All Chapters of คุณหนูสี่: Chapter 91 - Chapter 100

92จะต้อมมาแน่นอนฉู่อี้ซินขัดเคืองใจกับคำพูดของเขา และเถียงไม่ออกว่าเขาคาดเดาความคิดของนางถูก ถึงแม้ว่านางไม่ได้มีความคิดที่จะใช้ดอกไม้ชนิดนี้ฆ่าคน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากเอาพิษของมันมาใช้ป้องกันตัวเองยามเข้าตาจน ยิ่งได้เห็นท่าทีที่ดูราวกับไม่ได้สะทกสะท้านต่อความตายของอดีตภรรยาเลยสักนิด ก็ยิ่งทำให้ความรู้สึกรังเกียจเดียดฉันท์ในใจของฉู่อี้ซินเพิ่มมากเป็นทวี นางจึงเลือกที่จะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกลับเข้าไปในเรือนทันทีสองวันต่อมา กู้หรานจือมีธุระสำคัญจะต้องไปทำที่อำเภอข้างเคียง ทำให้เขาต้องรีบเร่งออกเดินทางและไม่ได้กลับเข้าจวนตระกูลกู้นานถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม ลึกๆ แล้วฉู่อี้ซินกลับรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง นางโล่งอกที่ตนไม่ต้องคอยระแวดระวังตัว และไม่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่ยากจะคาดเดาอย่างกู้หรานจือตลอดเจ็ดวันที่กู้หรานจือไม่อยู่ ฉู่อี้ซินรู้สึกว่าการใช้ชีวิตลำพังในจวนตระกูลกู้มีอิสระกว่าตอนอยู่จวนตระกูลฉู่หลายเท่า นางใช้เวลาในแต่ละวันหมดไปกับการชมสวน ปักผ้า หรือไม่ก็หาตำรามานั่งอ่านแก้เบื่อ แม้ว่าความคิดของนางจะยังวนเวียนอยู่กับเรื่องการตายของเสี่ยวฉิงและภรรยาคนแรกของเขาอยู่บ้าง แต่หลายวัน

94รักษาความลับสามวันต่อมา ยามค่ำคืนของถนนย่านหอนางโลมคราคร่ำไปด้วยผู้คน ซูซินส่วมใส่ชุดบุรุษหนุ่มรูปงาม ดูแล้วกลมกลืนกับเหล่าคุณชายเจ้าสำราญทั่วไป นางใช้พัดจีบบังใบหน้าส่วนล่างเล็กน้อยเพื่ออำพรางตัว ก้าวเดินเคียงคู่มากับหรงเซวียนที่อยู่ในชุดสีดำน่าเกรงขาม ท่าทีของทั้งสองดูสง่างามไม่น้อย เมื่อเข้าไปภายในหอฮวาหรงเซวียนสั่งมามาให้หาโต๊ะมุมที่เงียบที่สุดให้ ยิ่งเป็นมุมอับสายตาผู้คนเลยยิ่งดี แต่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวบริเวณโถงกลางและบันไดทางขึ้นชั้นสองได้อย่างชัดเจน รวมถึงสามารถมองเห็นการแสดงร่ายรำที่บนเวทีได้สะดวกสองสามีภรรยานั่งจิบชาอยู่เงียบๆ กระทั่งผ่านไปเกือบชั่วยามสายตาของซินก็สะดุดเข้ากับเงาร่างบุรุษผู้หนึ่ง คนผู้นั้นรูปร่างสูงโปรงแต่งกายมิดชิด มีหมวกปกปิดใบหน้า เดินด้วยท่าทางระมัดระวังตัว ก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องพักรับรองชั้นสองอย่างรวดเร็วซูซินหันไปสบตากับหรงเซวียนที่นั่งอยู่ทันที ทั้งคู่ต่างพยักหน้าส่งสัญญาณให้กันอย่างรู้ใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ทั้งสองวางจอกสุราลงลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วสะกดรอยตามขึ้นไปยังชั้นบนของหอเหมยฮวาแดงกู้หรานจือได้เดินไปหยุดหน้าห้องพักรับรองที่

