยยิ้ม แต่ภวินท์รู้สึกได้ว่าเป็นรอยยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม ฐิตตาเดินจากไปยังห้องนอนของตาโชติ ภวินท์กลับเข้าห้องของตัวเอง รอแล้วรอเล่า ฐิตตาก็ยังไม่มาเสียที จึงแอบไปส่องดูที่ห้องของลูก เห็นปิดไปนอนกันเรียบร้อย แต่กลับไม่พบแม่ของสองแสบ ลงมาถึงข้างล่างเจอเข้ากับนวลเลยถาม “คุณถิงล่ะครับ” “อ้าว เห็นว่าให้เด็กขึ้นไปทำความสะอาดห้องรับรองแขกอีกห้องนี่คะ” “อย่างนั้นหรือครับ เดี๋ยวผมไปดูเอง”ภวินท์เดินกลับขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง หยุดที่หน้าห้องรับรองแขกที่ว่า เคาะเรียกอยู่เป็นนาน ข้างในก็ยังเงียบไม่มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น ขมวดคิ้วจนแทบผูกกันโบว์ แล้วก็ว่าเอาไว้พรุ่งนี้แล้วกัน เขาจะลองถามเธอดูอีกที ว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่แล้วงานที่ถาโถมเข้ามาทั้งสัปดาห์ ทำให้ภวินท์ไม่สามารถพูดคุยสอบถามสาเหตุกับฐิตตาได้ เขาต้องออกไปแต่เช้า กลับเข้าบ้านมาก็ดึกดื่น ไม่เคยทันได้ส่งลูกเข้านอนเลยสักวันเดียว ส่วนแม่ของลูกก็ขยับออกห่างเขาไปเสียไกล จนภวินท์เครียดจัดจนแทบคลั่งอยู่รอมร่อแล้ว แพทย์หญิงสราวลีรู้สึกว่าเธอลดตัวลงมามากจนเกินไปแล้ว มาก

ภวินท์จ้องเธออย่างอย่างนั้นเป็นนาน กว่าจะพูดอะไรออกมาได้ “แล้วลูก”“ลูกต้องอยู่กับฉัน คุณอยากมาเยี่ยมมาหาเมื่อไรตอนไหนก็ได้”ภวินท์หน้าเครียด บอก “ผมคงหย่าให้ไม่ได้หรอก ขอโทษด้วยนะที่คุณพูดซ้ำๆเรื่องหย่าแบบไหนยังไง ผมก็ยังคงต้องตอบคุณแบบเดิมซ้ำๆเหมือนกันว่า ‘ไม่หย่า’ ”“กลัวคนจะมองตัวเองไม่ดีหรือไงคะ”“ถ้าคิดแบบนั้นแล้วรู้สึกดีก็คิดไปเลย”“ฉันไม่ชอบคิดไปเองหรอก ถ้าไม่มีคนทำให้ฉันคิด” ภวินท์มองท่าทีนิ่งๆของฐิตตาก็ให้รู้สึกอึดอัดเหมือนมีอะไรมาถ่วงในหัวใจของเขา ถามออกไปตรงๆอีกครั้ง “คุณเป็นอะไรกันแน่ บอกผมมาตรงๆเลยได้ไหม อย่ามาทำประชดประชันใส่ พูดหน้าตายิ้มแต่ทิ่มแทงกันแบบนี้ไม่เอาสิ บอกผมมาเลยคุณเป็นอะไร” ได้ยินเขาถามออกมาแบบนั้นแล้ว ก็หน้านิ่งไม่ยอมตอบ เห็นเธอไม่ตอบ ภวินท์ก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ ท้วงเรื่องที่เคยขอเอาไว้ “ข้อตกลงระหว่างเราจำได้ไหม”“ข้อแรกเวลามีอะไรที่ไม่เข้าใจ หรือไม่พอใจ เราต้องคุยกันทันที ห้ามคิดเองเออเองคนเดียวเด็ดขาด คุณมีอะไร บอกผมมาได้เลยถิง”แล้วเมินหน้าหนี บอกเสียงสะบัด“จะต้องมาทำความเข้าใจกันทำไม ก็ในเมื่อเราไม่ได้รักกัน”นายแ

“หมอวินนี่มันกำลังกวนตีนเราอยู่นะเฮีย แถมมันยังขู่เราอีก”“นั่นสิวะแค่ให้มันดูห้องผ่าตัดเพิ่ม มันจะเอาตั้งสิบล้านเลยหรือไง”นพรัตน์ส่ายหน้าเอือมๆ บอกอย่างไม่เห็นว่าจะเป็นปัญหา ก็ในเมื่อเขาเป็นเจ้าพ่อเงินกู้ เรื่องเงินน่ะเรื่องเล็ก “แค่สิบล้านเอง ก็จ่ายๆให้มันจบไปสิครับเฮีย”“สิบล้านปอนด์”นิรันดร์ตอบน้องชายแล้วก็นั่งเงียบหน้าเครียดจากนั้น หันไปทางธรณ์แล้วถามอีก “สรุปยายหมอลีมันได้ข้อมูลมาจากใคร”“ผมเนี่ย” ยืดอกรับ พร้อมหลบฝ่ามือของพี่ใหญ่ในคราวเดียว“มึงนะ ทำเสียเรื่องเรื่อยเลย งานกูเลยไม่แล้วไม่เสร็จเพราะมึงคนเดียว”บ่นปอดแปดอีกครู่ใหญ่ค่อยทยอยกันออกมา เพราะเดี๋ยวไม่ทันงานเลี้ยงที่ภวินท์ขู่ทิ้งท้ายไว้ ภวินท์ออกจากตึกได้ ต่อสายหาฐิตตาทันที บอกเธอว่าเขากำลังจะเข้าไปรับ ออกงานในค่ำคืนนี้ ด้วยกัน งานที่หวังใจไว้ว่าเธอจะต้องชอบ“เกลียดสายตาแบบนี้จริงๆเลย”บ่นจบ หยิกหลังมือขาวๆของเขาอีกทีเป็นการตบท้าย นายแพทย์โรคจิตไม่ยอมสะบัด นิ่งให้เธอหยิกแบบนั้น แล้วก้มลงหอมแก้มเธอเป็นการเอาคืน“หมอวิน”“ครับ”“หยุดมองถิงแบบนี้เลยนะ”“ทำไมล่ะ ก็ภรรยาหมอวินสวย ทำไมหมอจะมองไม่ได้ล่ะ หืมม์...”ยิ้มเก้อๆ ต่