Todos os capítulos de คุณหนูสี่: Capítulo 31 - Capítulo 40

32หากอยากจะหย่าสิ้นเสียงหลีกงกงประกาศก้องให้หยางซินเหยารับราชโองการ ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กด้วยความไม่เข้าใจ หลินฟูเหรินที่ตั้งสติได้ก่อนใครรีบคุกเข่าลงแล้วดึงบุตรสาวและบุตรชายให้คุกเข่าตามกันมา“ด้วยอาณัติแห่งสวรรค์ จักรพรรดิมีพระบรมราชโองการ บัดนี้บุตรีแห่งตระกูลหยาง หยางซินเหยา เป็นกุลสตรีที่มีความเพียบพร้อม กิริยามารยาทงดงาม ส่วนบุตรชายแห่งตระกูลจ้าว จ้าวหวังเหล่ย เป็นผู้มีความสามารถและคุณธรรมเป็นที่ประจักษ์แก่สายตา ทั้งสองตระกูลมีความจงรักภักดีต่อราชสำนักมาโดยตลอด เพื่อเป็นการผูกสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล องค์จักรพรรดิจึงพระราชทานสมรสให้แก่ทั้งสองเพื่อให้เป็นคู่ครองที่เกื้อกูลกันสืบไป ให้ยึดเอาราชโองการฉบับล่าสุดนี้เป็นที่สุด!”หลีกงกงอ่านจบก็ม้วนราชโองการส่งให้ซินเหยา ซินเหยาที่ยังไม่ประสีประสาต่อแผนการที่ซูซินวางไว้ก็หลงดีใจรับราชโองการด้วยความปิติยินดี ทว่าสีหน้าของหลินฟูเหรินกลับซีดเผือดราวกับคนตาย นางไม่รู้ตัวเลยว่าหลีกงกงจากไปตั้งแต่เมื่อใด จนกระทั่งได้ยินเสียงหยางเฟิงพูดแสดงความยินดีกับซินเหยา เมื่อนั้นสติของนางจึงกลับมา“ฮ่องเต้ทรงเมตตาตระกูลหยางเหลือเกิน ยกเล

34จะได้ไหม“องค์ชายอาจจะยังไม่สร่างเมาเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะให้สาวใช้ต้มน้ำแกงสร่างเมามาให้สักถ้วย ที่หม่อมฉันจ้องมองเป็นเพราะวันนี้ยังปรนนิบัติองค์ชายได้ไม่ดีพอ องค์ชายคงเกรงว่าหม่อมฉันจะทำไม่เรียบร้อยเลยไม่ยอมให้ช่วยแต่งองค์ให้ หม่อมฉันจึงต้องคอยสังเกตเพื่อที่จะจดจำ แล้วครั้งหน้าจะได้ทำให้ดีขึ้นกว่าเดิมเพคะ”คำพูดนี้ทำให้ริมฝีปากของหรงเซวียนยกยิ้ม อารมณ์ที่คุกรุ่นเริ่มผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว เขาคิดว่าแม้นางจะเป็นสตรีที่ดูแข็งกระด้างและเอาใจใครไม่เก่ง แต่ก็ยังมีความตั้งใจจริงที่จะปรนนิบัติเขา ทว่าประโยคต่อมาเขากลับหุบยิ้มแทบไม่ทัน“แม้ในใจของเราจะไร้เยื่อใยต่อกัน แต่หม่อมฉันก็จะตั้งใจทำตามหน้าที่ของภรรยาให้ดีที่สุด เพื่อตอบแทนที่องค์ชายเคยมีพระเมตตาช่วยเหลือหม่อมฉันไว้เพคะ หากองค์ชายคิดได้แล้วว่าต้องการสิ่งใดเป็นการตอบแทน ก็ช่วยเห็นแก่ความดีอันน้อยนิดของหม่อมฉันแล้วเรียกร้องข้อตอบแทนให้เบาลงหน่อย จะ...จะได้ไหมเพคะ”เห็นได้ชัดว่านางทำดีแบบหวังผลอย่างเปิดเผย แล้วยังพูดจาตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อม จู่ๆ หรงเซวียนก็นึกหมั่นไส้ในความซื่อตรงจนดูเหมือนไม่รู้ความของนาง ไม่สิ...นางไม่รู้อะไรเล

