All Chapters of คุณหนูสี่: Chapter 71 - Chapter 80

103 Chapters

71 เออออตามกันไป

71เออออตามกันไป“ใช่แล้วเจ้าค่ะ สาวใช้ของอี้ซินเล่าให้ฟังว่าคุณชายกู้ผู้นี้ชอบมาแจกข้าวของให้ชาวบ้านเป็นประจำ อีกทั้งยังทำเช่นนี้มานานหลายปีแล้วด้วย ทำโดยไม่เคยหวังผลตอบแทนอันใด” ซูซินอธิบายเพิ่มเติมหรงเซวียนเบนสายตากลับมาจ้องมองใบหน้างามของภรรยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วออกคำสั่งเสียงกังวาน“หยุดรถ!”คนขับรถม้าได้ยินก็รีบดึงบังเหียนให้หยุดจอดอย่างรู้หน้าที่ ซูซินมองหน้าสามีด้วยความประหลาดใจ นางสงสัยว่าสามีกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ ถึงกระนั้นเมื่อเห็นหรงเซวียนก้าวลงจากรถม้า นางก็รีบก้าวตามหลังไปติดๆ ทั้งสองเดินไปหยุดอยู่ใกล้กับจุดแจกจ่ายสิ่งของของคุณชายกู้หรานจือกู้หรานจือ บุรุษในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาซึ่งยืนอยู่หลังกองกระสอบข้าวสาร เงยหน้าขึ้นมองหรงเซวียนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาพิจารณา เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบแย้มยิ้มเป็นมิตร จากนั้นจึงเลื่อนสายตาเลยผ่านไปยังซูซินที่ยืนอยู่ในยามนี้ ซูซินไม่ได้แต่งกายเป็นบุรุษและสวมบทบาทบ่าวรับใช้ซูเหวินอีกแล้ว อาภรณ์ที่นางสวมใส่ในวันนี้คือชุดผ้าไหมเนื้อดีปักลวดลายดอกโบตั๋นประณีตงดงามสะดุดตา อีกทั้งเรือนผมที่ดำขลับยาวสลวยก็ยังช่วยส่งเ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

72 ชอบหรือไม่

72ชอบหรือไม่หลังออกมาจากตลาดชายแดนแล้ว หรงเซวียนและซูซินก็เดินทางต่อมายังค่ายทหาร หรงเซวียนสั่งให้คนขับรถม้าบังคับรถอ้อมไปใช้เส้นทางลัดเข้าสู่ประตูหลังจวนโดยตรง เพราะไม่อยากขับผ่านด้านหน้าค่ายให้ดูเอิกเกริกจนเป็นจุดสนใจของทหารที่กำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจฝึกฝน อีกทั้งยังไม่อยากให้ทหารเหล่านั้นต้องมาเสียสมาธิจนต้องหยุดฝึกเพื่อยืนรอต้อนรับตนแต่ถึงกระนั้นที่บริเวณประตูหลังค่ายก็ยังมีทหารยามยืนเข้าเวรตรวจตราอยู่ไม่ต่ำกว่าหกนาย ในจังหวะที่รถม้ากำลังจะเคลื่อนผ่าน ทหารเหล่านั้นต่างก็ทำหน้าที่ตรวจตราอย่างแข็งขัน ทว่าทันทีที่ดึงผ้าม่านออกแล้วพบว่าผู้ที่นั่งอยู่ภายในรถคือหรงเซวียน พวกเขาก็รีบทำความเคารพและเปิดประตูปล่อยให้รถม้าผ่านเข้าไปได้โดยไม่มีการซักถามสิ่งใดเพิ่มเติมกระทั่งรถม้าเคลื่อนมาจอดอยู่บริเวณลานกว้างหน้าจวนหลังหนึ่ง ซูซินรีบก้าวลงจากรถม้าตามหลังหรงเซวียนไปติดๆ นางกวาดสายตามองสำรวจรอบกาย พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองจวนขนาดกลางที่ได้รับการบูรณะซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ สถานแห่งนี้ไม่ได้โอ่อ่าใหญ่โตหรูหราเช่นจวนขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในเมืองหลวง ทว่ากลับมีความงดงามเรียบง่ายและดูมั่นคงแข็งแรงทนทาน ภายในบ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

