All Chapters of รักเพียงใจ: Chapter 31 - Chapter 40

วิชญ์พาชนิตาเข้าไปพบกับมารดาของเขาแค่ครั้งเดียว แล้วก็ขอหมั้นในวันถัดมาทันที ชนิตาดีใจจนร้องไห้โฮ ส่วนวิชญ์นั้นแทบไม่รู้สึกอะไรเลย ยิ่งเห็นท่าทีเฉยเมยของเพียงใจก็เหมือนกับยิ่งให้เขาต้องลงมือทำอะไรหนักขึ้นเรื่อยๆในเรื่องของชนิตา โดยไม่นึกถึงจิตใจของใครทั้งนั้น“สวยทั้งสองชุดเลยน้ำตาล แต่ชุดนี้ดูดีกว่านะ น้ำตาลใส่แล้วดูสวยกว่าอีกชุด”ได้ยินว่าเพื่อนชอบอีกชุด ชนิตาเลยเห็นพ้องตามนั้นด้วย หลังเลือกชุดที่ร้านแล้ว ชนิตารบเร้าให้วิชญ์แวะที่โรงแรมริมน้ำที่เพื่อดูบรรยากาศยามค่ำ ในหัวของชนิตาตอนนี้มีแต่เรื่องของการจัดงานหมั้นเท่านั้น“จัดงานเลี้ยงที่นี่ดีไหมคะ”ชนิตาถามเมื่อเดินมาถึงบริเวณลานโล่งที่ทางโรงแรมจัดพื้นที่เอาไว้ใช้สอยแล้วแต่จะจัด บรรยากาศดูเงียบสงบ ลมจากอีกฟากฝั่งโชยมาเป็นระยะให้ความรู้สึกผ่อนคลายและเป็นส่วนตัวค่อนข้างมาก ชนิตาหมุนซ้ายขวามองไปรอบๆอย่างถูกใจ ก็พอดีที่โทรศัพท์ของวิชญ์ดังขึ้น “ตามใจคุณเลยครับ” วิชญ์ว่ายิ้มๆแล้วชูโทรศัพท์ของตนเองขึ้นบอก “ผมรับสายสักครู่นะ”“งั้นน้ำตาลเดินไปดูทางนู้นนะคะ เพียงไปด้วยไหม” บอกไล่หลังวิชญ์ไป ท้ายประโยคหันมาถามกับเพียงใจ“ไปเถอะ ขอเพียงนั่งรอต

“นี่หนู ที่ฉันจองหมอภพเอาไว้ ให้เพื่อนฉันนวดแทนได้ไหม”คนพูดคือคุณนายผู้ว่าที่เป็นลูกค้าวีไอพีของที่นี่ เพียงใจยิ้มอย่างสุภาพตอบกลับไป“ได้ค่ะ”“เดี๋ยวนะ เห็นว่ากลับไปเอาอะไรไม่รู้ที่รถ แน่ะ มาพอดี”ประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับหญิงสูงวัยแต่ท่าทางกระฉับกระเฉงแข็งแรง ทรงผมตัดแต่งสั้นและทำสีดูรับกันดีกับใบหน้า เครื่องแต่งตัวดูเหมาะเจาะกับรูปร่างยิ่งทำให้ลดอายุไปได้อีกเยอะ“สำลี เธอลองนวดดูสิฉันขอคิวให้เธอได้แล้ว”ชื่อคุ้นเสียจนหัวใจกระตุก พอได้สบตากัน ก็ได้แต่บอกตัวเองว่า ความสงบในชีวิตของเธอกำลังจะหายไปแล้ว“สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้คุณสำลีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน คุณสำลีรับไหว้แล้วมองสำรวจเธอไม่ว่าอะไรจากนั้นหลังส่งลูกค้าเข้าไปในบริเวณที่รอรับการนวดแล้ว เพียงใจก็ออกมานั่งที่ตำแหน่งของเธอห้าปีแล้วที่เธอเดินออกมาจากที่ตรงนั้น เรียกว่าหนีปัญหาก็คงได้ เพราะรู้ว่าอับจนหนทางจะแกะเงื่อนที่มัดเสียแน่นให้หลุดออก ยิ่งเธอพยายามเขาก็ยิ่งผูกมันให้แน่นขึ้นไปอีก จากมาแบบคนเห็นแก่ตัวอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้ติดต่อกับใคร ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวของใครอีก ดูใจร้ายแต่มันดีสำหรับตัวเอง เธอยอมตัดชิ้นเ

