คุณหนูสี่

1

หวนคืน

“ถึงจวนแม่ทัพแล้ว”

รถม้าไม้เก่าๆ แล่นมาหยุดอยู่หน้าจวนแม่ทัพหยาง หยางซูซินเลิกม่านที่ทำจากผ้าฝ้ายเนื้อหยาบขึ้นมอง ดวงตาของนางสงบราบเรียบ  แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวเมื่อครั้งยังเยาว์วัย  นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ย่างกายเข้ามาเหยียบจวนนี้  หากจะนับจริงๆ  ก็น่าจะสิบปีเห็นจะได้

สิบห้าปีก่อน  ในคืนที่นางและหยางซินเหยาลืมตาดูโลก ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำจวนแม่ทัพ เหมยอี๋เหนียงผู้เป็นอนุภรรยาได้อาศัยจังหวะชุลมุนสลับทารกในห่อผ้าไหม นำบุตรสาวตนเองไปวางไว้บนฟูกหนานุ่มของหลินฟูเหริน แล้วชิงเอาทารกที่ควรจะเป็นคุณหนูสายเลือดเอกมาไว้ในอ้อมอก 

ห้าปีต่อมานางกลับหวาดกลัวว่าความลับจะรั่วไหล  เพราะหยางซูซินได้เติบโตขึ้นมาและมีเค้าโครงหน้าเหมือนมารดาผู้ให้กำเนิด เหมยอี๋เหนียงจึงยอมวางอุบายให้ตนเองถูกขับไล่ไปอยู่ชนบทที่ห่างไกล เพื่อจะกันซูซินออกไปให้พ้นจากสายตาของผู้คนในตระกูลหยาง

"คุณหนูสี่เชิญข้างในเจ้าค่ะ ฮูหยินและทุกคนรออยู่ที่โถงรับรองแล้ว" 

สาวใช้คนหนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความประหม่าที่ปนมากับความขัดตาเมื่อเห็นสภาพของคุณหนูคนใหม่  นางมองหยางซูซินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า  ไม่รู้ว่าสายตาที่มองมานั้นในใจคิดอะไรอยู่  อาจจะเต็มไปด้วยความเวทนาหรือสมเพชก็เป็นได้  เพราะสภาพของหยางซูซินนั้นดูเหมือนคุณหนูสูงศักดิ์ที่เสียที่ไหนกัน

หยางซูซินเดินผ่านซุ้มประตู สวนดอกไม้ในจวนถูกจัดแต่งอย่างประณีต มีม้านั่งหินอ่อนและศาลาแปดเหลี่ยมริมสระบัวที่ดูร่มรื่น ทว่านางกลับไม่ได้หยุดมองความงามเหล่านั้นแม้แต่น้อย

นางเดินเข้ามาถึงโถงรับรองหลัก  ความเงียบงันทำให้รู้สึกได้ถึงความกดดัน บนเก้าอี้ไม้สลักลายหลินฟูเหรินที่นั่งอยู่มีสีหน้าซีดเผือด ในอ้อมแขนของนางยังมีหยางซินเหยาซบหน้าสะอื้นไห้อยู่ไม่ห่าง ส่วนข้างกายมีชายหนุ่มสองคนยืนขนาบข้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ซูซินคารวะท่านแม่ พี่ใหญ่ และพี่รองเจ้าค่ะ" 

หยางซูซินย่อกายทำความเคารพอย่างพองาม  กิริยามารยาทที่นางแอบฝึกฝนมาในระหว่างเดินทางจากชนบทนั้นไร้ที่ติ

"ซูซินเจ้ามาถึงแล้วหรือ" 

หลินฟูเหรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ  มองดูลูกสาวในไส้ที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับตนเองในวัยเยาว์ราวกับถอดแบบมา ทว่าแววตาที่แข็งกร้าวของซูซินกลับทำให้นางรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก 

"ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ ที่ต้องไปตกระกำลำบากอยู่ชนบทเนิ่นนานเพียงนั้น"

"ไม่ลำบากเลยเจ้าค่ะ ที่นั่นอากาศดี งานในไร่นาสอนให้ข้าต้องอดทนและตื่นรู้เสมอ" 

