All Chapters of คุณหนูสี่: Chapter 1 - Chapter 10

2ไม่ใช่ของเจ้าแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเรือนท้ายจวน หยางซูซินลืมตาตื่นขึ้น นิสัยการตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อเข้าป่าขุดสมุนไพรกลายเป็นความเคยชิน นางลุกขึ้นนั่งบนเตียง สำรวจมองห้องนอนใหม่ที่แม้จะดีกว่ากระท่อมในชนบทแต่กลับเต็มไปด้วยฝุ่นหนาและข้าวของเครื่องใช้ที่ดูเก่าเก็บเกินกว่าจะเป็นห้องของคุณหนูสายตรงเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่สาวใช้หน้าตาสะสวยคนหนึ่งจะเดินเข้ามาพร้อมถังน้ำล้างหน้า แต่นางกลับวางมันลงบนโต๊ะอย่างแรงจนน้ำกระเซ็นออกมาเลอะเทอะ“คุณหนูสี่ตื่นแล้ว นี่คือน้ำล้างหน้าส่วนอาหารถ้าท่านอยากกินก็ต้องเดินไปกินที่เรือนหลัก”สาวใช้เอ่ยพลางปัดมืออย่างขอไปที ซูซินมองถังน้ำที่มีคราบตะไคร่เกาะขอบ แล้วเงยหน้ามองนางด้วยสายตาเรียบเฉย"เจ้าชื่ออะไร""ข้าชื่อหลีมู่เป็นคนของคุณหนูสาม คุณหนูสามมีน้ำใจ ฮูหยินจึงส่งข้ามาปรนนิบัติคุณหนูสี่เป็นการชั่วคราว" หลีมู่ตอบพร้อมเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี"หลีมู่ น้ำล้างหน้าที่ขุ่นมัวเช่นนี้แม้แต่สุนัขในชนบทที่ข้าจากมายังไม่ยอมดื่ม แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะใช้มันล้างหน้าได้อย่างไร ไปเปลี่ยนมาใหม่ คราวหน้าหากเจ้าวางสิ่งของเสียงดังกระแทกเแดกดันเช่นนี้อี

4ดัดนิสัยซินเหยากัดริมฝีปากจนเจ็บแปลบ นางจำใจเดินก้มหน้าไปนั่งที่ปลายโต๊ะอันห่างไกลจากจากหลินฟูเหรินตามคำสั่งบิดา ส่วนซูซินขยับเข้าไปนั่งแทนที่ด้วยท่าทางไร้ความรู้สึกรู้สา คีบอาหารเข้าปากไปคำหนึ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย พอกลืนลงท้องแล้วมุมปากก็ยกยิ้มบางๆ"อาหารมื้อนี้รสชาติดีทีเดียวเจ้าค่ะ อ้าว…ทำไมทุกคนถึงทำสีหน้าเช่นนั้น หรือว่าของดีแบบนี้กินกันจนเบื่อแล้วก็เลยไม่อยากกิน"นางเอ่ยขึ้นหลังจากคีบผักเข้าปากคำแรกราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลินฟูเหรินโกรธจนกินข้าวไม่ลงจ้องมองซูซินด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะพูด"เจ้าได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วยังจะพูดจาเหน็บแนมผู้อื่นอีกทำไม ข้าไม่คิดเลยว่าเด็กที่เติบโตมาในชนบทจะมีนิสัยกระด้างกระเดื่องเช่นนี้""ท่านแม่เจ้าคะ เด็กที่อาศัยอยู่ในชนบทโดยไร้คนเหลียวจำเป็นต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด ในขณะที่ลูกรักของท่านแม่นั่งเสวยสุขในห้องหอ ข้าต้องต่อสู้กับคนโกงในตลาดเพื่อให้ได้เศษเงินมาประทังชีวิต ในหน้าหนาวก็ต้องแบกฟืนลงจากเขาในระยะทางหลายสิบลี้ ความอ่อนโยนของกุลสตรีที่ท่านเรียกร้องหาข้าได้ทิ้งมันไปพร้อมกับความอดอยากที

6ไม่ได้เมื่อเวลาผ่านไปจนครบสองชั่วยาม เรือนพักกะทัดรัดที่เคยดูเหมือนห้องเก็บของร้างก็แปรสภาพไป ซูซินทรุดกายลงนั่งบนม้านั่งหินหน้าเรือนพลางใช้ชายแขนเสื้อซับเหงื่อที่ใบหน้า นางมองผลงานของตนเองด้วยแววตาที่สงบราบเรียบ แม้ที่นี่จะไม่มีผ้าม่านหรูหรา หรือเครื่องหอมราคาแพงอย่างเรือนของซินเหยาก็ตามทีดวงตากลมโตทอดมองไปที่ประตูเรือนที่ยังคงไร้เงาของผู้มาเยือน มุมปากยกยิ้มขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความรู้สึก สิ่งเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำว่านางจะต้องพึ่งพาตนเองให้ได้มากที่สุด เลิกคิดได้แล้วว่าวาสนาอันสูงส่งนั้นจะหล่นลงมาใส่หัว เพราะถึงอย่างไรมารดาแท้ๆ ก็ไม่ยินดีให้เป็นไปตามนั้นนางจัดแจงปอยผมที่หลุดร่วงให้เข้าที่อย่างลวกๆ ผลัดเปลี่ยนมาสวมเสื้อตัวยาวสีอ่อนปักลายดอกเหมยที่ชายเสื้อ แม้จะเป็นเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายทว่ากลับเน้นให้ผิวพรรณและใบหน้างดงามชวนมอง นางเดินออกจากเรือนท้ายจวน ก้าวผ่านบ่อน้ำและสวนหิน มุ่งหน้าสู่เรือนหลักซึ่งเป็นที่ตั้งห้องหนังสือของแม่ทัพหยางตลอดทางเดิน บ่าวไพร่ที่เคยชะเง้อมองนางทำงานต่างพากันหลบสายตา บ้างก็ก้มหน้าทำความสะอาดพื้นอย่างขะมักเขม้น ซูซินหาได้ใส่ใจคนเหล่านั้น ในจวนแห่งนี

