All Chapters of คุณหนูสี่: Chapter 81 - Chapter 90

81รู้อยู่แล้วสุดท้ายแล้ว ด้วยสถานะและข้ออ้างของสามีโดยชอบธรรม ทำให้ฉู่อี้ซินที่เป็นเพียงสหายไม่อาจเข้าถึงตัวเสี่ยวฉิงได้เลย นางจึงจำใจต้องกลับขึ้นรถม้า และเดินทางกลับจวนตระกูลฉู่โดยที่ไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของเสี่ยวฉิงเพียงแค่หนึ่งเดือนหลังจากวันที่ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าพบ ข่าวร้ายเกี่ยวกับเสี่ยวฉิงก็มาถึง นางได้จากโลกนี้ไปอย่างกะทันหันแบบไม่ทันได้เอ่ยปากร่ำลาผู้ใดเลยแม้แต่คำเดียวในวันที่จัดพิธีศพ ภายในจวนตระกูลกู้เต็มไปด้วยความโศกเศร้า กู้หรานจือในชุดไว้ทุกข์ยืนต้อนรับแขกเหรื่อด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์ จนผู้คนต่างพากันสงสารและเห็นอกเห็นใจ ยกย่องว่าเขาช่างเป็นสามีที่รักภรรยาอย่างสุดหัวใจแต่การจากไปของเสี่ยวฉิงกลับไม่มีผู้ใดในอำเภอหลินไคคลางแคลงใจสักคนเดียว ไม่มีใครตั้งคำถามหรือสงสัย แม้แต่คนในตระกูลเดิมของเสี่ยวฉิงเองก็ยังพากันนิ่งเงียบ ทั้งที่ภรรยาคนแรกของกู้หรานจือก็ป่วยตายอย่างไร้สาเหตุเช่นเดียวกันนี้ส่วนชาวบ้านยังคงซาบซึ้งในความอาลัยอาวรณ์ภรรยาของกู้หรานจือกันต่อไป และจดจำภาพลักษณ์อันแสนดี สูงส่ง และเปี่ยมด้วยเมตตาที่เขาเพียรสร้างเอาไว้มาเนิ่นนาน ไม่มีใครระแคะระคาย ไม่มีใครสนใจ และไ

83สองร้อยตัว“จริงหรือ! โอ้...คุณชายกู้มาถูกที่แล้ว ใต้เท้าฉู่รักและห่วงใยราษฎรเสมือนดั่งญาติมิตรพี่น้องคลานตามกันมา จะปฏิเสธน้ำใจอันประเสริฐของคุณชายกู้ได้อย่างไรเล่า”โจวอวี่ถงรีบเปลี่ยนท่าทีหลังรู้ว่าค่าเสื้อกันหนาวกู้หรานจือออกเองทั้งหมด นางหัวเราะออกรสออกชาติด้วยความประจบประแจง ในขณะที่ใต้เท้าฉู่ผู้เป็นสามี ซึ่งมองเห็นนิสัยใจคอของภรรยาตนเองทะลุปรุโปร่งมาตั้งแต่ต้น ได้แต่หน้าแห้งสนิทด้วยความเอือมระอา“ตระกูลฉู่ของเราก็ฝักใฝ่ในการทำบุญกุศลช่วยเหลือคนยากไร้มาโดยตลอด ในเมื่อคุณชายกู้ริเริ่มเรื่องราวอันเป็นมงคลเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นข้าก็ขอร่วมสมทบทุนบริจาคช่วยด้วยอีกแรงก็แล้วกัน” โจวอวี่ถงพูดต่อหน้าระรื่นทว่าคำพูดของภรรยากลับทำให้สามีที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัดถึงกับชะงักค้าง ใต้เท้าฉู่หันขวับไปมองหน้าภรรยาด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ปกติโจวอวี่ถงขี้เหนียวและเค็มยิ่งกว่าเกลือ เหตุใดวันนี้จู่ๆ ถึงกล้าออกปากว่าจะร่วมสมทบทุนบริจาคเงินได้เล่า เห็นทีว่าพรุ่งนี้เช้าฝนคงจะตกลงมาห่าใหญ่เสียแล้วกระมัง“นับว่าเป็นเรื่องที่ดี เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ ขอรับ เช่นนั้น

