Todos os capítulos de คุณหนูสี่: Capítulo 11 - Capítulo 20

12ข้าจะทำให้นางรู้สำนึกหลินฟูเหรินมองอาจารย์หญิงที่ลงไปกองกับพื้นด้วยท่าทางสั่นระริก สลับกับมองดูซูซินที่ยังคงยืนยิ่งงันโดยไร้คำเอ่ยขอโทษ ความโกรธทำให้ใบหน้าของมารดาแดงก่ำจนมือไม้สั่นไปหมด"เจ้า!…เจ้าเด็กป่าเถื่อน! เจ้ากล้าทำร้ายอาจารย์ที่ข้าลำบากตรากตรำหามาให้เชียวหรือ เจ้าไปอยู่ชนบทจนลืมสิ้นแล้วว่าสิ่งใดคือกฎระเบียบ สิ่งใดคือคุณธรรมกตัญญู ข้าอุตส่าห์เมตตาหยิบยื่นโอกาสให้เจ้าได้ขัดเกลากิริยา แต่เจ้ากลับใช้ความป่าเถื่อนทำร้ายอาจารย์จนล้มคว่ำเช่นนี้ เจ้ายังเป็นคนมีหัวใจหรือไม่!"หลินฟูเหรินแผดเสียงตะโกนใส่หน้าบุตรสาวในไส้ นิ้วเรียวที่สั่นเทาชี้ไปใบยังใบหน้างามที่แสนเย็นชา"ไม่ใช่เช่นนั้นนะเจ้าคะ! ฮูหยินโปรดฟังบ่าวด้วย เป็นอาจารย์ซ่งที่ทำร้ายคุณหนูก่อน นางใช้ไม้เรียวฟาดลงบนมือคุณหนูอย่างแรง ทั้งยังพูดจาดูถูกเหยียดหยามคุณหนูไม่หยุดหย่อน!"อาหม่านรีบถลาเข้าไปคุกเข่าเบื้องหน้าหลินฟูเหรินพลางโขกศีรษะลงบนพื้นจนหน้าผากแดง นางพยายามอธิบายความจริงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หวังเพียงให้ผู้เป็นนายหญิงของเรือนได้เห็นร่องรอยบาดแผลบนหลังมือของเจ้านายตนเองบ้าง“ฮูหยินดูที่หลังมือของคุณหนูสิเจ้าคะ

14มีผู้เห็นเหตุการณ์บนหน้าผาสูงชันอีกฟากหนึ่งซึ่งห่างออกไปไม่ไกลนัก มีเงาร่างของบุรุษสองคนในอาภรณ์สีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิดของยามรุ่งสาง พวกเขายืนทอดมองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเบื้องล่างด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึงบุรุษผู้ที่มีรูปร่างสูงสง่าดวงตาดุจพยัคฆ์ยืนอยู่เบื้องหน้า ส่วนอีกคนที่มีรูปร่างเตี้ยกว่าเล็กน้อยคอยก้มหน้าก้มตาอยู่ด้านหลัง ดูคล้ายบ่าวรับใช้หรือผู้ติดตามที่คอยรอฟังคำสั่ง ทั้งสองมองซากรถม้าที่แน่นิ่งอยู่ก้นเหวสลับกับมองแผ่นหลังของสองสตรีที่เพิ่งเดินจากไป"เห็นทีอาจารย์ซ่งผู้นี้คงอาการสาหัสไม่น้อย พวกเราควรจะลงไปดูให้เห็นกับตาหรือไม่ขอรับว่านางสิ้นใจแล้วหรือยัง"บุรุษผู้สูงสง่าไม่ได้หันมามองลูกน้อง เขายังคงจับจ้องไปยังทางเดินที่ซูซินและอาหม่านเพิ่งลับหายไป พลางคลี่ยิ้มที่มุมปาก"ไม่จำเป็นต้องลงไปให้เสียเวลา ซ่งอวี้หลานเดิมทีก็มิใช่ผู้มีคุณธรรมอะไรนัก ตอนที่นางยังสอนอยู่ในสำนักศึกษาหลวง นางรับเงินสินบนจากเหล่าผู้ปกครองที่ต้องการให้บุตรหลานได้เลื่อนขั้นไม่รู้เท่าไหร่ ที่นางรอดพ้นคดีอื้อฉาวคราวนั้นมาได้ก็เพียงเพราะนางลอบเล่นชู้กับเจ้าสำนักจนอีกฝ่ายต้องยอมปิดปากเงีย