 73 เป็นเด็กแล้วอย่างไร

73เป็นเด็กแล้วอย่างไร“เจ้าว่าอย่างนั้นหรือ”“เจ้าค่ะ เอาตามวันมงคลถูกต้องที่สุด ตามธรรมเนียมจะต้องให้ผู้ใหญ่ในเรือนหาวันมงคลให้ คุณหนูเป็นคนเดียวที่บ่าวนับถือเหมือนญาติผู้ใหญ่ เพราะฉะนั้นแล้ววันที่คุณหนูพร้อม บ่าวก็ถือว่าเป็นวันมงคล”ดวงตาของอาหม่านทอประกายระยิบระยับเมื่อพูดจบ สองแก้มของนางขึ้นสีระเรื่อ จากนั้นนางก็ก้าวเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้หันหลังให้ซูซินเพื่อเตรียมตัว เรือนผมสีดำขลับของอาหม่านทิ้งตัวยาวสลวย เงางามยามต้องแสงแดดอ่อนยามสายๆ ช่างแตกต่างกับวันที่ซูซินไถ่ตัวเด็กหญิงมอมแมมผอมโซออกมาจากโรงค้าทาสเสียเหลือเกิน ในยามนี้ไม่เหลือเค้าเด็กสกปรกคนนั้นอีกแล้ว คงเหลือเพียงดรุณีน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม สะอาดสะอ้าน และดูงดงามในสายตาของผู้เป็นนาย“น่าเสียดายเหลือเกินที่วันนี้เป็นวันแรกที่เราย้ายเข้ามา ในห้องครัวยังไม่ได้จัดเตรียมวัตถุดิบไว้ทำของกิน แม้แต่บะหมี่อายุยืนสักชามข้าก็ไม่สามารถทำให้เจ้ากินได้”ซูซินกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความรู้สึกผิดเล็กน้อย เอื้อมมือเรียวไปหยิบหวีไม้ขึ้นมาจากห่อผ้าเช็ดหน้าอย่างทะนุถนอม ในขณะนั้นเอง พวกเด็ก ๆ ที่ช่วยกันจัดข้าวของในห้องเสร็จเรียบร้อยแล้วก็
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

74 ไม่หนี

74ไม่หนีซูซินพยักหน้ารับอย่างอ่อนใจ นางลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นตามอาภรณ์ผ้าไหม ก่อนจะบอกลาอาหม่านและเด็กๆ แล้วเดินกลับไปยังเรือนใหญ่สวนหย่อมบริเวณหน้าเรือนเงียบสงบและร่มรื่น นางทอดน่องเดินผ่านอย่างเชื่องช้า แล้วเข้ามาในเรือนทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ยื่นมือไปหยิบถ้วยชาอุ่นๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นมาจิบแก้กระหาย พลางทอดสายตามองทิวทัศน์และสายน้ำจากน้ำตกจำลองอย่างเพลิดเพลินเวลาผ่านไปช้าๆ จนกระทั่งแสงอาทิตย์อัสดงลาลับขอบฟ้า ความมืดมิดเข้ามาแทนที่พร้อมกับแสงตะเกียงที่เพิ่งจะถูกจุดให้สว่างไสว ซูซินไม่รู้ว่าตนนั่งอยู่ตรงนี้เนิ่นนานเพียงใด รู้ตัวอีกทีทุกสิ่งอย่างรอบกายก็เข้าสู่ราตรีกาล แต่ทว่าถึงจะดึกดื่นค่ำมืดป่านนี้แล้ว หรงเซวียนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับเข้ามาในเรือน นางจึงตัดสินใจเดินเข้าไปอาบน้ำอุ่นที่อาหม่านเตรียมไว้ให้ตั้งแต่หนึ่งก้านธูปที่แล้ว เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสิ้นก็ล้มตัวลงนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลียพอถึงยามดึกสงัด ซูซินพลันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากความงัวเงีย ความรู้สึกกึ่งหลับกึ่งตื่นทำให้สติยังเลือนราง ทว่าสัมผัสอบอุ่นและลมหายใจอุ่นร้อนที่กำลังเป่ารดอยู่บริเวณต้นคอ กลับท
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