85ข้าชอบเจ้าฉู่อี้ซินรีบลุกขึ้นยืนแล้วขยับถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่างจากกู้หรานจือ แต่เบื้องหลังของนางเป็นคลองน้ำลึก นางจึงเสียหลักก้าวพลาดจนเกือบจะร่วงหล่นลงไปในน้ำ ดีที่กู้หรานจือคว้าต้นแขนของนางเอาไว้ได้ทันท่วงที เขาดึงร่างของนางให้กลับขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย เมื่อตั้งสติได้และรู้ตัวว่ากำลังถูกมือของเขารั้งเอาไว้ ฉู่อี้ซินก็รีบสะบัดแขนออกทันทีด้วยความรังเกียจ“ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวก็ตกลงไปในน้ำหรอก”“ท่านจงใจเข้าหาท่านพ่อของข้าทำไมกันแน่!”“เรื่องนี้เจ้าก็น่าจะรู้แก่ใจดีอยู่แล้วมิใช่หรือ ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ คนที่ข้าพึงใจและชอบมาโดยตลอดก็คือเจ้า ชอบมาตั้งแต่ก่อนที่ข้าจะแต่งงานกับเสี่ยวฉิงเสียด้วยซ้ำ เจ้าไม่ใช่คนโง่เขลาจะมองไม่ออกหรือว่าที่ข้าทำทุกอย่างเพื่อใคร”เมื่อได้ยินคำสารภาพที่น่าสะอิดสะเอียนหลุดออกมาจากปากของกู้หรานจือ ฉู่อี้ซินก็รู้สึกตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เขาบอกว่าชอบนางทั้งๆ ที่นางเป็นสหายรักของอดีตภรรยาของตัวเอง นางจ้องมองใบหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่งด้วยความขยะแขยง ก่อนจะตั้งท่าหมุนตัวเดินหนีออกจากจุดนั้นให้เร็วที่สุด ทว่ากู้หรานจือกลับรีบเข้ามาขวางทางเอาไว้“ในเมื่อเจ้

87พาแม่สื่อมาทาบทามฉู่อี้ซินยืนมองด้วยความงุนงง เพราะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสถานการณ์ตรงหน้าคืออะไร เหตุใดจู่ๆ กู้หรานจือถึงพาผู้อาวุโสมาที่จวน แถมทุกคนยังมองมาที่นางด้วยสายตาแปลกๆ นางสบตาบิดาสลับกับกู้หรานจือไปมา ในขณะที่กำลังยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องโถง ใต้เท้าฉู่ก็ขมวดคิ้วด้วยความอึดอัด ก่อนจะโบกมือแล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ยังไม่รีบหาที่นั่งอีก เห็นหรือไม่ว่าผู้อาวุโสมากันตั้งสามท่าน อย่าเสียมารยาทต่อหน้าผู้ใหญ่”เมื่อได้ฟังคำสั่ง ฉู่อี้ซินจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากย่อกายทำความเคารพผู้อาวุโสเหล่านั้น แล้วเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวที่ว่างอยู่ ทว่าที่นั่งตรงนั้นดันอยู่ติดกับฉู่ซูเย่า สายตาที่มองมาจึงเต็มไปด้วยความดูแคลน ทั้งโจวอวี่ถงและฉู่ซูเย่าต่างจ้องเขม็งมองมาที่ฉู่อี้ซินเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ท่าทีฮึดฮัดของพี่สาวทำให้ฉู่อี้ซินรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย“เอาล่ะ ในเมื่อคุณชายกู้ยืนยันหนักแน่นว่าคนที่ท่านอยากแต่งด้วยไม่ใช่ฉู่ซูเย่าแต่เป็นฉู่อี้ซิน ข้าก็ต้องบอกให้เข้าใจกันทุกฝ่าย ตัวข้าเองในฐานะบิดาไม่ได้มีสิ่งใดขัดข้อง” ใต้เท้าฉู่เว้นคำพูดไปครู่หนึ่งแล้วหันไปหาบุต

89ช่วยอวยพรให้ข้าน้ำเสียงของฉู่อี้ซินฟังดูเศร้าสร้อย ทว่าผ่านไปเพียงครู่เดียว นางก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อขับไล่ความอึดอัด ก่อนจะเผยรอยยิ้มส่งไปให้ซูซิน ด้วยนิสัยที่เป็นคนขี้เกรงอกเกรงใจผู้อื่นมาโดยตลอด ทำให้นางไม่เคยมีความคิดที่จะเอาปัญหาชีวิตของตนเองไปโยนให้เป็นภาระของผู้อื่น ถึงกระนั้นความเศร้าที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาทั้งสองข้าง ก็ทำให้ซูซินอดคิดไม่ได้เลยว่า ฉู่อี้ซินจะต้องไม่ได้เต็มใจอยากแต่งงานแน่นอน“ดูจากสีหน้าและแววตาของเจ้าแล้ว เจ้าคงไม่ได้อยากจะแต่งงานกับคุณชายกู้ใช่ไหม”“เปล่าเสียหน่อย ข้าไม่ได้คิดอะไรแย่ขนาดนั้นหรอก ข้าอยากจะแต่งงานกับเขาต่างหาก เจ้าเองก็เห็นแล้วมิใช่หรือว่าเขาเป็นคนดีเพียงใด เพราะฉะนั้นนับจากนี้เป็นต้นไปเจ้าก็ช่วยอวยพรให้ข้าได้พบเจอแต่ความสุขด้วยเถิดนะซูซิน”ในเมื่อเจ้าตัวพูดออกมาเช่นนั้น ซูซินก็ทำได้แค่เงียบและรับฟัง ถึงอย่างไรเรื่องการออกเรือนของฉู่อี้ซินก็เป็นเรื่องภายในของตระกูลฉู่ หากซูซินเอาตัวเองเข้าไปขวางก็เท่ากับว่ายุ่งในเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของตนเอง ทุกตระกูลต่างมีกฎระเบียบของตระกูล ขึ้นอยู่กับว่าผู้นำตระกูลจะจัดสรรให้เป็นไปในทิศทางใด คนนอกอย่า