All Chapters of คุณหนูสี่: Chapter 61 - Chapter 70

61พูดได้ถูกซูซินถึงกับอุทานออกมา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อหูตนเอง ครั้นจะหัวเราะออกมาก็หัวเราะไม่ออก ให้ตายเถอะ นี่นางหูฝาดไปเองหรืออย่างไรกัน องค์ชายผู้ชอบตีสีทำหน้าขรึมตึงและวางตัวสุขุมมาตลอด จู่ๆ ก็มีมุมหึงหวงทำไหน้ำส้มแตกเป็นเหมือนกันที่น่าขันไปยิ่งกว่านั้น ไฉนวันนี้เขาถึงได้กล่าววาจายกยอตัวเองขึ้นมาได้อย่างหน้าตาเฉย แถมยังใช้คำว่าสามีของเจ้ามาเปรียบเทียบกับคนอื่นอีกต่างหาก นางกลอกตาไปมาด้วยความรู้สึกระอาปนขัน ได้แต่พยายามกลั้นขำเอาไว้ทั้งที่ทำได้ยากยิ่ง“พูดได้ถูกเพคะ สามีของหม่อมฉันสง่าผ่าเผยกว่าเป็นร้อยเท่า”เช้าวันรุ่งขึ้น ซูซินตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อมาส่งหรงเซวียนที่บริเวณหน้าประตูจวน ที่ลานกว้างเบื้องหน้า ใต้เท้าฉู่ได้จัดเตรียมม้าคู่ใจเอาไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากรอเพียงไม่นาน อี้หมิงก็พากลุ่มทหารองครักษ์ในค่ายติดตามมาสมทบอีกสามนาย เพื่อทำหน้าที่อารักขาความปลอดภัยให้แก่หรงเซวียนในการเดินทางไปสำรวจเขื่อนกั้นน้ำก่อนออกเดินทาง หรงเซวียนได้สอบถามความเรียบร้อยภายในค่ายทหารกับอี้หมิงอีกสองสามประโยค ยิ่งไปกว่านั้น อี้หมิงได้แจ้งข่าวดีว่าเรือนพักหลังค่ายทหาร

63ของแทนใจหลังจากเย้ยหยันในความใฝ่ต่ำของลูกอนุจนเป็นที่พอใจแล้ว โจวอวี่ถงก็พลันแสดงสีหน้าสะอิดสะเอียนรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทว่าเมื่อครู่นี้นางเพิ่งสะดุ้งตื่นจากการงีบ จึงยังฟังรายละเอียดได้ไม่ถนัดหูนักว่าบุตรอนุมอบสิ่งใดให้แก่บ่าวรับใช้ขององค์ชายเจ็ด นางจึงต้องเอ่ยปากถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ“เมื่อครู่นี้เจ้าบอกว่านังเด็กนั่นมอบสิ่งใดให้กับบ่าวรับใช้ขององค์ชายเจ็ดนะ”“ถุงเงินเจ้าค่ะท่านแม่! ข้าจำได้ไม่ผิดแน่ เพราะเคยเห็นนางนั่งปักถุงเงินใบนั้นเองกับมือ ของสิ่งนั้นหากไม่ใช่ของแทนใจย่อมไม่มีทางมอบให้บุรุษได้แน่นอนเจ้าค่ะ มันคือของแทนใจชัดๆ”“หึ ลูกอนุต่ำต้อยจะไปรักใครชอบพอกับบ่าวรับใช้ก็ปล่อยๆ พวกมันไปตามเวรตามกรรมเถอะ ปล่อยให้มันได้ครองคู่กับบ่าวรับใช้นั่นแหละ ขอแค่มันอย่ามาทำให้ลูกสาวของแม่ต้องเสื่อมเสียไปด้วยก็พอ ว่าแต่เจ้ามีอะไรอีกหรือไม่แม่จะงีบต่อ” โจวอวี่ถงแค่นหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน ไม่ได้รู้สึกสนใจใยดีชีวิตของลูกอนุผู้นั้นเลยแม้แต่น้อย นางใช้มือปิดปากหาวแล้วทำตาปรือตั้งท่าจะนอนต่อ“เดี๋ยวสิเจ้าคะ! ท่านแม่ยังนอนไม่ได้นะเจ้าคะ”ทว่าฉู่ซูเย่ากลับไม่คิดเช่นนั้น นางรีบขยับ

65พิสูจน์โจวอวี่ถงจงใจเอ่ยถามถึงฉู่อี้ซิน เพราะต้องการดำเนินแผนการชั่วร้ายที่ตระเตรียมกันไว้กับลูกสาว ทางด้านฉู่ซูเย่าเมื่อเห็นว่ามารดาเปิดทางส่งบทให้อย่างรู้ใจ นางก็รีบก้าวขึ้นหน้ามาสมทบกดดันแม่รองด้วยอีกคน“นั่นน่ะสิเจ้าคะท่านแม่ ตอนนี้พวกเราก็ไม่รู้ว่าน้องอี้ซินไปอยู่ที่ใดกันแน่” ฉู่ซูเย่าแสร้งทำสีหน้ากังวลและร้อนใจ ก่อนจะหันไปทางจางเมิ่งฉี “แม่รอง ตัวข้าเองก็ไม่ได้มีความตั้งใจอยากจะมองน้องสาวในแง่ร้ายหรือคิดอกุศลหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นซูเหวิน ก็คือตอนที่เขาอยู่กับน้องอี้ซินกันตามลำพังสองต่อสอง คนหนุ่มสาวอยู่ใกล้ชิดกันในห้องหอตามลำพังเช่นนั้น หากว่าทั้งคู่เกิดมีใจให้กันขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็ ใครเล่าจะรับประกันได้ว่ามันจะไม่เกิดเรื่องงามหน้าขึ้นมา”“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! แต่ไหนแต่ไรอี้ซินเป็นเด็กดีและรู้ความมาโดยตลอด นางไม่มีวันทำเรื่องเสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระกูลอย่างที่คุณหนูใหญ่กำลังกล่าวหาอย่างแน่นอน!”น้ำเสียงของจางเมิ่งฉีสั่นเครือด้วยความตกใจและร้อนรนจนแทบขาดใจ นางรีบพุ่งเข้ามาคว้าแขนเสื้อของใต้เท้าฉู่ไว้แน่นพลางเขย่าเบาๆ เพื่อวิงวอนขอความเป็นธรรมให้

67ไม่กล้าแล้วซูซินกวาดสายตามองสองแม่ลูกด้วยแววตาดุดัน “เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินแว่วๆ ว่าคุณหนูใหญ่อยากให้องค์ชายทรงรับผิดชอบด้วยการแต่งงานกับเจ้างั้นรึ ในเมื่อตอนนี้กระจ่างชัดแล้วว่าข้าเป็นสตรีหาใช่บุรุษ ฉู่อี้ซินจึงไม่ได้กระทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลอย่างที่มีคนสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายป้ายสี เช่นนั้นแล้ว...คุณหนูใหญ่ยังจะใจกล้าหน้าด้านอยากขอมาเป็นชายาร่วมกับข้าอยู่อีกหรือไม่!”“มะ...ไม่กล้าแล้วเพคะ! หม่อมฉันไม่กล้าแล้วเพคะ! เป็นเพราะเมื่อครู่นี้หม่อมฉันไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ ว่าท่านคือพระชายาขององค์ชาย หากรู้หม่อมฉันคงไม่มีทางปากพล่อยพูดจาจาบจ้วงออกไปเช่นนั้นแน่เพคะ” ฉู่ซูเย่าเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด“หากเจ้ารู้แต่แรก เจ้าก็คงไม่กล้าวางแผนชั่วช้าเพื่อทำลายชื่อเสียงน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองสินะ!” ซูซินตอกกลับเสียงกร้าวโจวอวี่ถงและฉู่ซูเย่าขนลุกซู่ไปทั้งตัว เหตุการณ์ในตอนนี้เหนือความคาดหมายไปมากจริงๆ ระหว่างคำพูดของบ่าวรับใช้กับคำพูดของพระชายาย่อมมีน้ำหนักแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว พวกนางสองแม่ลูกย่อมไม่อาจหาทางปิดปากซูซินไม่ให้พูดถึงเรื่อ

69จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“ใต้เท้า โทษทัณฑ์นี้ดูจะเบาไปหน่อยกระมังเจ้าคะ เจตนาที่แท้จริงของฉู่ฮูหยินกับคุณหนูใหญ่คือจงใจวางแผนประจานฉู่อี้ซินต่อหน้าธารกำนัล หมายจะบีบคั้นให้ฉู่อี้ซินอับจนหนทางจนไม่มีหน้าไปพบปะผู้คนภายนอก การลงโทษที่สมเหตุสมผลและยุติธรรมอย่างแท้จริง คือการทำให้คนผิดรู้สำนึกต่อการกระทำของตนเอง โทษกักตัวให้สำนึกผิดอยู่แต่ในเรือนก็ไม่ต่างอะไรจากการช่วยปกปิดความผิดไม่ให้คนนอกได้รับรู้ ข้าว่ามิสู้ส่งตัวพวกนางทั้งสองไปสำนึกผิดในคุกของทางการเป็นเวลาเจ็ดวันดีกว่า ใครทำสิ่งใดไว้ย่อมต้องได้รับผล เช่นนั้นสิถึงจะถูก”“ไม่นะ! หากทำเช่นนั้นจริงๆ พวกเราสองแม่ลูกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” สองแม่ลูกประสานเสียงออกมาพร้อมกันด้วยความตื่นตระหนก“แล้วในตอนที่พวกเจ้าทำเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าฉู่อี้ซินจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!” ซูซินตอกกลับ ทั้งสองคนถึงกับหน้าซีดเผือดพูดไม่ออกซูซินมองไปที่ประมุขของจวน เห็นได้ชัดว่าใต้เท้าฉู่ไม่ได้มีความต้องการที่จะตัดสินลงโทษตามคำแนะนำเลยแม้แต่น้อย ยิ่งสองแม่ลูกร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนปานจะขาดใจ ยิ่งทำให้หัวใจของใต้เท้าฉู่อ่อนยวบลงฉู่เฉิงกงตกอยู่ในสถานะที่กลืนไม่เข้าคายไม