Todos os capítulos de คุณหนูสี่: Capítulo 21 - Capítulo 30

22ทำลายความหวังดีเมื่อรถม้าแล่นกลับมาถึงหน้าจวน หลินฟูเหรินก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการตระเวนเลือกซื้อของตลอดทั้งวัน นางยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พลางส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้ช่วยขนข้าวของลง ซินเหยาที่สังเกตเห็นความอ่อนเพลียของผู้เป็นมารดามาตลอดทางจึงรีบฉวยโอกาสนี้แสดงความหวังดี"ท่านแม่เจ้าคะ ท่านแม่ดูจะเหนื่อยมากแล้ว ให้เหยาเอ๋อร์เอาปิ่นปักผมและผ้าไหมห้าพับนี้ไปมอบให้น้องสี่ที่เรือนท้ายจวนเองดีกว่า ท่านแม่จะได้รีบกลับไปพักผ่อน""ก็ดี ฝากเจ้าจัดการด้วยแล้วกัน แม่เองก็เพลียเต็มที"หลินฟูเหรินปรายตามองลูกสาวตัวปลอมครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นดีเห็นงาม เมื่อได้รับอนุญาตซินเหยาก็ส่งยิ้มหวานหยด ทว่าในดวงตากลับไร้ซึ่งความอ่อนโยน นางหันไปหาหลีมู่สาวใช้คนสนิทที่ถือพับผ้าไหมราคาแพงอยู่"หลีมู่ เดินตามข้าไปที่เรือนท้ายจวน"ระหว่างทางที่เดินไป ซินเหยานึกถึงปิ่นเงินที่ปักอยู่บนมวยผมของตนเองด้วยความขุ่นเคือง ยิ่งเปรียบเทียบกับปิ่นทองประดับมุกห้าสีที่อยู่ในห่อผ้าในมือสาวใช้ความริษยาก็ยิ่งทวีคูณ นางเป็นถึงคุณหนูที่ได้รับความรักความเอ็นดูมาตลอดสิบห้าปี แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวที่เ

24เราทุกคนติดค้างนางที่เรือนหลัก หมอกำลังทำแผลให้หยางเฟิงโดยมีหยางหยุนคอยนั่งมองอยู่ ส่วนหลินฟูเหรินนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของซินเหยา ซินเหยายังคงหมดสติและไม่ฟื้น เพียงเพราะปลายปิ่นที่ลากผ่านผิวไปแผ่วๆ แทบไม่ทิ้งรอยใดๆ แต่นางกลับกลัวจนปัสสาวะราดสร้างความอับอายให้ตนเองอย่างยิ่ง“ข้าไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าเหยาเอ๋อร์ที่อยู่กับพวกเรามาตั้งแต่เด็กจะเป็นคนแบบนั้น” หยางหยุนเอ่ยพลางมองไปยังร่างที่นอนอยู่บนเตียง“แต่เจ้าสี่ก็ทำไม่ถูกต้องนะพี่ใหญ่ ท่านดูสิ! ข้าเป็นพี่ชายแท้ๆ ของนาง แต่นางกลับลงมือกับข้าจนเลือดตกยางออก ต่อไปจะจับกระบี่ได้หรือไม่ก็ไม่รู้” หยางเฟิงพูดด้วยโทสะ ก้มลงมองมือที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลก็ยิ่งรู้สึกเดือดดาลหากนับตามลำดับอาวุโส เขาเป็นพี่ชายของซูซิน การที่ผู้ใหญ่สั่งสอนผู้น้อยย่อมไม่ใช่เรื่องผิด ต่อให้หยางเฟิงจะตีเพื่ออบรมสั่งสอนก็ถือว่าเป็นสิ่งที่ควรทำ ทว่าซูซินกลับไม่ยอมถอยให้เลยสักก้าว มิหนำซ้ำยังตอกกลับจนเขาได้รับบาดเจ็บ ความอัปยศอดสูในวันนี้จะให้เขาปล่อยผ่านไปโดยไม่แค้นเคืองได้อย่างไร“แต่เจ้าก็ผิดที่ลงมือกับนางก่อน” หยางหยุนแย้ง“ท่านแม่ ท่านแม่จะไม่ทำอะไรหน่อยหรือขอ

26 บุรุษดีงามผู้นั้นเป็นใครณ ประตูพระราชวังอันโอ่อ่า ซูซินและอาหม่านยืนด้อมๆ มองๆ อยู่เป็นนานสองนาน ซูซินพยายามมองหาช่องทางว่าจะลอบเข้าไปได้อย่างไร จนกระทั่งเห็นสตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งกำลังจะเดินผ่านประตูเข้าไปข้างใน นางจึงอาศัยจังหวะนั้นวิ่งไปรวมกลุ่มกับเหล่านางกำนัลท้ายขบวน ทำตัวกลมกลืนราวกับว่าตนเป็นหนึ่งในสาวใช้ของสตรีสูงศักดิ์ผู้นั้น ส่วนอาหม่านเมื่อเห็นว่าเจ้านายเข้าไปในเขตพระราชฐานได้สำเร็จแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะถอยไปหาที่ยืนรอเงียบๆ ข้างกำแพงวังทว่าในจังหวะนั้นเอง รถม้าหรูหราคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบประตู คนที่อยู่หลังบังเหียนนั้นอาหม่านจดจำได้ดีว่าคืออี้หมิง และเมื่อผู้ที่อยู่ในรถม้าก้าวลงมา ก็ชัดเจนแล้วว่าเขาคือหรงเซวียนบุรุษที่นางรู้จัก ยิ่งยามที่หรงเซวียนก้าวผ่านด่านตรวจประตู เหล่าองครักษ์ต่างก็ทำความเคารพเขาด้วยความยำเกรงอย่างเห็นได้ชัด อาหม่านมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น พลางพึมพำกับตนเองเบาๆ“นั่นคุณชายหรงเซวียนนี่นา มีธุระที่วังหลวงเหมือนกันอย่างนั้นหรือ เอ๊ะ...ทำไมพวกองครักษ์ถึงดูให้เกียรติและนอบน้อมต่อเขาถึงเพียงนี้กันนะ”ทางด้านซูซิน เมื่