 75 เปล่าสักหน่อย

75เปล่าสักหน่อยเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหรงเซวียนลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่า ซูซินไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว ชายหนุ่มจึงรีบคว้าอาภรณ์ตัวนอกมาสวมใส่อย่างลวกๆ แล้วก้าวเดินออกมานอกเรือน ทอดสายตามองไปยังห้องครัวหลังเล็กที่ปลูกอยู่ไม่ไกลจากเรือนพักบ่าวรับใช้ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือเงาร่างของหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดการอะไรบางอย่าง กลุ่มควันสีขาวโขมงโฉงเฉงลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ชวนให้บรรยากาศดูวุ่นวายเสียเหลือเกิน หรงเซวียนอดที่จะฉุกคิดขึ้นมาในใจไม่ได้ว่า นางนึกคึกอันใดขึ้นมา จู่ๆ ถึงได้เดินเข้าครัวมาทำอาหารเอง ทั้งที่ดูจากท่าทางที่แข็งกร้าวของนางแล้ว นางน่าจะทำสิ่งเหล่านี้ไม่ค่อยเป็นเอาเสียเลยตามธรรมเนียมโบราณ สตรีสูงศักดิ์หรือสตรีทั่วไปย่อมต้องเพียบพร้อมไปด้วยงานฝีมือเย็บปักถักร้อยและงานบ้านงานเรือน แต่สำหรับหรงเซวียน เขากลับไม่เคยมีความคาดหวังให้นางต้องสมบูรณ์แบบ ต่อให้นางจะเย็บปักถักร้อยไม่เป็น ชงชาไม่เป็น หรือทำอาหารไม่อร่อย เขาก็ไม่เคยคิดจะตำหนิตินางสักคำ ทว่ากลับมีอยู่สิ่งเดียวเท่านั้นที่เขาไม่เคยคิดจะละเว้นหรือปล่อยผ่าน นั่นคือการบังคับให้นางต้องหมั่นศึกษาตำรา เพื
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

76 ฆ่าไก่อีกสักตัวไหม

76ฆ่าไก่อีกสักตัวไหมครั้นเมื่อเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามเย็นย่ำ แสงอาทิตย์อาบไล้ทิวเขารอบจวนให้กลายเป็นสีทองอร่าม ทันใดนั้นเสียงล้อรถม้าก็ดังขึ้นหน้าเรือน พร้อมกับเงาร่างอันคุ้นเคยที่ก้าวลงมาจากรถม้าช้าๆหรงเซวียนสวมชุดคลุมสีดำน่าเกรงขามกลับมาถึงจวนแล้ว เขากวาดสายตามองหาภรรยาที่ยืนรออยู่บนระเบียงไม้ที่ยื่นออกมานอกเรือน เมื่อเห็นนางส่งยิ้มบางๆ มาให้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวก็อ่อนโยนขึ้นมาทันที“ทำไมมายืนรับลมอยู่ตรงนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับเดินเข้าไปใกล้แล้วถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก ใช้มันห่มคลุมไหล่ให้นางแทน“หม่อมฉันไม่หนาวหรอกเพคะ”“ห่มไว้ ทำให้ร่างกายอบอุ่นจะดีกว่า”ซูซินพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะบอกเล่าเรื่องที่มีแขกมาหาถึงเรือนให้สามีฟัง“คือว่าเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ท่านป้าขององค์ชายแวะมาที่นี่ แต่ว่าหม่อมฉันสะเพร่าเองที่ลืมถามชื่อเสียงเรียงนามของท่านป้าไว้ เสียมารยาทกับผู้ใหญ่แล้ว”เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากหยักก็ยกยิ้มบางๆ ที่แท้ก็ญาติฝั่งมารดามาหานั่นเอง สำหรับหรงเซวียนแล้วญาติทางฝั่งมารดานั้นไม่มีอะไรให้เป็นห่วงนัก เพราะไม่ว่าจะเป็นท่านตาหรือท่านป้า หรือแม้ก
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