คุณหนูสี่ (เล่ม 2)36อำเภออันซี“ตื่นได้แล้ว”เสียงทุ้มต่ำปลุกให้ซูซินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ นางไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใด แต่ที่น่าอับอายไปยิ่งกว่านั้นคือศีรษะของนางดันแอบอิงซบอยู่ที่ไหล่กว้างของเขา ซูซินรีบดีดตัวนั่งหลังตรงในทันที พลางกวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย ยามนี้ดวงอาทิตย์กำลังอัสดงลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง และเส้นทางเบื้องหน้าปรากฏประตูด่านอำเภออันซีที่ดูสูงตระหง่านตรงหน้าประตูทางเข้าอำเภอมีผู้คนจำนวนหนึ่งยืนรออยู่ เมื่อขบวนเดินทางเคลื่อนตัวไปถึงประตูด่าน ชายวัยกลางคนผู้มีบุคลิกภูมิฐานและแต่งกายด้วยชุดขุนนางก็รีบปรี่เข้ามาหา หรงเซวียนก้าวลงจากรถม้าด้วยท่าทางสง่างาม ก่อนจะรับการคารวะจากชายผู้นั้นอย่างเป็นกันเอง“นายอำเภอหวง”“ถวายบังคมองค์ชายหรงเซวียนพะยะค่ะ กระหม่อมทราบข่าวมาว่าองค์ชายจะสัญจรผ่านเส้นทางนี้และมีกำหนดการถึงในยามพลบค่ำพอดี กระหม่อมจึงอยากจะเรียนเชิญองค์ชายให้ไปพักผ่อนที่จวนนายอำเภอ กระหม่อมไม่ได้พบปะองค์ชายมานานแล้วจึงมีเรื่องสำคัญมากมายอยากจะหารือ โปรดเมตตาให้โอกาสกระหม่อมได้ทำหน้าที่ต้อนรับด้วยเถิดพะยะค่ะ”ห

38ท้าประลองจื่อสิงรู้สึกราวกับถูกตบหน้าอย่างแรงทั้งที่ตนเองเป็นฝ่ายท้าทายก่อน เขาผลักสตรีในอ้อมกอดออกอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับจ้องหน้าซูซินเขม็ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะขำขันออกมาอย่างบ้าคลั่ง ในสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโอหังของจื่อสิง ซูซินเป็นแค่คุณชายสำอางที่มีรูปร่างผอมบางราวกับสตรี อีกทั้งยังไม่ประสีประสาเรื่องวิชาต่อสู้ ไม่มีทางรับมือกับบุรุษอกสามศอกที่ฝึกฝนวิชามาหลายปีอย่างเขาได้แน่นอน ทว่าการที่ซูซินกลับโอหังกล้ารับคำท้าด้วยแววตาที่เรียบเฉยไร้ความหวาดกลัว ยิ่งทำให้เขานึกสนุกและหมายจะสั่งสอนให้สาสม โทษฐานที่ปากดีกล้าด่าทอเขาว่าเป็นเศษสวะต่อหน้าคนมากมาย“ฮ่าๆ! น้องชาย แน่ใจหรือว่าจะสู้กับข้าจริงๆ เมื่อครู่นี้องค์ชายเจ็ดบอกไม่ใช่หรือว่าเจ้าไม่เป็นวิชาต่อสู้ หากสู้กันไปเดี๋ยวคนในที่นี้จะหาว่าข้ารังแกเจ้าเสียเปล่าๆ ไม่เอาดีกว่าไหม”ซูซินเพียงทอดมองใบหน้าอวดดีนั้นนิ่งๆ แววตาของนางไม่ได้เผยสิ่งที่คิดอยู่ภายในใจออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น ทว่าคนที่กำลังโกรธจัดกัดฟันแน่นจนเห็นขอบกรามขึ้นสันกลับเป็นหรงเซวียน เมื่อหรงเซวียนเห็นว่าซูซินเอาจริงและทำท่าจะก้าวเดินเข้าไปในล

40ฝนชโลมใจ“ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริงล่ะ หากข้าอยากอยู่ใกล้เจ้าจริงๆ” หรงเซวียนถามกลับ มองสบเข้าไปในดวงตากลมโตของนาง ซูซินอึ้งค้างไปครู่หนึ่งก่อนหลุบมองกระต่ายที่ถืออยู่ในมือแก้เขิน ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับมีความเศร้าเจืออยู่มากมาย“องค์ชายล้อเล่นแล้ว ที่ตระกูลหยางมีแต่คนบอกว่าหม่อมฉันเป็นพวกป่าเถื่อนกิริยาไม่น่ารัก เป็นพวกบ้านนอกคอกนาที่ไม่ควรได้แต่งกับตระกูลสูงศักดิ์ แม้แต่ตระกูลขุนนางที่พอมีชื่อเสียงนิดหน่อยก็ยังถูกมองว่าไม่เหมาะสม คนที่แม้กระทั่งแม่ของตัวเองยังรังเกียจ องค์ชายที่เป็นถึงโอรสของกษัตริย์ หม่อมฉันจะคู่ควรได้อย่างไร หม่อมฉันไม่มีความสามารถอะไรโดดเด่น จนถึงตอนนี้แม้กระทั่งหนังสือก็ยังรู้เพียงไม่กี่ตัว อักษรที่พอจะเขียนได้คล่องก็มีเพียงแค่ชื่อตนเองเท่านั้น หม่อมฉันเย็บปักถักร้อยไม่เป็น ไม่รู้จักวิธีแต่งกลอน รู้เพียงแค่วิธีต่อยตีกับชาวบ้าน นั่นไม่นับว่าเป็นความสามารถอะไรได้เลย”“ตอนที่เจ้าเล่าเรียนกับอาจารย์เมิ่ง ข้าเห็นความพยายามของเจ้าแล้ว เจ้าไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าคนอื่น เพียงแค่จังหวะชีวิตที่จะก้าวหน้าของเจ้ามาช้ากว่าคนอื่นก็เท่านั้นเอง หากเจ้ามีความพยายามที่จะฝึกฝนตนเองให้