96พบกันครั้งแรกเดิมทีกู้หรานจือเคยคิดว่าการพบพานอันแสนสั้นในค่ำคืนนั้น คงจะเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปในห้วงเวลาไม่กี่จิบน้ำชา แต่ในคืนเดียวกันนั้นเอง ช่วงขากลับ ฉู่อี้ซินซึ่งกำลังเร่งฝีเท้ากลับจวนด้วยความรีบร้อนเพราะเกรงว่าจะกลับเข้าจวนไม่ทันตามคำสั่งของโจวอวี่ถง นางได้วิ่งข้ามสะพานที่ข้ามคลองกลางตลาด ทว่าเกิดสะดุดปลายเท้าของตนเอง ร่างบางเสียหลักพลัดตกลงไปในสระน้ำเบื้องล่างท่ามกลางความมืดมิดและกระแสน้ำที่เย็นเฉียบในขณะเดียวกันนั้น กู้หรานจือซึ่งกำลังเดินมุ่งหน้ากลับไปยังจุดจอดรถม้า ได้ยินเหมือนอะไรบางอย่างตกลงไปในน้ำและเสียงร้องขอความช่วยเหลือ พอหันไปมองก็พบว่ามีคนตกน้ำเข้าเสียแล้ว ด้วยสัญชาตญาณ เขารีบถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วกระโจนลงไปในน้ำเพื่อช่วยชีวิตคนทันทีกู้หรานจือว่ายน้ำฝ่าความมืดเข้าไปคว้าร่างที่กำลังดิ้นรนและสำลักน้ำใกล้หมดแรงขึ้นมาบนฝั่งได้สำเร็จ เมื่อวางร่างบอบบางให้นอนราบลงกับพื้นหญ้าแล้ว เขาก็รีบใช้มือเคาะแผ่นหลังเรียกสตินาง“แม่นาง! แม่นาง! เป็นอะไรหรือไม่”กู้หรานจือเอ่ยเรียกด้วยความกระวนกระวายใจ ผ่านไปหลายอึดใจ ฉู่อี้ซินก็สำลักน้ำออกมาก่อนจะค

98สหายรักอย่างนั้นหรือกู้หรานจือกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ดวงตาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง เขาจ้องมองหน้าหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งรังเกียจ ทั้งดูถูกดูแคลนว่านางช่างไร้ยางอายสิ้นดี“เจ้ากล้าทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ลงได้อย่างไร อี้ซินนางเป็นสหายของเจ้านะ!”เมื่อได้ยินคำถามนี้ แววตาของเสี่ยวฉิงไม่สะทกสะท้านเลย นางกลับหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขมขื่น“สหายรักอย่างนั้นหรือ ทั้งข้าและอี้ซินต่างก็เป็นเพียงแค่บุตรอนุด้วยกันทั้งคู่ แต่ถึงกระนั้น อี้ซินนางก็ยังเกิดมาในตระกูลขุนนางมีหน้ามีตาในสังคม เมื่อเทียบกับข้าแล้ว ตัวข้าดูต่ำต้อยกว่านางหลายเท่านัก! หากนางกับท่านคบหาดูใจกันไปถึงขั้นได้แต่งงานกันจริงๆ นั่นก็เท่ากับว่านางอยู่คนระดับชั้นกับข้าแล้ว นางจะได้เป็นฮูหยินจวนกู้ ส่วนข้าก็ยังต้องเป็นบุตรสาวพ่อค้าที่ต่ำต้อยกว่านางไปอีก! เพราะฉะนั้นแล้วข้าจะไม่มีวันยอม ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ก็ถือเสียว่านางเสียสละท่านให้ข้าก็แล้วกัน! ในเมื่อเป็นสหายรักกันก็ให้กันได้อยู่แล้วมิใช่หรือ”เสี่ยวฉิงขยับกายเข้าไปใกล้ แววตาของนางคลั่งไคล้กู้หรานจือเป็นอย่างมาก“ตระ

100ไม่เจอหน้ากันนานเวลาผ่านไปได้เดือนเศษ ซูซินพอจะมีเวลาว่างจึงแวะไปเยี่ยมเยียนฉู่อี้ซินที่จวนตระกูลกู้อีกครั้ง จวนหลังใหญ่ดูเงียบสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย ทว่ากลับเงียบเหงาจนดูห่างเหิน ในครานี้ทั้งฉู่อี้ซินและกู้หรานจือต่างก็อยู่ในจวนด้วยกันทั้งคู่ แต่ทว่าการใช้ชีวิตของพวกเขาเหมือนคนแปลกหน้า กู้หรานจือมักจะอยู่แต่ภายในห้องหนังสือ ราวกับต้องการหลบเลี่ยงฉู่อี้ซินเพื่อทำให้นางสบายใจมากขึ้น ในขณะที่ฉู่อี้ซินก็เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่แต่ภายในเรือนเช่นกัน น้อยครั้งนักที่นางจะเดินผ่านหรือย่างกรายเข้าไปใกล้บริเวณเรือนฝั่งที่กู้หรานจืออยู่ แม้ว่าทั้งสองคนจะมีสถานะเป็นสามีภรรยากันก็ตาม แต่ความสัมพันธ์กลับเหมือนคนแปลกหน้าเข้าไปทุกทีหลังจากที่ซูซินเข้ามาในจวน สาวใช้คนเดิมที่เคยออกมาต้อนรับนางคราวก่อนก็เดินออกมานำทางพาไปหาฉู่อี้ซินเหมือนเคย หลังส่งเสร็จแล้วสาวใช้ก็เดินออกมาทันทีโดยไม่ต้องเอ่ยไล่ เมื่อฉู่อี้ซินเห็นซูซินก็ยิ้มแย้มด้วยความดีใจ“ไม่เจอหน้ากันนาน คิดว่าเจ้าโกรธข้าเรื่องนั้นแล้วเสียอีก ข้าดีใจนะที่เจ้ามาหา แต่ถึงไม่มาภายในวันสองวันนี้ข้าก็ตั้งใจจะไปหาเจ้าอยู่พอดี”ฉู่อี้ซินบอก ช่วงเด