77 เจ็บป่วยออดๆ แอดๆ

77เจ็บป่วยออดๆ แอดๆเมื่อได้เห็นเต็มสองตาว่าคนผู้นั้นคือกู้หรานจือ ซูซินอึ้งค้างไปพักใหญ่ก่อนจะรีบดึงสายตากลับเข้ามาภายในรถม้าตามเดิม อันที่จริงแล้วผู้คนที่แวะเวียนมาใช้บริการหอนางโลมก็หาใช่ว่าจะเป็นคนไม่ดีเสมอไป อีกทั้งกู้หรานจือก็เป็นบุรุษรูปงามที่ภรรยาเสียชีวิตจากไปแล้วถึงสองคน การที่บุรุษโสดไร้พันธะเช่นเขาจะออกมาหาความสำราญใส่ตัวบ้างจึงถือเป็นเรื่องปกติของชายโสดทั่วไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาคงไม่อยากให้ผู้ใดพบเห็น จึงได้เลือกเดินออกมาทางประตูด้านหลังหอ แถมยังสวมหมวกอำพรางใบหน้าไว้อย่างมิดชิดซูซินไม่ได้มีความคิดที่จะตัดสินความประพฤติของใคร และยิ่งไม่อยากเก็บเอาเรื่องนี้มาใส่ใจให้รกสมองอีกด้วย ดังนั้นจึงหันมาสนใจแต่เส้นทางเบื้องหน้า ที่ตอนนี้รถม้ากำลังมุ่งหน้าสู่จวนตระกูลหนิง นางอดไม่ได้ที่จะนึกจินตนาการด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่าว่าจวนของสกุลหนิง ซึ่งเป็นญาติฝั่งมารดาของหรงเซวียนจะเป็นเช่นไร ผู้คนที่นั่นจะใจดีและพร้อมต้อนรับหลานสะใภ้เช่นนางหรือไม่รถม้าแล่นต่อไปอีกราวสองก้านธูป จนกระทั่งมาถึงหน้าประตูไม้บานใหญ่ เนื่องจากบานประตูเปิดกว้างเอาไว้ก่อนแล้ว อี้หมิงจึงบังคับรถม้าให้แ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

78 ร้านผ้าไหม

78ร้านผ้าไหมไม่นานนัก อาหารหลากหลายชนิดก็ถูกยกมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะ ทั้งสี่คนนั่งรับประทานอาหารร่วมกันอย่างเป็นกันเอง บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ผู้อาวุโสหนิงถึงแม้จะอายุมากแล้วแต่ก็ยังคงอารมณ์ดีอยู่เสมอ และมักจะแทรกมุกตลกขบขันและเรื่องเล่าสมัยหนุ่มๆ ของตนเองให้หลานๆ ฟัง มีทั้งเรื่องดีบ้างและแป้กบ้าง จนหรงเซวียนถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ ด้วยความระอาระคนขัน แต่ซูซินหัวเราะคิกคักออกมาอย่างไม่ปิดบัง บรรยากาศอันอบอวลไปด้วยความสุขเช่นนี้ ช่างแตกต่างจากบนโต๊ะอาหารของตระกูลหยางที่นางเคยพบเจอมาโดยสิ้นเชิง“กินเข้าไปเยอะๆ เลยนะหลานสะใภ้ ดูสิ เจ้าผอมบางเสียจนลมพัดปลิวได้อยู่แล้ว”หนิงหรูอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเมตตา พร้อมกับใช้ตะเกียบคีบเนื้อแพะรสเลิศใส่ลงในชามข้าวของซูซินจนพูน“ขอบคุณป้าหนิงเจ้าค่ะ เอ่อ...เท่านี้ก็ล้นชามเจ้าค่ะ” ซูซินยิ้มหวาน เอ่ยด้วยความเกรงใจระคนซาบซึ้งใจ“กินเลยๆ อยู่ที่นี่ไม่ต้องไปเกรงใจใครหรอก บ้านเราออกจะเรียบง่าย ไม่เหมือนในวังหรือจวนขุนนางใหญ่โตที่มีกฎระเบียบร้อยแปดให้ปวดหัว”ผู้อาวุโสหนิงหัวเราะร่วน พลางส่งเสริมหลานสะใภ้กินให้เ
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

