Todos os capítulos de คุณหนูสี่: Capítulo 51 - Capítulo 60

51เข้าถึงยากในเมื่อเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้นก็ถือว่าดีแล้ว ซูซินรีบทิ้งตัวลงนอนราบไปกับฟูกนอนทันที ทว่าตะเกียงดวงน้อยกลับยังคงส่องแสงสว่างไสวอยู่เช่นเดิม หรงเซวียนทอดสายตามองเปลวไฟในตะเกียงที่กำลังวูบไหวเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยรอยยิ้มเจือความขัน“เจ้าไม่คิดจะลุกขึ้นมาดับไฟให้เรียบร้อยเสียก่อนหรืออย่างไร”“หม่อมฉันชอบนอนแบบสว่างๆ เอ่อ...ที่จริงแล้วหม่อมฉันเป็นคนกลัวความมืด”“แปลกเสียจริง คืนก่อนๆ ข้าก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะมีท่าทีหวาดกลัวความมืดเลยนี่นา ตกลงว่าเจ้ากลัวความมืดหรือว่ากำลังกลัวข้ากันแน่”“องค์ชายพูดจาเหลวไหลแล้ว! หม่อมฉันจะกลัวพระองค์ด้วยเหตุผลใดกัน”ซูซินรีบปิดเปลือกตาลงทันที พร้อมกับแกล้งทำเป็นว่ากำลังง่วงงุนเสียเต็มประดา ไม่อยากจะเอ่ยต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีก ทว่าแสงเทียนที่สว่างไสวยังคงส่องประกายอยู่ตรงหน้า กลับทำให้นางข่มตาหลับลงได้ยากยิ่ง หรงเซวียนลอบมองนางอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่านางพลิกตัวไปมาซ้ายทีขวาที คล้ายกำลังกระสับกระส่ายนอนหลับไม่สนิท เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปจัดการดับเปลวไฟในตะเกียงจนมืดมิด ผ่านไปได้ไม่นานนักเสียงลมหายใจของซูซินก็เริ่มผ่

53หากหม่อมฉันเดาไม่ผิดหลังจากมื้ออาหารค่ำผ่านพ้นไป หรงเซวียนก็ถูกนำทางไปเข้าพักในเรือนรับรองแขกที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหราโอ่อ่า ภายในห้องกว้างขวางเงียบสงบ มีข้าวของอำนวยความสะดวกมากมาย ทว่ายามที่ซูซินกวาดสายตามองไปรอบๆ นางกลับสะดุดตากับโต๊ะสำหรับนั่งจิบชาตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง บนโต๊ะนั้นมีเพียงแจกันปักดอกไม้สดส่งกลิ่นหอมจางๆ วางอย่างโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งอุปกรณ์ชงชาไม่มีแม้แต่กาน้ำร้อน“หึ...แปลกจริงๆ โต๊ะสำหรับนั่งจิบชาแต่กลับไม่มีกาน้ำชาวางไว้ต้อนรับแขก” ซูซินเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางหัวเราะในลำคอ ทำให้หรงเซวียนที่กำลังถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกเพื่อนำไปแขวนไว้บนราวไม้ ต้องชะงักมือแล้วหันกลับมามองนางด้วยแววตาสงสัย“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“หากหม่อมฉันเดาไม่ผิด องค์ชายเชื่อหรือไม่ว่าอีกไม่เกินครึ่งก้านธูป คุณหนูซูเย่าจะต้องเป็นคนยกกาน้ำชามาส่งให้ที่ห้องนี้ด้วยตัวเองแน่นอน”ก๊อก ก๊อก ก๊อก!ราวกับซูซินมีตาทิพย์ ทันทีที่เอ่ยประโยคสุดท้ายจบลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นที่ด้านนอกพอดี ทั้งสองคนต่างหันขวับไปมองบานประตูเป็นตาเดียว ซูซินเป็นฝ่ายลุกขึ้นจากโต๊ะจิบชาแล้วเดินไปเปิดประตูให้เบื้องหลังประตูที่เ

55มิน่าเล่าหลังจากกระแทกแดกดันน้องสาวจนลามปามไปถึงอนุภรรยาของบิดาแล้ว ฉู่ซูเย่าก็สะบัดอาภรณ์เดินจากไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ซึ่งแน่นอนว่าบุตรอนุอย่างฉู่อี้ซินไม่มีสิทธิ์จะตอบโต้อยู่แล้ว แต่ไหนแต่ไรนางถูกเลี้ยงดูมาแบบกดให้อยู่ต่ำกว่าพี่สาวอยู่เสมอ ทุกๆ วันฉู่ฮูหยินจะคอยให้ท้ายบุตรสาวตนเอง เข้าข้างฉู่ซูเย่าจนออกนอกหน้า ไม่ว่าฉู่ซูเย่าจะทำเรื่องใดก็ไม่ผิด ส่วนฉู่เฉิงกงผู้เป็นบิดานั้นก็นิ่งเฉยปล่อยให้หน้าที่การจัดการเรือนเป็นของภรรยาเอก ไม่มีสักครั้งที่จะเหลียวแลอนุและบุตรสาวสายรอง ปฏิบัติต่อพวกนางสองแม่ลูกไม่ต่างอะไรกับบ่าวรับใช้ในเรือนขณะเดียวกันที่เรือนรับรองแขก ซูซินได้เดินกลับมาถึงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อมองไปที่เตียงเห็นว่าหรงเซวียนนอนอยู่ ดวงตาทั้งสองของเขาปิดสนิทราวกับคนที่เพิ่งเข้าสู่ห้วงนิทราได้ไม่นาน นางเข้าใจว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ จึงเอาสัมภาระที่หอบมาวางไว้มุมหนึ่งของห้อง จากนั้นเดินกลับมาที่เตียงแล้วโน้มใบหน้าลงจ้องมองเขาชัดๆดวงตานี้ จมูกนี้ คิ้วคู่นี้ ริมฝีปากนั่นอีก ช่างงดงามหมดจดไร้ตำหนิ มิน่าเล่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนตระกูลฉู่จึงได้หลงใหลและพึงใจในตัวหรงเซวียนเป็นอย่างมาก

57ขัดสนภายในรถม้า ฉู่อี้ซินนั่งอยู่มุมหนึ่ง โดยมีสาวใช้คนสนิทคอยนั่งประกบ ฝั่งตรงข้ามคือซูซินในคราบหนุ่มน้อยซูเหวิน แม้ภายนอกจะแต่งกายด้วยชุดเรียบง่ายตามฐานะบ่าว แต่ท่าทีและความสะอาดสะอ้านก็ไม่ได้ดูขัดตาจนเกินไป บรรยากาศภายในรถม้าค่อนข้างเงียบเชียบในตอนแรก กระทั่งล้อรถหยุดลงที่หน้าทางเข้าตลาดชายแดนอันคึกคัก“ถึงตลาดแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”สาวใช้คนสนิทของฉู่อี้ซินเอ่ยขึ้น พร้อมกับช่วยประคองเจ้านายลงจากรถม้า เมื่อซูซินก้าวตามลงมาเบื้องล่าง ภาพเบื้องหน้าก็ดึงดูดสายตานางทันที ตลาดชายแดนแห่งนี้มีความแตกต่างจากเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง แม้ไม่ได้เจริญเท่าแต่ก็มีร้านค้าแผงลอยนับร้อยร้านเรียงรายจนสุดลูกหูลูกตา บนแผงสินค้าเต็มไปด้วยสินค้าแปลกตามากมาย ทั้งสมุนไพรหายากจากต่างถิ่น ผ้าทอลวดลายชนเผ่าสีสันสดใสแปลกตา เครื่องหอมกลิ่นดอกไม้ป่า และเครื่องประดับโลหะที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ ทั้งพ่อค้าชาวเผ่าเร่ร่อนในชุดหนังสัตว์ ทหารยามตรวจการณ์ในชุดเกราะเหล็ก และชาวบ้านที่แต่งกายด้วยชุดท้องถิ่น ต่างเดินเบียดเสียดกันไปมา เสียงต่อรองราคารวมถึงเสียงพูดคุยสำเนียงแปลกหูดังเซ็งแซ่“วันนี้ครึก

59สนิทสนมหลังจากที่หรงเซวียนใช้เวลาหลายชั่วยามหารือราชกิจกับฉู่เฉิงกงเสร็จสิ้น จึงได้ปลีกตัวออกมาจากศาลา ขณะที่เดินผ่านทางเดินหินอ่อนของสวนหย่อม สายตาก็เหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กน้อยและอาหม่านกำลังนั่งเล่นกันอยู่ใต้ต้นท้อใหญ่ ดังนั้นหรงเซวียนจึงได้เดินเข้าไปหาแล้วเอ่ยถามไถ่ด้วยความสงสัย“พวกเจ้าไม่ได้ติดตามพระชายาไปตลาดหรอกหรือ”อาหม่านเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววแปลกใจก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืนแล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม“องค์ชาย พวกเราไม่ได้ไปตลาดกับพระชายานะเพคะ ที่จริงวันนี้ตั้งแต่เช้าหม่อมฉันยังไม่เห็นหน้าพระชายาด้วยซ้ำ นึกว่าพระชายาอยู่ปรนนิบัติองค์ชายเสียอีกเพคะ”สิ่งที่อาหม่านเล่ามายิ่งทำให้หรงเซวียนนึกแปลกใจและรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เพราะในตอนที่ซูซินแยกตัวออกมาจากศาลาในตอนแรก เขายังจำได้แม่นว่านางเดินมุ่งหน้าตรงมาทางเรือนพักบ่าวรับใช้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่นางจะไม่ได้มาหาอาหม่านกับพวกเด็กๆ อีกอย่าง หรงเซวียนมั่นใจว่าซูซินไม่มีทางออกไปเดินเที่ยวตลาดเพียงลำพังอย่างแน่นอน ยิ่งนึกถึงนิสัยคาดเดาใจได้ยากของนาง เขาก็ยิ่งร้อนรนจนอยู่ไม่ติด“ในตอนที่ข้ากำลังหารือกับใต้เท้าฉู่ นางก็แยกตัวออกม