คุณสำลีดึงแขนให้บุตรชายรับไปดู วิชญ์จึงรับมาเปิดออกไปอย่างนั้น แล้วดวงตาของเขาก็ค่อยๆเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นบางสิ่งในภาพถ่าย หายเมาเป็นปลิดทิ้ง วิชญ์ลุกขึ้นยืนอย่างเร็วพลันแล้วผลุนผลันไปที่รถขับออกไปโดยไว จุดมุ่งหมายน่ะหรือ โรงพยาบาลที่เขาเพิ่งไปส่งสองแม่ลูกนั่นไง! ถึงหน้าห้องผู้ป่วยในเวลาดึกป่านนี้แล้ว สติของเขาก็เพิ่งกลับเข้ามา นึกขอบคุณแม่ที่พาเพียงใจมาไว้ที่นี่ อย่างน้อยๆเธอจะยังไปไหนไม่ได้ เพราะลูกนอนป่วยอยู่ หัวใจของวิชญ์เต้นระรัวเร็ว เมื่อนึกถึงคำว่า...ลูกลูก...ที่เป็นของเขาและเธอหากไม่เห็นภาพที่แม่ส่งให้ดูก็ไม่มีทางรู้ว่าเขากับลูกหน้าตาถอดแบบกันมาราวกับโขลก วิชญ์ยิ้มมุมปากแล้วนึกต่อ ขนาดนี้แล้วไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอกันหรอก อย่างไรก็ใช่ลูกของเขาอย่างแน่นอน ต่อให้ไม่ใช่ เขาก็จะทำให้มันใช่! วิชญ์แอบมองเข้าไปด้านในห้องเมื่อพยาบาลลากรถเข็นเครื่องวัดความดันโลหิตและปรอทวัดไข้ออกมาจากในนั้น เขายังไม่ได้เห็นหน้า...ลูกชัดๆเลย เห็นแค่แวบเดียวก็จำได้ว่าหน้าเหมือนเขาเป๊ะ เพราะความโง่ และความโกรธครอบงำจิตใจของเขาเสียส

วิชญ์มองตอบด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก“คุณแม่บอกว่าเจอคุณไปเยี่ยมตาหนู”“อ้อ ก็เลยเหมาว่ามีคนพาหนีไป และคนนั้นก็คือฉันงั้นเหรอ”“อย่ามายอกย้อนผมนะน้ำตาล”ชนิตายังคงยิ้ม ถามเสียงอ่อนหวาน แต่แววตาคาดคั้นชายตรงหน้า เธอดึงขากลับมายืนตรงดังเดิมแล้วสาวเท้าช้าๆเข้าไปหาสามีที่ไม่เคยทำหน้าที่ของตนเองเลย จนยืนประจันหน้ากันถึงยกมือขึ้นจับปกเสื้อของเขา ข่มความอายกระซิบถาม“ทำไมคะ คุณจะตามหาเพียงทำไม ถ้าต้องการแค่เด็ก ฉันก็พร้อมจะมีให้คุณนะคะ”วิชญ์ยกมือตนเองขึ้นปัดการแตะต้องของอีกฝ่ายออกไป “อย่าแตะตัวผม”ชนิตามองการกระทำของเขาด้วยสายตาเจ็บปวด เค้นเสียงถามออกไปในที่สุด“แล้วคุณมาแต่งงานกับฉันทำไม!”“…” วิชญ์ยืนเงียบไม่มีคำตอบให้เธอ“คุณแต่งงานกับฉันทำไมคะคุณวิชญ์ ถ้าคุณไม่ได้รักฉัน ไม่ได้อยากจะสร้างครอบครัวด้วยกัน มาแต่งงานกับฉันทำไม” แผลที่บาดลึกมานานแรมปีปริแตกมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง เมื่อเธอเลือกที่จะรักษาให้หายขาดในวันนี้ทีเดียวหลอกตัวเองมาตลอด ไม่เคยออกปากถามเขาสักครั้งเพราะกลัวคำตอบที่จะได้ยิน จนเวลาล่วงมาถึงป่านนี้ จนเพียงใจปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง จนเธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ววิชญ์เบือนหน้าหนีไปจาก

“ส่วนของพวกเขาก็อีกส่วน นี่เป็นในส่วนของคุณ รับไว้เถอะนะครับ”จำใจรับของจากเขามา กลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก บอกเมื่อนาทีนี้นาทีที่เขากับเธอตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิงทางกฎหมายมาถึง“ขอบคุณมากค่ะ งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยนะคะ” บอกจบหันหลังกลับทันที แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเรียกจากวิชญ์อีกครั้ง“เดี๋ยวครับน้ำตาล”“คะ”“เรา...ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันใช่ไหมครับ”ชนิตาชาวาบไปหมดทั้งตัว เธอหรือจะอยากเป็นแค่เพื่อนกับวิชญ์ ในเมื่อเธอหลงรักเขาแบบหัวปลักหัวปลำขนาดนี้ แต่ก็ทำได้ก็เพียงแค่ส่งยิ้มให้กว้างเข้าไว้แล้วพยักหน้าตอบ เงยหน้าเอาไว้ไม่ให้น้ำตาหล่นออกมาในตอนนี้ พร้อมรับคำเบาๆ “ค่ะ”“ขอบคุณมากนะครับ”ชนิตาแยกออกมาจากวิชญ์แล้ว และขับรถตรงไปยังบ้านหลังหนึ่งทันที จอดรถแล้วค่อยขยับตัวลงไปเกาะที่ประตูรั้วของบ้าน เรียกอยู่ตรงนั้นเมื่อเห็นเงาคนด้านใน“มีใครอยู่ไหมคะ”จบคำทักไม่นาน ประตูบ้านด้านในถูกเปิดออกมาทันทีพร้อมคนในบ้าน“น้ำตาล”เพียงใจยิ้มด้วยรอยยิ้มฉันท์มิตรแบบเดิมที่มีให้กับชนิตาเรื่อยมา ไม่ว่าก่อนหน้า ตอนนี้ หรือตอนไหนๆ“สุดหล่อของน้ำตาลทำอะไรอยู่”“เล่นอยู่ข้างในแน่ะ เข้ามาเร็ว”สองสาวพากันเข้าบ้านมา