ซูซินตอบเสียงเรียบพลางปรายตามองซินเหยาที่เงยหน้าขึ้นจากอกของหลินฟูเหริน ดวงตาของซินเหยาแดงก่ำดูน่าสงสารยิ่งนัก  กิริยาแบบนี้ช่างอ่อนแอสมกับเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงในห้องหอมานานถึงสิบห้าปีเสียจริง

"น้องสี่ข้าต้องขอโทษแทนแม่ของข้าด้วยที่ทำเรื่องไร้ความระอายใจเช่นนั้นกับเจ้า  ตำแหน่งคุณหนูสามที่ข้าครองอยู่สิบห้าปีความจริงมันควรเป็นของเจ้า ข้ายินดีจะคืนทุกอย่างให้เจ้า"  ซินเหยาเอ่ยเสียงสั่นและกำลังจะเดินเข้ามากุมมือซูซิน

"เหยาเอ๋อร์เจ้าไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น!" 

คุณชายรองหยางเฟิงเอ่ยขัดขึ้นทันที เขาขยับเข้ามาขวางระหว่างพี่สาวน้องสาว นิสัยของหยางเฟิงนั้นมุทะลุและรักครอบครัวมาก โดยเฉพาะซินเหยาที่เขาปกป้องมาตั้งแต่เล็ก 

"ท่านแม่ ซูซินกลับมาก็เป็นเรื่องดีแต่เหยาเอ๋อร์ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด นางเองก็เป็นเหยื่อของการสลับตัวเหมือนกัน…พี่ใหญ่ท่านว่าจริงไหม"  ประโยคสุดท้ายหยางเฟิงหันไปถามพี่ชายคนโต

“ที่เจ้าว่ามาก็ถูก”

หยางหยุนพี่ชายคนโตผู้สุขุมเยือกเย็น มองดูภาพตรงหน้าแล้วเห็นด้วย เขาเดินเข้าหาซูซินแล้ววางมือลงบนบ่าของนางเบาๆ 

"เจ้าสี่ เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นตราบาปของตระกูลเราจะชดเชยให้เจ้าอย่างดีที่สุด เพียงแต่ตอนนี้เหยาเอ๋อร์เองก็ได้รับความสะเทือนใจไม่แพ้กัน ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้วก็ขอให้เราเริ่มกันใหม่ในฐานะพี่น้องเถิด"

ซูซินมองมือของพี่ใหญ่ที่วางบนบ่าก่อนจะเบี่ยงกายออกอย่างสุภาพ นางไม่ได้โกรธเคืองพี่ชายทั้งสอง เพราะนางรู้ว่าความผูกพันสิบห้าปีเทียบไม่ได้กับจดหมายแค่ฉบับเดียว แต่สิ่งที่นางยอมรับไม่ได้คือความลำเอียงที่ฉายชัดในแววตาของมารดาต่างหาก

"พี่ใหญ่ พี่รอง ข้าขอบคุณในความเมตตา  ข้าไม่ได้ต้องการมาแย่งชิงความสุขของใคร และไม่ได้ต้องการให้ใครมาสงสาร แต่ความจริงก็คือความจริง ข้าจำเป็นต้องถามถึงความถูกต้องในฐานะบุตรสาวของฮูหยินเอกตระกูลหยาง ส่วนใครจะได้รับผลกระทบจากการที่ความจริงถูกเปิดเผย ข้าเกรงว่านั่นไม่ใช่หน้าที่ของข้าที่ต้องรับผิดชอบเจ้าค่ะ"

หลินฟูเหรินหน้าถอดสีเมื่อได้ยินประโยคนั้น นางเปลี่ยนจากท่านั่งสบายๆ เป็นยืดตัวมองลูกสาวในไส้ด้วยแววตาจริงจัง

"ซูซินเจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร เหยาเอ๋อร์เปราะบางนัก นางไม่เคยออกไปเผชิญโลกภายนอกเหมือนเจ้า เจ้าจะให้นางไปอยู่ที่ไหนได้"

"ข้าไม่ได้บอกให้นางไปที่ไหนเจ้าค่ะ  เพียงแต่สถานะในจวนต้องชัดเจน  ว่ากันตามความถูกต้องข้าคือคุณหนูสามผู้เป็นบุตรสาวที่เกิดจากครรภ์ของภรรยาเอก  ข้าเกิดก่อนนางสมควรเป็นพี่สาว ส่วนซินเหยานางคือบุตรสาวของอนุเหมย แม้ท่านแม่จะรักนางมากเพียงใด แต่ตำแหน่งและลำดับอาวุโสในงานสังคมหรืองานสมรสในอนาคตจะปล่อยให้คลุมเครือไม่ได้ หรือท่านแม่จะให้ข้าที่ลำบากมาสิบปีต้องมายืนก้มหัวให้นางที่เป็นลูกของคนที่ทำให้ข้าต้องพลัดพรากจากบ้านไป"

คำพูดของซูซินเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของทุกคนในโถง หยางหยุนและหยางเฟิงต่างก้มหน้านิ่ง พวกเขาไม่มีเหตุผลใดมาหักล้างความชอบธรรมของนางได้เลย  จึงทำได้แค่อ้าปากส่งเสียงอึกอักคล้ายอยากพูดแต่สรรหาคำพูดดีๆ มาแก้ต่างให้ซินเหยาไม่ได้

"ข้าเข้าใจน้องสี่ ข้าจะย้ายไปอยู่เรือนเล็กท้ายจวน ข้าจะยอมรับฐานะลูกอนุ"  พอได้ยินแบบนั้นซินเหยาร้องไห้หนักกว่าเดิม

"ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอก  จวนแม่ทัพออกจะใหญ่โตเพียงนี้  ท่านแม่อยากจะเลี้ยงดูใครไว้ก็สุดแล้วแต่เถิด เพียงแต่ข้าวของเครื่องใช้หรือแม้แต่ชื่อเสียงที่ข้าควรได้รับคืนมา ข้าขอให้ท่านแม่จัดการให้ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมด้วยเจ้าค่ะ"

ทุกคนต่างพูดไม่ออกไปตามๆ กัน ผ่านไปครู่ใหญ่หลินฟูเหรินจึงพูดทำลายความเงียบ  นางหันไปทางสาวใช้แล้วบอก  ในน้ำเสียงนั้นมีความอัดอั้นตันใจไม่น้อย

"นำทางคุณหนูสี่ไปที่เรือนพักเถิด"

“เจ้าค่ะฮูหยิน”

เมื่อเงาร่างของซูซินเดินพ้นประตูโถงรับรองไป หลินฟูเหรินทรุดกายลงนั่งอย่างหมดแรง ดูเหมือนว่าบุตรสาวในไส้คนนี้ฉลาดเป็นกรดและทันคนยิ่งกว่าใคร ความแข็งกระด้างที่ได้มาจากชนบทนั้นทำให้นางกลายเป็นคนที่ควบคุมได้ยากยิ่ง  อนาคตจะต้องมีเรื่องวุ่นวายกว่านี้แน่

"ท่านแม่  ข้าว่าเจ้าสี่นางไม่ได้ประสงค์ร้ายเพียงแต่นางยึดมั่นในเหตุผล  เราควรให้นางได้พักผ่อนและค่อยๆ ปรับตัว  นางอยู่ในชนบทมานานเกินไปยังไม่เข้าใจกฎระเบียบของจวน"  

หยางหยุนเอ่ยขึ้นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ  ส่วนหยางเฟิงเดินเข้าไปปลอบซินเหยาที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ โดยที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็นแววตาของซินเหยาที่เปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นแค้นเคืองเพียงชั่วพริบตา

ในขณะเดียวกัน ที่เรือนพักหลังเล็กที่เพิ่งถูกจัดเตรียมไว้อย่างเร่งด่วน ซูซินนั่งลงบนเตียงไม้ที่ปูด้วยฟูกนุ่มๆ  สถานที่นี้ดีกว่าที่นางเคยอยู่มาตลอดสิบปี แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับเรือนที่ซินเหยาและพี่ชายทั้งสองอาศัยอยู่  นางมองดูปลายนิ้วที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักของตนเองแล้วได้แต่ทอดถอนใจ

ความรักที่ท่านแม่มีให้ซินเหยาคือความผูกพัน แต่ความแค้นที่นางมีต่อโชคชะตาคือความจริง นางใช้ชีวิตในชนบทมาสิบปี  ผ่านความลำบากมามากมายจนฝ่ามือสากหยาบกระด้าง  ช่างน่าขันนัก…พอความจริงปรากฎกลับไม่มีผู้ใดเห็นใจในความลำบากเลยสักคน  เอาแต่ประคบประหงมตัวปลอมจนออกนอกหน้า