8สัญญาหมั้นหมายหลินฟูเหรินใช้จังหวะนี้สรุปความ นางไม่ยอมให้ซูซินคืนตำแหน่งในตอนนี้ ตราบใดที่พันธะหมั้นหมายกับตระกูลจ้าวยังคงอยู่ ขอแค่เพียงให้ซินเหยาได้แต่งออกไปอย่างราบรื่น เรื่องของซูซินนางตั้งใจว่าจะชดเชยให้ในภายหลัง และหวังอย่างยิ่งว่าสามีจะเห็นดีเห็นงามด้วยแม่ทัพหยางหลับตาลงพยายามไตร่ตรองถึงผลได้ผลเสีย เขารู้สึกติดค้างต่อซูซินอย่างมหาศาล ทว่าแรงกดดันจากหน้าตาทางสังคมและอำนาจทางการเมืองนั้นก็สำคัญเกินกว่าจะมองข้ามได้ ความเป็นจริงที่โหดร้ายคือในเมืองหลวงแห่งนี้ ชื่อเสียงสำคัญยิ่งกว่าความถูกต้อง และสายเลือดอาจมีค่าน้อยกว่าพันธะสัญญาที่ลงนามไปแล้ว“ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไปคิดดูอีกครั้ง แต่ช่วงนี้พวกเจ้าต้องปฏิบัติกับเจ้าสี่ให้ดี อย่าให้นางรู้สึกว่าถูกทอดทิ้งจนเกินไปนัก”แม่ทัพหยางเอ่ยตัดบท แม้จะยังไม่ได้ตกปากรับคำเสียทีเดียว แต่แววตาที่ลังเลนั้นก็ทำให้หลินฟูเหรินยิ้มด้วยความโล่งอก“เจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องห่วง หลังจากเหยาเอ๋อร์แต่งออกข้าจะหาบุรุษที่เหมาะสมให้เจ้าสี่ออกเรือน ให้นางแต่งกับบัณฑิตที่มีตำแหน่งกลางๆ ในราชสำนัก นางจะได้ไม่ต้องไปคลุกคลีอยู่กับคนใหญ่คนโต ชีวิตหลังแต่งง

10สอนไม่ได้ยามเช้าอันเงียบสงบในจวนแม่ทัพหยาง บ่าวไพร่หลายนายกำลังช่วยกันแบกหีบตำราและพิณโบราณมุ่งหน้าสู่เรือนท้ายจวน หลินฟูเหรินยังคงมีความคิดอยากขัดเกลาก้อนหินที่หยาบกระด้างอย่างซูซินให้กลายเป็นหยกงามล้ำค่า นางจึงทุ่มเงินจ้างอาจารย์ซ่ง อาจารย์หญิงผู้มีชื่อเสียงในการสอนกุลสตรีจากสถานศึกษาที่มีชื่อในเมืองหลวงมาให้ซูซินการเรียนการสอนวันแรกเริ่มต้นขึ้นภายในห้องโถงเล็กของเรือนท้ายจวน ซูซินนั่งตัวตรง เบื้องหน้ามีพิณเจ็ดสายวางอยู่ แววตาของนางเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาอารมณ์ อาจารย์ซ่งเริ่มร่ายยาวถึงจารีตของกุลสตรีและพื้นฐานการดีดพิณ ทว่าทุกครั้งที่ซูซินขยับปลายนิ้วหรือตั้งคำถามเพียงสั้นๆ อาจารย์หญิงจะแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาเมื่อตะวันตรงศีรษะ การเรียนการสอนรอบเช้าจบลง อาจารย์ซ่งรีบจัดแจงเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปที่เรือนหลักทันที หลินฟูเหรินที่นั่งรอฟังผลการเรียนของบุตรสาวอยู่จึงรีบเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง"วันแรกเป็นอย่างไรบ้างอาจารย์หญิง ซูซินนางมีความก้าวหน้าบ้างหรือไม่"หลินฟูเหรินถามพลางรินน้ำชาส่งให้ด้วยท่าทางให้เกียรติ อาจารย์ซ่งรับถ้วยน้ำชามาถือไว้ ทว่ากลับจงใจไม่จิบเลยสักอึก มือที่ถือถ้ว