79  นางอยากได้ผ้าไหม

79 นางอยากได้ผ้าไหม“เชิญเจ้าค่ะคุณชายกู้ วันนี้มีสิ่งใดให้ร้านผ้าไหมซูจิ่นของเรารับใช้หรือเจ้าคะ”“เอาธุระของคุณหนูรองฉู่ก่อนเถิด เห็นว่านางอยากได้ผ้าพับนั้นไม่ใช่หรือ” เขาชี้ไปยังพับผ้าสีชมพูเนื้อดีที่ฉู่อี้ซินเพิ่งจะตัดใจเดินหนีเพราะงบไม่พอ“แหม...อันที่จริงแม่นางท่านนี้บอกว่าอยากได้ผ้าไหมเจ้าค่ะ แต่วันนี้นางมีเงินติดตัวมาไม่มาก เกรงว่าจะไม่พอจ่าย ข้าก็เลยแนะนำผ้าฝ้ายคุณภาพดีให้แทนเจ้าค่ะ”พอได้ยินที่เถ้าแก่เนี้ยพูดออกไปเช่นนั้น ฉู่อี้ซินก็รู้สึกหน้าชาขึ้นมาทันที นางทั้งอับอายและนึกโกรธที่เงินในถุงของตนมีน้อยนิดจนไม่สามารถซื้อผ้าไหมดีๆ สักพับได้ มิหนำซ้ำเถ้าแก่เนี้ยยังเห็นว่ากู้หรานจือมีความสนใจในตัวนาง จึงรีบพูดจาเปิดเผยออกไปเสียหมดเปลือก เพื่อหวังจะขายผ้าไหมราคาแพงออกไปให้ได้ แทนที่จะเป็นผ้าฝ้ายราคาถูกที่นางตั้งใจเลือกแต่แรก“เช่นนั้นก็เอาผ้าไหมสีแบบที่นางอยากได้และคุณภาพดีที่สุดในร้านมาให้นางเถิด” กู้หรานจือสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เจ้าค่ะ! ข้าจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะคุณชาย!”เถ้าแก่เนี้ยกุลีกุจอพุ่งเข้าไปหาพับผ้าไหมชั้นดีที่วางอยู่บนชั้นสูงสุด เพื่อเตรียมจัดการตามคำส
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more

80 ใครทำ

80ใครทำย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน ในช่วงที่เสี่ยวฉิงเพิ่งจะตบแต่งเข้าไปเป็นภรรยาของกู้หรานจือ ในตอนนั้นเสี่ยวฉิงเป็นสตรีที่บรรดาหญิงสาวในอำเภอหลินไคต่างพากันอิจฉา เพราะหลังจากที่ภรรยาคนแรกของกู้หรานจือเสียชีวิตจากไป ก็มีหญิงสาววัยแรกแย้มที่ยังไม่ออกเรือนมากมายใฝ่ฝันอยากจะเป็นรักครั้งใหม่ของเขา และพร้อมที่จะเสนอตัวแต่งเข้าตระกูลกู้อย่างสมเกียรติ แต่ท้ายที่สุดแล้วตำแหน่งฮูหยินตระกูลกู้ก็ตกเป็นของเสี่ยวฉิงอย่างน่าภาคภูมิใจฉู่อี้ซินเองก็รู้สึกยินดีกับสหายรักยิ่งนัก เนื่องจากเสี่ยวฉิงมีฐานะเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยา การก้าวเข้าสู่ตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงและหน้าตาทางสังคมย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย เส้นทางชีวิตหลังแต่งงานของเสี่ยวฉิงจึงเป็นสิ่งที่ฉู่อี้ซินรู้สึกภูมิใจและเฝ้าเอาใจช่วยสหายรักอยู่เสมอ และมั่นใจว่าเมื่อเสี่ยวฉิงได้แต่งงานกับกู้หรานจือแล้วจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน เพราะตามที่เห็นด้วยตาเปล่า กู้หรานจือคือบุรุษจิตใจดีมีเมตตา อ่อนโยนและเพรียบพร้อมทั้งชาติตระกูลและฐานะ แถมยังเป็นบุคคลที่ชาวบ้านรักใคร่เทิดทูน เขาคงจะมอบความสุขและทะนุถนอมนางเหมือนไข่ในหินบ่ายวันหนึ่ง ฉู่อี้ซิน
last updateLast Updated : 2026-09-23
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status