16 สูญเสียตัวตนไปนานแล้วซูซินรีบกลับเข้าเรือนไปแต่งตัว เสื้อผ้าดีๆ ที่พอมีอยู่ในตู้ก็ไม่มากนัก นางจึงหยิบเอาชุดสีฟ้าเรียบๆ ไม่หรูหรามาสวมใส่ โดยมีอาหม่านคอยช่วยจัดเตรียมทุกอย่างให้ หลังจากนั้นจึงเดินออกมาที่เรือนหลัก บริเวณลานด้านหน้ามีรถม้าจอดรออยู่ ส่วนผู้เป็นมารดาคาดว่าจะรออยู่ในรถม้าเรียบร้อยแล้วมือเรียวบางเปิดประตูรถม้าแล้วก้าวขึ้นไป แต่เมื่อเห็นว่านอกจากมารดายังมีซินเหยานั่งอยู่ในรถม้าด้วยอีกคน ซูซินก็รู้สึกโกรธจนมือสั่น ในเมื่ออยากชวนนางไปจวนตระกูลหลิน เหตุใดจึงต้องพาซินเหยาติดสอยห้อยตามไปด้วย“หลังจากเสร็จธุระบ้านท่านตาแล้ว แม่ต้องพาเหยาเอ๋อร์ไปทำธุระที่อื่นต่อ มาเถิดเจ้าสี่ รีบเข้ามานั่งเร็วเข้า”หลินฟูเหรินบอก ข้างกายนางมีซินเหยานั่งแนบชิด ซูซินจึงจำต้องขยับเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม มองดูมารดาแท้ๆ พะเน้าพะนอเอาใจลูกเลี้ยง พอเห็นภาพนั้นก็รู้สึกไม่สบายตา จึงเลิกม่านรถม้าขึ้นแล้วทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง สองข้างทางคลาคล่ำไปด้วยชาวบ้านที่ออกมาเดินจับจ่ายใช้สอย มีร้านแผงลอยขายเครื่องประดับสตรีและขนมหวานน่ากินมากมายในตอนเด็กกว่าจะมีเงินซื้อกินสักชิ้นนั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญ บางคร

18ท่านกำลังปกป้องใครกันแน่“เจ้าสี่! สร้างเรื่องพอหรือยัง จะมาคาดคั้นเอาอะไรกับท่านแม่กันแน่!”หยางเฟิงเห็นท่าทางของซูซินก็อดไม่ได้ที่จะตะคอกอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนชี้นิ้วมาที่นางด้วยสีหน้าดุดันเป็นอย่างยิ่ง“ข้าไม่ได้คุยกับพี่รอง ข้าจะคุยกับท่านแม่คนเดียว”“เจ้า!”มือที่ชี้หน้าซูซินสั่นระริก หยางเฟิงกำลังจะเดินดุ่มเข้าหาร่างบอบบางที่ยืนแววตาแข็งกร้าวอยู่กลางห้อง แต่เสียงของมารดาก็ตวาดขึ้นก่อน“หยุดเดี๋ยวนี้! พวกเจ้าออกไปให้หมด ข้าจะคุยกับนางเอง!”ทุกคนจำยอมทำตามคำสั่ง หยางหยุนลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปก่อนเป็นคนแรก ตามด้วยหยางเฟิงที่เดินตามไปด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด จากนั้นซินเหยาก็ลุกขึ้นยืน นางมองหน้าซูซินสลับกับมองหน้ามารดา นึกกระหยิ่มใจว่าอย่างไรวันนี้ซูซินจะต้องถูกหลินฟูเหรินลงโทษหนักแน่ เมื่อวานแค่พูดยั่วยุเรื่องคู่หมั้นไปนิดเดียวแต่ซูซินกลับใจร้อนหนีหายไปทั้งคืน ถ้าไม่ถูกลงโทษด้วยการโบยให้หลาบจำ ก็คงถูกสั่งให้ไปนั่งคุกเข่าที่ลานหน้าเรือนจนเข่าแตกแน่นอน“ท่านแม่ใจเย็นๆ นะเจ้าคะ น้องสี่ยังไม่รู้กฎเกณฑ์ของสตรีในเมืองหลวง นางไม่รู้ว่าคุณหนูตระกูลใหญ่หากหายออกจากจวนไปทั้งคืนจะทำให้ชื่

20ตระกูลใหญ่ในขณะที่เฝ้ามองซูซินเล่าเรียนหนังสือ หรงเซวียนก็นึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก นางเป็นบุตรสาวตระกูลแม่ทัพซึ่งนับว่าเป็นตระกูลใหญ่ติดอันดับในเมืองหลวง แต่ความรู้ที่ซูซินมีนั้นกลับน้อยยิ่งนัก นางดีดพิณไม่เป็น ตัวหนังสือที่พอจะอ่านออกเขียนได้ก็น้อยนิด ผิดกับวิชาคำนวณที่ดูเหมือนจะหัวไวที่สุด หรงเซวียนแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าตระกูลหยางจะปล่อยปละละเลยการเล่าเรียนของลูกสาวถึงเพียงนี้ หากเป็นลูกสาวชาวบ้านตาดำๆ ที่ขัดสนเงินทองก็คงพอเข้าใจได้ แต่นางเป็นถึงบุตรสาวของแม่ทัพหยาง แม้จะไม่ได้เกิดจากครรภ์ฮูหยินเอก แต่ก็สมควรได้รับการศึกษาเฉกเช่นคุณหนูตระกูลอื่นๆเขามองนางพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยความสงสัย ในระหว่างที่นั่งเรียนใบหน้าของซูซินเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ไม่รู้ว่ากำลังมีความสุขหรืออมทุกข์ แต่ถึงกระนั้นนางก็ทำทุกอย่างตามที่อาจารย์เมิ่งสั่ง ทั้งคัดลายมือ หัดอ่าน ไปจนถึงวิธีการลากเส้นพู่กัน เผลอแป๊บเดียวเวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วยาม เด็กๆ ทุกคนต่างเก็บของใส่ย่ามแล้วคำนับลาอาจารย์เมิ่งก่อนจะกลับบ้านของตน ส่วนซูซินเพียงจัดอุปกรณ์การเรียนของตนให้อาหม่านเป็นคนดูแล จากนั้นจึงลาอาจารย์เดินออกมาขึ้นรถ