28ตอบแทนบุญคุณหรงเซวียนรีบคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ก่อน ซูซินที่เพิ่งตั้งสติได้จากความตื่นตระหนกจึงรีบคุกเข่าตามลงไป หลีกงกงส่งเสียงกระแอมไอเบาๆ เพื่อเตรียมลำคอ ก่อนจะคลี่ม้วนราชโองการสีเหลืองอร่ามออกอ่านด้วยน้ำเสียงดังกังวานฟังชัดไปทั่วห้องโถง“องค์จักรพรรดิทรงมีพระราชดำรัส เนื่องด้วยบุตรีแม่ทัพหยาง หยางซูซิน เป็นกุลสตรีที่เพียบพร้อมด้วยกิริยามารยาทและคุณงามความดี เปรียบประหนึ่งบุปผาที่แรกแย้มในฤดูกาลที่เหมาะสม ส่วนฝ่ายชายองค์ชายเจ็ดหรงเซวียนพรั่งพร้อมด้วยสติปัญญาและยศถาบรรดาศักดิ์ เป็นที่วางพระราชหฤทัยยิ่งนัก เพื่อเป็นการส่งเสริมสายสัมพันธ์แห่งวาสนาและนิมิตหมายอันดีแห่งแผ่นดิน จึงพระราชทานสมรสให้คนทั้งสองครองคู่กันดั่งนกยวนยาง ให้สำนักโหรหลวงตรวจตราฤกษ์มงคล จัดเตรียมพิธีการให้สมเกียรติ จบพระบรมราชโองการ!”“หรงเซวียนรับราชโองการพะยะค่ะ”“ยะ...หยางซูซินรับราชโองการเพคะ”มือทั้งสองข้างที่ซูซินยื่นออกไปรับราชโองการยังคงสั่นเทาอยู่ เมื่อสัมผัสเย็นๆ ของม้วนผ้าไหมเรียบลื่นถูกวางลงกลางฝ่ามือ ซูซินจึงตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ถึงจะผิดแผนจากที่วางไว้ไปบ้าง แต่ก็นับว่าโชคดีเหลือเกินที่ว

30หาฤกษ์งามยามดีให้แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดในช่วงสายแผดเผาน้ำค้างที่เกาะอยู่บนใบไม้จนระเหยกลายเป็นไอ ซูซินนั่งอยู่ที่โต๊ะจิบชาริมหน้าต่าง ทอดสายตามองนกน้อยที่บินมาเกาะบนกิ่งหลิวส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่นานสองนาน จนกระทั่งลี่ถิงสาวใช้คนสนิทของมารดาเดินเข้ามาหยุดอยู่กลางห้องโถงแล้วเอ่ยเรียก“คุณหนูสี่เจ้าคะ” ลี่ถิงต้องเพิ่มน้ำหนักเสียงให้ดังขึ้นกว่าเดิม เมื่อนั้นซูซินถึงได้สติและค่อยๆ หันกลับมามองสาวใช้ “บ่าวเรียกคุณหนูอยู่ตั้งนานแล้ว คุณหนูไม่ได้ยินเลยหรือเจ้าคะ”“เจ้ามีธุระอันใดหรือ” ซูซินถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ฮูหยินให้มาตามคุณหนูสี่ไปที่เรือนหลักเจ้าค่ะ ท่านหลีกงกงมาที่จวนเพื่อหารือเรื่องฤกษ์แต่งงานของคุณหนูสี่ ตอนนี้ท่านหลีกงกงรออยู่ที่โถงใหญ่แล้วเจ้าค่ะ รีบไปเร็วเข้าเถิดเจ้าค่ะเดี๋ยวจะไม่ทันการเอา”เช่นนั้นท่านแม่ก็คงจะทราบแล้วกระมังว่าคนที่ข้าจะต้องแต่งงานด้วยคือองค์ชายเจ็ดหรงเซวียน ไม่ใช่คุณชายจ้าวหวังเหล่ย…ซูซินคิดในใจ หากเป็นเช่นนี้นางก็ไม่จำเป็นต้องเอาราชโองการแต่งงานที่ได้รับจากฮ่องเต้เมื่อวานไปแสดงให้หลินฟูเหรินดูแล้ว นางรีบลุกจากโต๊ะจิบชาจัดแจงอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล