Todos os capítulos de คุณหนูสี่: Capítulo 41 - Capítulo 50

42แบ่งกันกิน“งั้นให้บ่าวเก็บของไปขึ้นเกวียนเลยนะเจ้าคะ” อาหม่านเดินตรงไปที่หีบผ้าขนาดกลาง ก่อนจะออกแรงยกหีบนั้นนำไปไว้บนเกวียนสัมภาระ ทันทีที่ทหารองครักษ์นายหนึ่งเห็นเข้าก็รีบปรี่เข้ามาให้ความช่วยเหลือโดยที่นางไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ ต่อมาไม่นานนักกระโจมพักแรมทั้งหลังก็ถูกรื้อถอนและพับเก็บจนเรียบร้อย พร้อมออกเดินทางต่อในทันทีซูซินจัดการแต่งกายและทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินออกมาขึ้นรถม้า ภายในรถม้าหรงเซวียนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่นางหย่อนตัวลงนั่งเคียงข้าง หมั่นโถวสีขาวนวลลูกใหญ่อวบอิ่มก็ถูกยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับถุงหนังสัตว์ที่บรรจุน้ำสะอาด“เมื่อเช้านี้ข้าให้อี้หมิงจัดการนำไปอุ่นให้ ตอนนี้มันยังอุ่นๆ อยู่เจ้ารีบกินรองท้องก่อนเถอะ”“ขอบพระทัยองค์ชายเพคะ” นางรับหมั่นโถวลูกนั้นมาถือไว้ แล้วจ้องมองมันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกตื้นตัน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาแล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “แล้วพระองค์ล่ะเพคะ ไม่เสวยด้วยกันหรือ”“ข้ายังไม่หิวเท่าไร ปกติข้าก็ไม่ค่อยชอบกินมื้อเช้าอยู่แล้ว”พอได้ยินคำตอบเช่นนั้น ซูซินจึงไม่รอช้า นางจัดการใช้มือแบ่งหมั่นโถวอุ่นๆ ลูกโตนั้นออกเป็นสอ

44พระชายาหายไปซูซินเพ่งสายตามองฝ่าความมืดออกไปจนเห็นแผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่ง ความสูงไล่เลี่ยกันกับเด็กอายุเก้าขวบ ลักษณะรูปร่างและท่าทางละม้ายคล้ายคลึงกับมู่หรง นางจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพลางขยับเท้าก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด“มู่หรง เจ้ามายืนทำอะไรตรงนี้”ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับใดๆ แผ่นหลังของเด็กชายคนนั้นยังคงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเงาสลัว นางจึงยื่นมือออกไปสัมผัสแตะที่หัวไหล่เล็กๆ นั้น พร้อมกับออกแรงหมุนตัวเขาให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้มองเห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน กลุ่มควันสีขาวปริศนาก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของนางอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างเพรียวบางของหญิงสาวก็หมดสติล้มฟุบลงไปนอนกองกับพื้นทันทีครึ่งชั่วยามผ่านไป“องค์ชาย พระชายาหายไปเพคะ!”ขณะที่หรงเซวียนกำลังเรียกประชุมเหล่าทหารองครักษ์เพื่อรวมพลและนัดหมายกำหนดการออกเดินทางสำหรับวันพรุ่งนี้ อาหม่านก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาที่ลานหน้าเรือน นางเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและสีหน้าตื่นตระหนก เนื่องจากไม่เห็นซูซินมาสักพักหนึ่งแล้ว“นางไม่ได้ชวนเจ้าไปอาบน้ำด้วยหรอกหรือ” หรงเซวียนถามกลับด้วยค

46คนเหมือนกันแต่ไม่เหมือนกันหรงเซวียนส่งสัญญาณมือให้ทหารองครักษ์ฝีมือดีอีกสองนายรุดลงไปสำรวจตรวจสอบความเรียบร้อยภายในห้องลับใต้ดินอีกรอบ เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวพวกเขาก็กลับขึ้นมารายงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า ภายในห้องลับใต้ดินนั้นไม่มีสิ่งของมีค่าใดๆ หลงเหลืออยู่เลย นอกจากกองฟางเก่าที่ใช้เป็นที่นอน เชิงเทียนเก่าอีกหนึ่งอัน และข้าวของกระจุกกระจิกไร้ราคาอีกไม่กี่ชิ้นเท่านั้น“เจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรถึงแอบลักลอบเข้ามาอาศัยหลบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่หลวง รู้ตัวหรือไม่ว่าเรือนหลังนี้เป็นทรัพย์สินที่ถูกทางการริบไว้โดยชอบธรรมแล้ว!” หรงเซวียนเอ่ยถาม แววตาฉายประกายความเดือดดาลและขุ่นเคือง“ใต้เท้า ใต้เท้าโปรดเมตตาด้วยเถิดขอรับ ข้าน้อยมีนามว่าฝูโต้ว เดิมทีเป็นชาวบ้านในหมู่บ้านใกล้ๆ นี้ บังเอิญพบว่าเรือนหลังมีมีห้องลับซ่อนอยู่ก็เลยถือวิสาสะแอบใช้เป็นที่พักโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้าน้อยใช้ที่แห่งนี้เป็นที่หลับนอนมานานแล้ว ส่วนเรื่องที่ข้าน้อยบังอาจลักพาตัวคุณชายท่านนี้ไป ก็ไม่ได้มีเจตนาคิดร้ายหรือจะทำอันตรายถึงชีวิตจริงๆ นะขอรับ! เพียงแต่ด้วยสภาพร่างกายที่พิการแคระแกร็นเช่นนี้ ทำให้ข้าน้อยหาเงิ

48ไม่เคยรู้มาก่อนเช้าวันรุ่งขึ้น อี้หมิงควบม้าเดินทางมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้านเพื่อทำหน้าที่เชิญตัวผู้นำหมู่บ้านให้เดินทางมายังเรือนพักตากอากาศ เมื่อแจ้งจุดประสงค์เรียบร้อยแล้ว อี้หมิงก็ควบม้ากลับมารอที่เรือนดังเดิม ระยะเวลาไปครู่ใหญ่ ผู้นำหมู่บ้านและกลุ่มชาวบ้านจำนวนหนึ่งก็เดินตามกันมาจนถึงเรือนพัก ทันทีที่ชาวบ้านกลุ่มนั้นก้าวเท้าเข้ามาแล้วเหลือบไปเห็นฝูโต้วกำลังนั่งคุกเข่ารออยู่ พวกเขาต่างก็พากันแสดงสีหน้าประหลาดใจระคนตกใจสุดขีด“นี่มัน...เจ้าฝูโต้วนี่นา! เจ้าแคระตัวซวย เจ้ายังมีหน้ามานั่งอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!” ผู้นำหมู่บ้านวัยกลางคนเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ พลางยกนิ้วมือที่สั่นเทาชี้ตรงไปยังร่างเล็กป้อมของฝูโต้ว“บังอาจ!”เสียงตบโต๊ะดังสนั่นของหรงเซวียนดังขึ้น ทำให้ผู้นำหมู่บ้านและกลุ่มชาวบ้านที่ติดตามมาถึงกับสะดุ้งสุดตัว ก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งจะได้รับฟังคำบอกเล่าจากอี้หมิงเพียงคร่าวๆ ว่ามีขบวนเดินทางของขุนนางชั้นผู้ใหญ่แวะเข้ามาพักแรมที่เรือนพักแห่งนี้ แต่ยังไม่ทันได้ล่วงรู้ลึกซึ้งว่าแท้จริงแล้วผู้นำขบวนเดินทางเป็นถึงเป็นองค์ชายเจ็ดผู้เลื่องชื่อ โดยปกติแล้วชาวบ้านในชนบททั่วไป เมื่อ

50ยามไฮ่แล้ว“นึกว่าเจ้าเข้านอนไปแล้วเสียอีก” หรงเซวียนเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแกมเอ็นดู“หม่อมฉันเป็น...” จะเอ่ยคำว่าเป็นห่วงออกไปก็พูดไม่ออก ราวกับมีก้อนแข็งๆ บางอย่างมาจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ ซูซินจึงจำต้องกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงคอไปแล้วเปลี่ยนเป็นพูดว่า “หม่อมฉันยังไม่รู้สึกง่วงเพคะ”“นี่ก็น่าจะเข้าสู่ยามไฮ่แล้วกระมัง” หรงเซวียนคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พลางเอ่ยหยอกเย้าเรื่องชั่วยามด้วยความนึกขัน เนื่องจากปกติแล้วเขามักจะเห็นนางเป็นคนนอนหลับง่ายและรักการนอนเป็นชีวิตจิตใจ“น่าจะยามไฮ่แล้วจริงๆ ด้วยสินะ เพิ่งรู้ตัวเหมือนกัน เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวไปนอนก่อนนะเพคะ” พูดจบนางก็ทำท่าจะเดินเลี่ยงกลับไปยังกระโจมพักของตนเองทันที“ช้าก่อนพระชายา!”ยังเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกอี้หมิงทัดทานไว้ สีหน้าของเขาเองก็ไม่สู้ดีตั้งแต่กลับมาถึงกระโจมแล้ว ทำให้ซูซินต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินแล้วหันกลับมามองด้วยความสงสัยระคนแปลกใจ ทว่ายังไม่ทันที่อี้หมิงจะได้เอ่ยถ้อยคำใดออกมาก็ถูกสายตาหรงเซวียนหยุดไว้เสียก่อน องครักษ์หนุ่มจำต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ แล้วก้มหน้าหลบสายตาด้วยความจนใจ“องครักษ์อี้หมิง